4. nov, 2016

Ja, er is interesse.

Het is maart 2015. We doen mee met de landelijke openhuisdag. Natuurlijk van te voren het hel huis keurig doorgewerkt en alles netjes opgeruimd. Volgens de makelaar moeten we alles zo ruim mogelijk maken. Geen overbodige fotolijstjes, geen opmaakspulletjes en tandpasta in de badkamer, een opgeruimd aanrecht. Kortom gewoon heel clean. En dan afwachten maar. We kennen de verhalen van andere die de hele middag mooi zitten te wachten, maar dat er helemaal niemand komt.

Maar er wordt gebeld bij de voordeur en een wat ouder man komt bij ons binnen. Hij is geïnteresseerd in ons appartement omdat hij er van overtuigd is dat hij een beslissing moet nemen. Hij bezit al vele jaren een groot eigen huis in Bedarieux in het zuiden van Frankrijk. Een geweldige plek waar hij nog zo lang mogelijk van wil genieten. Regelmatig is hij daar wel vele maanden achter elkaar. Maar deze meneer heeft ook nog een heel mooi eigen huis met een grote tuin in Medemblik. De laatste jaren laat hij tijdens zijn Frankrijk periode de zorg van de tuin over aan een tuincentrum. Maar in de eerste plaats kost het veel geld, en ten tweede het resultaat van de tuin als hij na maanden terug komt is lang niet optimaal. We hebben een aangenaam gesprek mede door onze interesse in wonen in Frankrijk. Na nog een kopje koffie vertrekt hij. We hebben een positief gevoel over deze mogelijke aankoop. Eigenlijk verwacht ik na het weekend een telefoontje. Maar nee, ook enkele dagen later nog niet. Wel raar want dit zou toch helemaal passen in zijn wensen. Toevallig kom ik meneer tegen in de supermarkt van Deen. Ik ga naar hem toe en vertel dat we komende weekend ook serieuze kijkers krijgen. Is wel niet waar maar je moet wat verzinnen. En of hij nog na zijn bezoek aan ons een besluit heeft genomen. Hij verteld me dat hij het niet gaat doen omdat hij staande op ons balkon de geluiden van de weg toch wel erg heftig vond. Ik antwoord dat ik daar weinig aan kan doen, maar dat we er zelf geen last van hebben. Maar ja, nee is nee. Om wat voor reden dan ook. We begrijpen er niets van omdat hij alleen maar inde herfst en de winterperiode hier zou zijn. Nou dan kom je weinig buiten. En binnen hoor je echt helemaal niets van de weg.

 

Een eerder positief bericht hadden we al eind februari. Na mijn wintersport kreeg ik een mailtje van een familie uit Onderdijk. Ook zij bezitten een huis in Frankrijk. In het mailtje schrijft hij dat ze ook nadenken over een appartement. Als ze in Frankrijk zijn dan gaan vaak de gedachten en de zorg naar hun huis in Onderdijk. Maar als ze weer in Nederland is deze zorg weer over het huis in Frankrijk. Ja, een mooi appartement zou dan toch veel zorg weg nemen. Ik schrijf een uitgebreide mail terug. Met alle pluspunten en de reden waarom wij ons mooie vrijstaande huis in Oostwoud daarom hebben verkocht en dit appartement hebben aangekocht. Voor ons was ook de vooruitzichten van vele weken naar Frankrijk, zonder zorgen van ons eigen huis en tuin. Dus ook weer kat in het bakkie zou je denken. In een antwoord schreven ze ook dat ze nu voor een wat langere tijd naar hun huis in Frankrijk gingen. Als ze dan weer terug in Onderdijk zouden zijn werd er contact gezocht om de boel eens te bekijken en door te praten. Helaas geen enkele reactie meer van ze gehoord. Ik weet waar ze in Onderdijk wonen en ben al eens wezen kijken of ze thuis waren. En dat waren ze wel. Ik realiseer me nu steeds meer dat deze mensen er voor hadden kunnen zorgen dat we nu op dit moment in Frankrijk hadden gewoond. Raar idee dat 1 positief bericht je hele leven kan veranderen. Maar dat bericht moet nog steeds komen.

 

Een aantal weken nadat het bewuste openhuis krijg ik een telefoontje van een makelaar. Die wil met 1 van zijn cliënten ons appartement komen bekijken. Het is een makelaar die ook in ons appartementen complex 4 andere appartementen in de verkoop heeft. Dus zijn cliënt heeft die al afgewezen. Mijn hoop op positief reageren is met sprongen vooruitgegaan. Dus de bewuste dag weer alles netjes maken en opruimen. Zodat het volgens de normen het beste resultaat zal geven. Geertje wil op zo, n moment er liever niet bij zijn dus die vertrekt. Om 2 uur gaat de bel en ik zie inde deur camera tot mijn verbazing dat de zelfde meneer weer aanwezig is die met ons eerste open huis ook aanwezig was. De man met zijn huis in Frankrijk en zijn huis in Medemblik. Die toen afhaakte door het geluid langs de weg. Maar nu komt hij toch met zijn eigen makelaar. Ze bekijken samen het hele huis. Geen opmerkingen over de weg en geen spannende vragen. Na een ruim halfuur vertrekken ze weer en de makelaar spreekt met me af dat hij contact met me houd. Ik weet bijna zeker dat het nu rond is. Er zal misschien nog wat onderhandeld moeten worden over de prijs of overname van spullen, maar toch. Ik heb alweer spijt dat ik de prijs verlaagd heb naar € 299000, -. Want in eerdere instantie vond hij de € 312.000, ­ euro geen probleem. Dus we besluiten dat er geen ruimte meer is in de vraagprijs. Het was vrijdag dat ze bij ons op bezoek zijn geweest en ergens hoopte ik dat de makelaar zaterdag al zou bellen. Maar dat was misschien te hoog verwacht. Dan maar hopen op maandag. Shit het is koningsdag. Dus ook geen reactie. Die dinsdag ga ik definitief de verkoop regelen van mijn webwinkels. Wat zou dat toch geweldig zijn als ik dan die dag ook nog een positief bericht krijg van de makelaar. Het is al dik in de middag dat ik me realiseer dat de makelaar nog niets van zich heeft laten horen. Mijn twijfels beginnen weer aardig op te spelen. Woensdag niets, donderdag niets. Maar dan op vrijdag belt de makelaar me op. Hij heeft de mededeling dat deze meneer ons appartement niet gaat kopen. Hij heeft overleg gehad met zijn kinderen en is bij zich zelf te rade gegaan. Hij gaat nu in Hoorn iets zoeken. Hoorn is toch als hij straks wat meer afhankelijk word een grotere stad dan Medemblik. Hoorn heeft directe trein verbindingen, meer winkels ect. Dat ik het onzin vind doet er niet toe. Het is weer NEE. En dan kan ik van alles bedenken, maar niets helpt me. Want nee is en blijft gewoon nee. Ergens blijf ik nog een sprankje hoop hebben. Mogelijk dat hij zich toch bedenkt. Hij is toch een Medemblikker met roots in deze stad. Hij is zelfs eigenaar van een gebouw waar ze zijn kerkdiensten uitvoeren. Maar na weken blijft het stil. Dus nu weer alle hoop gericht op morgen 1 juli. Weer een openhuis