1. jan, 2019

Nu komen er maanden aan van de woning inrichten en langzaam aan er onze sfeer in aan te brengen. Nu pas krijgen we een beetje overzicht van onze tuin. Hoe groot hij is en wat er allemaal nog in moet gebeuren. Ik zelf maak me nergens zorgen over want we wonen hier gewoon nu voor altijd. Dus ook alle dagen de tijd om dingen op te pakken. Niets is echt direct noodzakelijk want we kunnen heel comfortabel eten en slapen. En ondanks dat alles nog provisorisch is ingericht is het toch al gezellig binnen.

Toch is het heerlijk als we regelmatig hulp krijgen. De eerste week na de overdracht en de verhuizing blijven Addy en Joep nog om ons verder te helpen met inrichten en natuurlijk ook Joep zijn passie de tuin. Terwijl Addy samen met Geertje dagelijks bezig is de resterende dozen uit te pakken en een plekje te geven zijn Joep en ik alle dagen in en on de tuin bezig.

We merken wel dat er door de vorige bewoners niet veel meer gedaan is aan onderhoud. De prachtige begroeiing tegen de gevels is veel te ver gegaan. De begroeiing gaat ver de daken op en zal op den duur schade gaan brengen aan de singels die op als dakbedekking zijn aangebracht. Maar er is een probleem de vorige eigenaren hebben niets achtergelaten wat betreft gereedschap voor de tuin. Dus er is niets om mee te beginnen. Ja en wat ook heel nodig zou moeten gebeuren is het maaien van het grasveld. Samen met Joep maken we en lijst wat nu toch echt gekocht moet worden. Natuurlijk ook een echte zitmaaier. Het te maaien gras is te groot van oppervlakte om dit op een andere wijze te doen. Dus naar de grote Brico markt in La Chartre. Nu hebben we de eerste belangrijke materialen voor het nodige tuinwerk.

Dus Joep is al snel bezig de begroeiing aan de voorgevel die tot ver op het dak is gegroeid dit allemaal tot iets onder de goot weg te knippen. Leuk dat je nu ook weer de echte bouw constructie krijg te zien. Dit is ook zo rond de voordeur en de ramen. Nu pas zie je de mooie brede natuurstenen omlijstingen van deze ramen. Dat eerst helemaal niet te zien was doordat het totaal begroeit was. Intussen probeer ik mooie ijzeren poort aan de voorkant vrij te knippen van de totaal in gegroeide klimplant. De klimplant is tot ver in de poort gegroeid. Eigenlijk nog vreemd dat de poort nog normaal open en dicht kan. Tot mijn verbazing komen ook aan de zijkanten 2 stenen pilaren in zicht waar de poort aan is bevestigd. Ook die waren helemaal begroet met deze klimplant. De stapel afval groeit en ik ben steeds bezig om dit maar weer weg te werken. Gelukkig is er een grote wal aan de zijkant waar ik dit allemaal kan dumpen. Met Joep loop ik vaak door de tuin en hij geeft steeds aan dat er toch wel heel veel gesnoeid moet worden. Er groeit veel te veel door elkaar heen en dat maakt het zo dat de mooie struik of boom het moet ontgelden van de begroeiing die daar weer door heen groeit. Ook vind Joep dat er wel wat bomen gekapt kunnen worden. Ik vind dit eigenlijk nog niet zo belangrijk want ergens vind ik alles best wel mooi begroeit. Maar Joep zegt steeds Jan, snoeien is bloeien volgend jaar dus je kan bijna nooit teveel weg halen. Ik knik wel braaf ja ,maar ik heb er toch ergens nog mijn bedenkingen over. In de woning wordt het dank zij de inzet van Addy en Geertje inmiddels heel gezellig. Als we s,avond s met zijn vieren gezellig in de kamer zitten beseffen we steeds wat een geweldig mooie en groot huis we toch hebben gekocht. De dagen vliegen voorbij en voordat we het beseffen moeten Addy en Joep al weer naar Nederland terug. Ik merk Joep dat hij eigenlijk nog wel weken zou willen blijven want ook hij vind dit heel erg leuk. Maar ja . Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Dus die zondag nemen we afscheid want ook weten we dat dinsdag onze vrienden Janet en Jos een weekje komen logeren. Janet kan echt niet tegen lange autoritten dus die hebben besloten met de trein te komen. Ze reizen dan via Parijs met de TGV en daarna met de lokale trein naar Vierzon. Ik haal ze daar op van het station. Best wel een mooie rit door de Berry. Jos ik ook geen stilzitter. Jos is het liefst met zijn handen bezig en popelt steeds om ook wat werkzaamheden te doen in de tuin. Net als Joep vind hij dat er best wel heel veel gesnoeid moet worden. Met de takkenzaag die ik inmiddels gekocht had gaat Jos alle dagen ijverig aan de gang om diverse bomen in te korten of nog erger helemaal weg te halen. Wel steeds zegt hij er bij net als Joep. Jan het is jouw tuin hoor als je het niet wil moet je het maar zeggen. Maar wat heb ik er nu voor verstand van. Dus als Jos vind dat deze grote tak beter weg kan omdat de andere dan veel meer licht krijgen moet ik het er wel mee eens zijn. Ik ben de hele tijd bezig om alles wat Jos steeds weer weg zaagt of snoeit weg te brengen. Gelukkig is er op de wal waar ik alles kan storten wel veel ruimte maar het begint toch al een aardige berg te worden. Ik moet eerlijk zegen dat ik af en toe wel blij was dat het weer niet zo mooi was. Dus met regen kon Jos niets in de tuin doen. Niet wetende wat er in de loop van de maanden nog allemaal gesnoeid en gezaagd zou worden. Dan is wat Jos heeft gedaan nog maar kinderspel geweest. Jos heeft ook met de hogedruk reiniger het mooie tuinhek aan de wegkant schoongespoten .

Oo een regenachtige dag zetten we samen inde schuur de stalen rekken in elkaar. Zo nu kan ik al weer heel wat opruimen. Tijdens het weekend ,jammer dat het nu eens geen mooi weer is komen Tinie en George nog even gezellig een weekendje met hun mooie camper bij ons logeren. Ik krijg weer goede adviezen van George over de tuin. Als Ik Jos en Janet die week weer naar het station in Vierzon breng komen de volgende dag al weer Siem (mijn oudste broer) en Henny bij ons logeren.

Ze zijn op de terug weg naar Nederland maar komen natuurlijk eerst even bij ons langs om ons bezit te bewonderen. Siem en Hennie hebben al jaren een prachtige sta caravan in de Lot en Garonne in Frankrijk. Ze zijn daar altijd ongeveer de helft van het jaar. Dus nu op de terug weg even bij zijn broertje langs. Komt wel goed uit want Siem is een techneut. Ik zit net met het probleem met de aansluiting van de televisie op Canal Digital. Maar voor Siem is dit een fluitje van een cent . Dus nu kunnen we ook na maanden weer eens de Nederlandse zenders ontvangen. Siem en Henny blijven maar 2 nachtjes slapen. Toch merk ik dat het Geertje af en toe even teveel wordt. Elke dag vanaf we hier nu wonen is er wel visite. We zijn nog geen dag met zijn tweetjes in ons huis geweest. Ik merk dat ze dat toch wel graag wil. Want als we Siem en Hennie uitzwaaien zegt ze . “als er nu nog iemand komt ga ik keihard gillen en schreeuwen” Nog diezelfde middag stopt er een grote caravan voor het huis. Ja hoor,wat we al verwacht hadden. Joke en Piet onze vrienden uit Midwoud zijn de laatste maanden al in Frankrijk op vakantie geweest. We wisten dat ze nu wel ongeveer op de terugweg zouden zijn ,en dan natuurlijk ook bij ons langs zouden komen. Ja we zouden het ook heel vervelend vinden als ze zonder bij ons langs te komen naar Nederland terug zouden zijn gegaan. Heel lief hadden ze van te voren al gezegd dat ze het liefst als ze toch bij ons langs zouden komen op de camping in Rezay zouden staan. De camping van Bart en Loes die sinds dit jaar een Bed en Breakfast runnen bij ons in het dorp. Ook had Bart het idee om daar ook een camping bij te plannen.. Maar dat is nog steeds wel een optie maar nog niet gerealiseerd. Maar wij hebben ruimte genoeg op ons mooie terrein dus zet de caravan toch lekker bij ons op het grote grasveld. Ik heb altijd al een camping willen hebben in Frankrijk. En kijk nu staat na de camper van George en Tinie al de tweede op ons terrein. Wel een leuk gezicht. We zijn al sinds we in Midwoud zijn gaan wonen vrienden met Piet en Joke.. Dus het is weer heel gezellig alle dagen. Piet is geen echt tuinman dus daar hoef ik met niet druk om te maken. Maar Piet is wel weer heel goed in het installeren van alles wat met elektriciteit te maken heeft. En er moeten toch nog wel diverse lichtpuntje worden gerealiseerd. Dus samen weer naar de Brico markt en de benodigde spullen gekocht.

Lekker samen aan het klussen. Nadat we alle verlichting die we nog mee genomen hadden uit Medemblik hebben geinstalleers hebben we ook nog tijd om de mooie schilderijen op te hangen. Het begint elke dag weer gezelliger te worden. Nu Piet toch bezig is ook maar de kleding haken in de badkamer en in de bijkeuken installeren. Natuurlijk is er ook tijd om leuke dingen te doen. Hoewel al die klusjes vind ik dat ook erg leuk. Het gaat toch weer erg snel als Joke en Piet die zondag weer richting Nederland gaan. Maar we blijven natuurlijk nog lang niet alleen. Want we hebben een afspraak gemaakt met Herman en Gerda. Gerda is mijn zus en is ook ontzettend nieuwsgierig hoe we het hier in Rezay hebben. Maar, mailen ze van te voren we willen wel wat doen hoor. Herman en Gerda zijn ook echte doeners. Vooral het werk in en om de tuin is voor hun geen probleem. Nog maar een jaar geleden woonde ze in de Beemster waarom hun grote boerderij ook altijd veel tuin werk te doen was. Dus Herman heeft ook heel professioneel gereedschap. Dat zien we als ze die middag aan komen. De hele achterkant van de auto is vol geladen met professioneel tuingereedschap. Ik zie 2 grote kettingzagen. Een heggenschaar met eigen motor, ook een grote bosmaaier, veiligheids- kleding de benodigde brand stoffen en nog veel meer klein hand gereedschap. Dus er moet wel wat gebeuren. Die avond lopen we al door de tuin en Herman is al aan het inventariseren wat nodig gesnoeid moet worden en welk bomen en takken om kunnen of drastisch ingekort kunnen worden. Ik ben zelf ondertussen door de indrukken van anderen en inzicht wat ik zelf heb gekregen er el van overtuigd dat er wel veel aangepast moet worden. Mijn idee over snoeien en bomen kappen geeft al een heel andere kijk op hoe het werkelijk allemaal moet. Ik kom er steeds meer achter dat de vorige eigenaars gewoon alles maar hebben laten groeien wat spontaan op komt. Hierdoor verdringt het een het ander. En ik laat me maar adviseren door Herman en Gerda. Zij hebben in ieder geval vele jaren ervaring met tuinonderhoud. Dus de volgende dagen vullen zich met snoeien en zagen. Gerda is heerlijk in de perken aan het werk. Ook daar moet nogal wat geregisseerd worden. Ik heb grote moeite om alles wat Herman zaagt of snoeit weer op te ruimen. Ik heb ook besloten om de afvalhoop op het grasland maar te gebruiken als stortplaats. Er komt nu zoveel dat ik dat nooit allemaal op de bestaande locatie kwijt kan. Ondanks Herman 2 jaar ouder is dan ik zelf kijk ik er van op wat een conditie die heeft. Er komt steeds meer groenafval op de grond en ik kan het echt niet meer bij houden. Op een gegeven ogenblik komt er onder een grote struik een prachtige oude dampaal te voorschijn. Nooit gezien want die was helemaal overgroeid net als ven later een oude gietijzeren voederbak. Ik zie wel dat er ook straks best wel een leuke aanvulling komt op onze haardhoutvoorraad. Want Herman zaagt direct ook de gekapte bomen en takken mooi op 30 centimeter. Wel leuk hoor als je mensen heb die toch wat meer kennis van de tuin hebben dan ik zelf. We ontdekken nu ook dat ik een mooi kersenboom en 2 notenbomen heb. Gerda heeft ook de uit de kluiten gegroeide bessen bomen helemaal ingekort. Het zal volgend jaar wel geen bessenjaar worden ,maar reken er maar op dat het daarna weer helemaal goed komt. Ook vrucht bomen en struiken moet goed gesnoeid worden wil je productie realiseren. Tussen onze siertuin en het grote stuk grasland is een diepe greppel gegraven die er voor zorgt dat bij eventuele gigantische regen dit niet de tuin inloopt. Het achtergelegen stuk land is ten opzicht van onze tuin wel 3 a 4 meter hoger. Dus zou al dat water ongeremd naar beneden komen. Door deze greppel wordt het opgevangen naar de zijkanten en uiteindelijk naar de openbare weg waar een goede afwatering is. Maar deze greppel en aan alle 2 zijkanten is het gras bijna 50 centimeter hoog en doorgegroeid met ander plantmateriaal. Maar Herman is een paar uurtjes met de bosmaaier aan de slag en alles is weer keurig ingekort. Die bosmaaier is echt een geweldig stuk gereedschap. Ik weet nu dat ik ook zoiets moet gaan aanschaffen. Maar ook het bezoek van Herman en Gerda loopt weer af. Wat wel heel speciaal is aan deze bezoeken allemaal. Dat je anders dan normaal in Nederland nu veel intensiever contact met elkaar heb. Anders ga je eens een middag of avondje op visite maar nu ben je gewoon enkele dagen bij elkaar. Dat betekent dat er regelmatig lange en fijne gesprekken over tafel gaan. Wat zal de tuin er toch anders uitzien als ze volgend jaar in het voorjaar of de zomer ons komen opzoeken.

Maar nu komen volgende week Paul en Judith met onze Bram en Merijn. Ze hebben toch weer vrije dagen gevonden om vanaf woensdag avond tot zondag bij ons te zijn. Tijdens de verhuizing zijn ze alleen maar die 2 dagen aan het werk geweest. Dis is natuurlijk wel helemaal geweldig. Hier kijken we echt naar uit. Ook de jongens hoeven zich niet te vervelen want ik heb al heel wat klusje voor ze bedacht. Op het oprijpad ligt inmiddels ruim 3 kubieke meter open haard hout wat allemaal netje opgestapeld moet worden in de open schuur. Natuurlijk moeten ook de stapels takken en hout die overgebleven zijn van Herman zijn gezaag uit de tuin verwijderd worden. Dus dat worden grote brandstapels. Ik denk dat ze dat wel erg leuk vinden. Nou niet alleen de jongens vinden dat leuk. Ook Paul vind dit altijd wel weer erg leuk. We maken een extra brandplaats die niet zo ver af is van al het op te rapen hout. Met allemaal oude keien maken we een grote ronde in het grasveld. Nog een advies van George. Al snel hebben we een behoorlijk stapel die de in de brand gaat. Ondanks dat het nog vers hout is brand alles als een fakkel. Natuurlijk bijkomend leuk dat er steeds bijgevuld moet worden en dat uit de tuin gehaald moet worden. We zijn op een gegeven moment met zijn allen aan het ophalen van gesnoeid en gezaagd hout. Judith is heerlijk bezig om dat brandhout op te stapelen. De dagen die vliegen om. Ook de gigantische grote brandstapel op het grasland moet in de brand. Maar dan moet eerst de afrastering verplaats worden die onze Franse buurman heeft geplaatst voor het afschermen van zijn schapen. In plaats van elk jaar een paar keer maaien heeft hij nu in overleg met ons er een koppel schapen lopen. Ik wil de afrastering zo verplaatsen dat er wat ruimte komt voor ons toekomstige bos. Uiteindelijk moet een groot gedeelte van dit grasland een stuk bos worden. (als ik het ooit nog beleven mag) Met de krachtpatsers Paul en Bram is dit ook een niet al te grote klus. Nu kan de brandstapel in de fik. Jeetje wat is dit toch altijd weer een spektakel. Veel hout ligt er al maanden en is dus gort droog. De vlammen gaan echt tientallen meters hoog. Een boom die vlakbij staat heeft het moeilijk. De hitte is zo enorm dat het gras aan de zijkanten ook gaat branden. Maar alles is controleerbaar. In Nederland zouden we aardig in overtreding zijn met dit fikkie stoken. Merijn vraag bijna alle dagen of het gras gemaaid mag worden. Dat is natuurlijk een leuk klusje met doe grote motor maaier. Maar ik vind het gras nog steeds te nat. Als het erg nat is klontert alles vast in de maaibak. Maar Merijn en Bram weten zich evengoed supergoed zicht te vermaken. Ik zie Merijn steeds bezig met grote stukken bamboe en blikjes. Geen idee wat het allemaal moet gaan worden. Er is al wel een voetbal doel gemaakt van aan elkaar gebonden bamboestokken. Ja wat fijn nu ruimte genoeg. Dit is toch al wel een gigantisch voordeel als het wonen op een appartement. De dag dat het wat slechter weer is wil ik heel graag gebruiken om onze mooie hangende boekenkast te gaan plaatsen. Dus eerst maar weer naar de Brico om de benodigde materialen te halen. Ja dat is wel weer elke keer bijna 50 kilometer rijden. In Nederland zijn de bouwmarkten dichter bij huis. Maar je heb hier dan wel ook gigantische bouwmarkten met een heel groot assortiment. Met heel veel kunst en vliegwerk weten we de benodigde gipsplaten in de auto te krijgen. Maar het is allemaal gelukt. Na een dag klussen hangt ook de boekenkast. Alleen nog even mooi vullen met onze boeken en accessoires. Nu de laatste dag moet er nog veel gebeuren. De jongens willen met de takkenzaag een grote dikke stam van een boom omzagen. Ik zeg doe maar maar denk bij mezelf dat dit toch niet gaat lukken. Maar jawel hoor. Een uurtje later licht de boom geveld. Nu ook natuurlijk nog alle twijgen en takken er van af zagen. Weer een brandstapel natuurlijk. Ook deze gaat weer in de brand. Bram heeft uitgevonden dat je met de grasmaaier ook alle gevallen bladeren naar 1 kant kan blazen. Dus elke keer een rondje om de brandstapel en op een gegeven moment liggen al die bladeren ook op de brandstapel. Gelukkig heeft Paul op de laatste dag ook nog even de tijd om de aansluitingen van de televisie op de juiste wijzen in te korten. We besluiten voorlopig alles wat we hebben voor de Franse televisie maar even op te bergen. Nog aan het einde van hun laatste dag hier bij ons realiseren we ons dat ook alle meegebrachte bollen nog geplant moeten worden.. Bram en Merijn zijn nog in het donker bezig met overal wat te planten. Wat zal dat mooi zijn in het voorjaar. Sneller als we willen gaan ook zij die zondag weer richting Nederland. Maar we zullen niet lang met zijn tweetjes zijn. Want Joep heeft aangekondigd 5 november te komen. Hij neemt dan Frans zijn broer mee om weer wat in de tuin te klussen. Er moeten nog wel wat bomen om volgens Joep en er is vast veel andere werk ook. In die week krijgen we ook bericht dat Ruud en Conny bij ons willen komen kijken hoe mooi we het wel hebben. Zij zijn al weer ruim 2 maanden met de camper in Frankrijk en willen op de terug weg naar Nederland toch wel even bij ons langs. Maar zeggen ze er bij we komen alleen kijken we hebben zelf eten en drinken in de camper dus Geertje maak je geen drukte. Maar ik ken Geertje al wat langer. Dat is niets voor haar. Ondanks dat ze er wel wat tegen opziet blijft ze toch gastvrouw. En dan zaterdag in de namiddag komen ze met de camper het grote grasveld op. Natuurlijk direct al weer onwijs gezellig Ruud en Conny hebben al jaren vriendschap met Gerda en Herman. (mijn zus en zwager) Dus op menige verjaardag hebben we elkaar ontmoet en hadden we best wel een klik met elkaar. Al heel snel besluiten we dat ze alleen in de camper mogen slapen ,maar eten en drinken gewoon lekker en gezellig bij ons. En zegt Geertje jullie gaan helemaal niet snel weg want ik vind het wel lekker dat Conny er is. Anders zit ik vanaf zondag met 3 mannen alleen als vrouw hier. Maar het gaat ook allemaal vanzelf. Dus die zondag als ook Joep en Frans komen zijn we weer met zijn zessen. Maar het klikt ook geweldig tussen ons allemaal. De eerste avond hebben we al weer enorm veel lol met elkaar. Zeker als Joep en Frans de meegenomen trekzakken uit de koffers halen en lekker oude meezingers gaan spelen. Het wordt laat die avond. De volgende dagen staan echt in het licht van bomen zagen en tuinonderhoud. Met Joep ga ik de tuin door . Heel professioneel zetten we op elke boom die om moet met gele verf een kruis. Ondanks de zaagwoede van in eerste instantie Jos en later met professioneel gereedschap Herman is er nog voldoende om te zagen. Al snel liggen de eerst bomen weer plat. En kan ik weer beginnen om takken en twijgen op te ruimen. Frans heeft zijn eigen kettingzaag meegenomen en die is samen met Ruud naar hartenlust aan het zagen. Er komt al weer een aardige hoeveelheid brandhout te liggen. In overleg besluiten we dat onder het grote afdak in de tuin nu maar de houtopslag voor jaren gaat worden. Door het afdak ligt het mooi droog en kan de wind er lekker door heen blazen. Met kenners blik kunnen er in de houtwal ook nog wel wat grote bomen om gezaagd worden. Nu ik ook goed kijk vind ik dat eigenlijk ook wel. Verandert inzicht in 2 maanden. Ook ben ik wel blij met de steeds groeiende hoop gezaagd hout. Joep en Frans hebben ook een grote hoeveelheid bloembollen meegenomen. Echt van alles. Tulpen, narcissen , sneeuwklokjes .krokussen etc. Dus samen met Joep ook dagen bezig geweest om die te planten. Natuurlijk worden deze dagen ook weer afgewisseld met gezelligheid. Ruud en Conny besluiten donderdag ochtend wee richting Nederland te gaan. Maar we gaan die woensdagavond gezamenlijk in ons plaatselijke restaurant eten. Wat weer een feest. Natuurlijk weer heerlijk eten, maar Frans heeft ook zijn trekzak meegenomen. Dus dat wordt ook weer meezingen in het restaurant. De twee eigenaressen vinden het ook geweldig. Al snel hebben zij ook door van welke muziek wij houden . Het ene Frans chanson wordt afgewisseld met het andere. Diverse keren door Geertje live meegezongen. Maar de volgende dag is het toch weer met zijn alleen in de tuin. Vrijdag ochtend dan toch met Joep en Frans naar de Brico. Moeten wel wat dingetjes aanschaffen. Geertje wil verlichting in de hoek waar de glazen kast is. Maar Frans heeft voorgesteld dat licht in de kast te monteren. Dat is veel leuker. Dus ook daarvoor ven maar weer naar de BRICO. Maar eigenlijk is het ook wel erg leuk om zo,n grote bouwmarkt in Frankrijk eens te bezoeken. Onderweg nog even in La Chartre bij een kantoor van AXA even een verzekering afsluiten voor mijn auto. Ja hallo even. Dat kan je dus in Frankrijk wel vergeten. Na ruim een uur zijn Joep en ik weer terug bij Frans die in de auto was achtergebleven. Maar ik heb weer een verzekering gelukkig. Maar de Brico gaat om 12 uur dicht dus dat wordt niets meer. Dan gaan we eerst maar eens een heerlijk lunch nemen in La Chartre. Het PMU café heeft ook een klein restaurant waar je de meest eenvoudig maaltijden kan bestellen. Dan om 2 uur naar de Brico. Ondanks dat ik er de afgelopen maanden al heel veel keren ben geweest vind ik het ook weer leuk om rond te snuffelen. Joep vind dat ik in ieder geval een grote kloofbeitel moet hebben voor al dat gezaagde hout. Dat is nu nog veel te groot en moet nu gekloofd worden. Als het hout goed droog is klooft het bijna niet. We kopen een mooie grote kloofbeitel. Maar als we later bij de tuin machines staan zie ik ook 2 kloofmachines staan. Ik overleg met Joep en Frans. Ja eigenlijk moet je wel zo,n ding hebben vinden ze. Maar het is wel weer een aardige investering. De verkoper maakt ons er op attent dat morgen zaterdag ochtend alles wat meer kost dan € 100,- met 15% korting wordt verkocht. Nou dan maar reserveren en morgen ophalen. Thuisgekomen gaat Frans me voordoen hoe je het makkelijkste hout kan kloven met de kloofbeitel. Ik heb het al heel snel door en vind het ook nog heel leuk werk. Waarom nog een kloofmachine kopen? Als ik toch net als zo veel andere dingen gewoon alle dagen 3 brokken ga kloven heb ik toch na een week meer dan 20 stuks gekloofd. En ik vind het leuk werk. Dus het aanschaffen van de kloofmachine hoeft gelukkig niet. De laatste dag dat Frans en Joep er zijn is het te slecht weer om nog wat in de tuin te doen. De vorige dag heeft ook de kettingzaag een probleem opgeleverd. Dus zagen kunnen we ook niet meer. Maar ik weet natuurlijk nog wel een paar klusjes. Natuurlijk de verlichting in de kast maar ook ligt er op zolder nog uit elkaar een IKEA kast . De andere hadden Bram en Paul tijdens de verhuizing al in elkaar gezet maar deze lag nog uit elkaar op de zolder. Ja met zijn drieën is dit ook snel gebeurt. Toch kijken we terug op een geweldige week waarin toch ook weer veel is gedaan. Die zondag ochtend gaan Joep en Frans al om 9 uur naar Nederland terug. Wat was het weer gezellig en nuttig.

Maar we beseffen dat we nu de komende tijd wel echt zonder visite en hulp zullen zijn. Ook wel fijn om de komende tijd gewoon samen te zijn. We wonen nu 2 en een halve maand in Rezay ,maar zijn nog maar weinig dagen echt samen geweest. Maar we realiseren ons wel dat zonder al deze gasten en helpers we nooit zoveel klaar hadden kunnen krijgen als tot nu toe is gerealiseerd. Meer een meer denk ik dat het vele werk in de tuin en de achterstand in onderhoud van de tuin een reden is geweest voor de vorige eigenaars om dit mooie huis en tuin te koop te zetten. Ik denk dat het onderhoud aan de tuin hun te veel is geworden. Want heel veel wat we nu met zijn alleen de afgelopen 2 maanden hebben gedaan had ook al in de voorgaande jaren moeten gebeuren.  

1. jan, 2019

 

Zoals ik al in een eerder berichten heb geschreven staat onze hele inboedel in de schuur van George en Tinie in Montgenoux. Zodra we de sleutel hebben moet het verhuis ritueel beginnen. Addy en Joep onze vrienden uit Midwoud zijn al een weekje eerder bij ons in Montgenoux gekomen. Zij gaan ons helpen met de verhuizing naar ons huis in Rezay. Ook Paul en Judith(onze schoonzoon en dochter en de 2 kleinkinderen (nou ja grote kleine kinderen) Bram en Merijn zullen ons ook gaan helpen. Ondanks dat ze nog maar 2 weken geleden voor 4 dagen bij ons in Montgenoux de laatste dagen van hun vakantie hebben doorgebracht gaan ze weer die vele kilometers maken om ons te helpen. Met zoveel handjes moet het toch wel lukken. Vrijdagmiddag is de overdracht en ze komen heel laat in de avond van donderdag aan in Montgenoux. Wel weer lachen want samen met Joep hebben we in het aarde donker een soort landings- baan gemaakt op de weg met waxine lichtjes. Dit in herhaling van die dag dat ze 14 dagen geleden bij ons aan zijn gekomen . Ik had die dag steeds contact vanuit mijn zogenaamde verkeerstoren met de gezagvoerder Paul (in zijn auto) Dus wisten we toen ook exact wat de juiste landings- tijd en aankomst tijd was. Ik stond toen midden op de weg compleet in verkeersbegeleidings- outfit op de landingsbaan (gewoon de weg dus) hun op te wachten. Zo maken we er altijd iets leuks van. Een heel gezellig weerzien en we kletsen nog tot laat inde avond. Morgen gaat het dan eindelijk gebeuren de overdracht.

Als we s,morgens uit bed komen is de aanhang wagen achter de auto van Paul uitgedost met 2 grote vlaggenmasten. De Nederlandse en de Franse vlag. Joep is weer stiekem in de weer geweest in de nacht. Wel een heel mooi gezicht. Zo moeten we dus vanmiddag wel naar Rezay rijden. In het vorige verslag heb ik al uitgebreid vertel hoe lang de uiteindelijke overdracht heeft geduurd. Om half vijf in de middag komen we weer in Montgenoux aan. Daar is al veel voorbereidend werk geweest. De auto van Paul en Joep staan al vol met dozen. Na uitgebreide felicitaties nu dus meteen maar op weg naar Montgenoux. Daar gaan we met 3 auto,s in colonne de poort uit. Voorop de auto van Paul met de grote aanhangwagen met wapperende vlaggen. Wat een fantastisch geheel. Op weg naar onze eigen woning. Als we aankomen is het toch wel ven heel apart hoor. Het moment dat je de sleutel in het slot draai en de voordeur van jouw huis opengaat is iets wat ik me nog lang zal herinneren. Overal zijn al mooie vlaggetjes geplaatst als voorbereiding Nu is het ogenblik aangekomen om eerst iedereen het huis te laten bekijken. We horen alleen maar o wat mooi en o wat gaaf en wat een geweldige ruimte. Natuurlijk ook even een eerste indruk en blik in de grote tuin. Wat leuk dat iedereen zo ontzettend enthousiast is. Maar het verhuisteam heeft ook aan champagne gedacht. Dus nu na het snel alles in een razend tempo bekijken nu de glazen champagne gevuld en toasten op dit geweldige moment. Nu is het echt Nu is het van ons. Nu kan er niets meer fout gaan. Maar Paul neemt direct de leiding op zich. Jongens de dozen uit de auto. Dames alvast wat gaan schoonmaken. Addy naar Montgenoux terug om er voor te zorgen dat er straks ook weer wat gegeten kan worden. En ik moet naar de grote supermarkt in het naburige dorp Le Chatelet,om mijn gehuurde vracht auto op te halen. Ik heb hem wel voor zaterdag gehuurd ,maar ik mocht hem na 5 uur ophalen zonder extra kosten.

Ja dat huren van een auto is ook wel ven wat anders dan in Nederland. Ik was 2 dagen eerder bij deze supermarkt om dit alvast te regelen. Nadat al mijn gegeven waren opgenomen vraagt de mevrouw die dit allemaal voor me ging regelen om een cheque . Ik zeg dat ik dit niet heb. Maar deze cheque is beslist nodig als borg voor het uitlenen van die vracht auto. Ik zeg dat geeft toch niet ik heb hier mijn visa kaart die kan toch ook als borg worden aangehouden. Nee meneer alleen een cheque accepteren wij hier als borg. Ja zeg ik maar ik moet zaterdag die auto hebben. Is er geen andere manier om dit te regelen. Ja zegt de mevrouw Uw kunt de borg hier contant storten. Ik zeg opgelucht oké. Wat is het borg bedrag dan wat ik moet betalen. Ik schrik me rot als ze zo nonchalant € 1200 euro opnoemt. Jeetje ik heb dat wel op mijn bankrekening maar kan ik dat wel pinnen in 1 keer. Uit vorige ervaringen weet ik dat er vaak een limiet is aan een bepaald bedrag. Maar ik reken snel en denk als het me niet lukt kan ik ook op de Paul, Judith en Joep rekenen. Ik moet gewoon de vracht auto hebben zaterdag. Bij deze super markt is ook een mobile pinautomaat. Dus ik probeer € 600 euro te pinnen. En ja hoor na wat rammelende geluidjes komt de € 600 uit de machine. Zo de helft heb ik la. Ik ga het nog eens proberen. En wonder boven wonder komt ook de 2e € 600 euro er zonder problemen uit. Wat een opluchting. Als ik die vrijdagmiddag weer terug kom in Montgenoux is iedereen ook weer daar. Maar er wordt al weer hard gewerkt en de auto van Paul en Joep worden al weer vol geladen met dozen. Dozen die die middag al klaar waren gezet. Addy heeft een geweldige heerlijk maaltijd klaargemaakt . Het lijkt eigenlijk helemaal niet op een verhuizing want we zijn heel ontspannen en kletsen wat af. Bram en Merijn vermaken zich ook prima want als ze niets hoeven te doen is het prachtige zwembad natuurlijk een heerlijk vermaak. Maar morgen moet het echt gebeuren. Toch zegt Paul als ik nu weer even terug ga kan ik nog even snel een kast op de zolder in elkaar zetten. Dat is makkelijk want dan kunnen daar ook alvast weer spullen in. Bram en ik gaan ook mee om te helpen. Als we terug komen is er bier en wijn op tafel. Maar er moet morgen echt verhuist worden. Dus toch maar redelijk op tijd naar bed.

Joep is ook al op om snel bij de bakker het brood te halen. Als hij terug komt is de tafel al gedekt thee en koffie gezet dus kunnen we aanvallen. Dus al heel snel kunnen we beginnen met de vrachtauto vol te laden. Dat gaat erg gemakkelijk want de auto kan vlak bij de schuur staan dus het kost weinig moeite om de eerst lading er in te krijgen. Om half tien rijden we al weer richting Rezay gevolgd door 2 afgeladen personen auto,s met verhuisdozen.

Doordat Addy Judith en Geertje de vorige dag al aardig de belangrijkste kamers hadden schoongemaakt konden we zo het bankstel de eetkamer en stoel en de bedden op zijn plaats zetten. Maar wat ook belangrijk is in zo,n operatie is de catering. Want we moeten natuurlijk ook weer koffie drinken en lunchen. Nou dat is in goede handen bij Addy die heerlijke broodjes heeft klaar gemaakt. Ik verbaas me ook over de inzet van die 2 jongens. Jeetje wat is die Bram met zij 16 jaar toch al sterk . Samen met Paul weten ze toch die zware spullen via de smalle houten trap naar boven te krijgen. Ook die enorm zware Miel wasmachine krijgt al heel snel de plek waar hij moet staan. De koelkast zou bij de overdracht achterblijven,maar om onduidelijke reden hebben de vorige eigenaars dat toch niet gedaan. Geen probleem voor Paul en Judiht. Onderwijl rijden die nog even naar de super markt en komen met een prachtige koelkast terug. Ja wat moet je zonder koelkast in je nieuwe huis. Nog vroeg in de middag kunnen we de 2 rit gaan maken met de vrachtauto. Door dat er ook al veel in de personen auto,s is verhuist kan nu makkelijk de rest van de inboedel ook in de vrachtauto. In de woning is ook niet stil gezeten. Zowel in de boven slaapkamer al in de logeer kamer zijn de bedden al slaap klaar. Ook zijn er al behoorlijk wat verhuisdozen uitgepakt. Zelfs de loopband is door Merijn al in elkaar gezet en werk al. Er is nu tijd om wat kasten in elkaar te zetten. Daar zijn Paul en Bram al mee bezig. Wel heerlijk want dan kunnen er direct ook al weer diverse spullen in worden opgeborgen Zelfs is er nog tijd om de grote IKEA kasten in de logeerkamer in elkaar te zetten. Toch gebeurt alles in een geweldige harmonie. Addy is samen met Geertje al weer naar Montgenoux om voor het avond eten te zorgen. Als we om 7 uur met zijn allen weer richting Montgenoux gaan realiseer ik me dat het allemaal al klaar is. We zouden volgens eerdere planning ook zondag nog met verhuizen bezig zijn. Maar ik realiseer me dat we eigenlijk morgen echt kunnen gaan wonen. We moeten natuurlijk het huis in Montgenoux wel eerst nog opruimen en schoon maken. Maar als we dat nou zondag direct mee beginnen moeten we in de namiddag toch klaar zijn en voorgoed naar Rezay kunnen gaan. Ik stel het tijden het eten voor en iedereen zegt ook dat dat best wel kan. Helaas moeten morgen ochtend de kinderen weer naar huis. Dat neemt niet weg dat er eerst nog heerlijk gegeten wordt en er nog tot behoorlijk laat in de avond wordt gelachen en gekletst. Als ik als laatste ook naar bed ga besef ik dat we morgen voor altijd in Rezay in onze prachtige woning gaan wonen. Er gaat nog lange tijd van alles door me heen voordat ik in slaap val. De volgende morgen is best wel moeilijk om na het brood eten afscheid te nemen van de kinderen. Ja die moeten gewoon maandag weer werken en de kinderen weer naar school. Toch wel geweldig dat ze deze dagen ons hebben geholpen. Donderdag middag heen rijden bijna 900 kilometer en nu vandaag weer terug en weer 900 kilometer te gaan. Wat zijn we blij met hun hulp. Als we ze dan toch hebben uitgezwaaid gaan wij samen met Addy en Joep beginnen aan het opruimen en schoon maken van het huis van George en Tiny. Addy en Joep blijven nog deze hele week om ons op weg te helpen. Vandaag komen er al weer nieuwe gasten in het huis in Montegenoux. Deze mensen zouden eerst nog een paar dagen in de stacaravan op het terrein logeren omdat we dachten nog wat meer tijd nodig te hebben voor de verhuizing. We kunnen ze bellen en vertellen dat ze direct in het huis kunnen gaan. Als we die zondag middag bijna in Montgenoux zijn krijgen we een telefoontje dat deze mensen al voor de poort in Montgenoux staan. Wat is het toch allemaal perfect gegaan. Vrijdag om 4 uur de sleutel en zondag middag kunne we echt in Rezay gaan wonen. Natuurlijk moet er best nog veel opgeruimd en geregeld worden. Maar we wonen nu echt in Frankrijk. En dan begint toch echt het Franse leven. Niets moet meer maar alles mag maar hoeft niet vandaag. Maar dat ga ik natuurlijk vertellen in de volgende belevenissen van ons wonen in Frankrijk. Maar wat zijn we blij met de hulp die we hebben gehad van Joep, Addy,Paul, Judith, Bram en Merijn. En wat was het ondanks de drukke werkzaamheden onwijs gezellig.

1. jan, 2019

 

Eindelijk is het dan toch 1 september. De verhuisploegen zijn gisteravond compleet geworden. Naast Addy en Joep die al enkele dagen bij ons zijn, komen gister in de late avond  Paul  en Judith en jawel ook Bram en Merijn onze kleinkinderen. (nou ja klein??) Zij gaan ons allemaal helpen met verhuizen in deze laatste stap naar ons droomhuis. Vandaag  wordt onze droom officieel bevestigd. We worden om 14.30 bij de notaris in Saint Armand Montron verwacht. Joep heeft zich al maanden verheugd om bij de overdracht ook aanwezig te zijn. Hij heeft daarvoor zelfs zijn nette kostuum meegenomen. Maar het blijft nog de vraag of hij bij het officiele gedeelte ook aanwezig mag zijn. Volgens de makelaar is dit in Frankrijk heel ongebruikelijk.  Maar de makelaar zegt we zullen wel zien ik kijk wel of ik het kan regelen. Met de makelaar hebben we een afspraak om in de ochtend de woning nog te gaan bezoeken en de laatste afschouw te doen. Eigenlijk gewoon kijken of wat er is afgesproken in de voorlopige koopakte ook werkelijk allemaal is. Of er geen gebreken zijn. Natuurlijk moeten de meterstanden van electriciteit en water ook opgenomen worden. De makelaar moet nogal van ver weg komen dus we hebben afgesproken dat ze eerst ven bij ons koffie komen drinken. Maar ze komen te laat aan om dit nog even te doen. Dus op naar het huis dat vanmiddag van ons zal zijn. Met een deskundige blik worden van boven tot beneden alle vertrekken met de makelaar bekeken. Wij hadden al 3 dagen eerder met de eigenaars alles al doorlopen en geen rare dingen ontdekt. Nu met de deskundigheid van de makelaar is ook niets op te merken. We hebben nog voldoende tijd over om samen met het makelaars echtpaar te lunchen.  Dan is het dan toch eindelijk bijna half drie.  We worden ontvangen in een klein kantoortje waar we allemaal rond het bureau van de notaris een plaatst aan gewezen krijgen. Joep mag dus ook gewoon mee naar binnen en hij zal van het hele gebeuren ook foto,s maken. Maar als de notaris met de inleiding begint moet Joep onmiddellijk stoppen met het fotograferen. De notaris is niet prive en vertegenwoordigd de staat en mag derhalve niet gefotografeerd worden. Als Joep er voor zorgt dat de notaris niet op de foto.,s komt mag hij toch foto,s maken.

Op het bureau voor de notaris ligt een gigantische dikke map waaruit de notaris ons begint uit te leggen wat er allemaal op deze bladzijde staat. Natuurlijk is het het zelfde als we hebben getekend in het voorlopig koopcontract . Maar ja de plicht van de notaris is nu eenmaal om ons dit allemaal nog eens te vertellen. Zoals in Frankrijk het belangrijke document over de staat van de woning. Ik denk meer dan 80 bladzijde.  Alles maar ook alles wordt daar in benoemd. Zelfs wordt o.a.ook gecontroleerd of er geen loodhoudende verf is toegepast. Natuurlijk ook de staat van de septic tank,de dak constructie, de vloeren, de afwatering, het electrisch, of er overstromings gevaar kan zijn, of er een kerncentrale in de buurt is, aardbevings gevaar, oudheidkundige opgravingen etc. Geduldig laten we alles maar over ons heen komen. Onze makelaar vertaalt sommige dingen die we echt helemaal niet verstaan of begrijpen. Langzaam aan zien we de stapel papier kleiner worden. Maar dan zijn we er non niet Nu een andere hoeveelheid papier met nog het hele officiele gedeelte van de werkelijke overdracht. Inmiddels zitten we al een dik uur. Ook deze stapel papieren wordt met uiterste kalmte behandeld. Eindelijk zie ik dat het laatste blaadje omgedraaid worden.

Nu moet er getekend worden. Geertje is als eerst aan de beurt om deze hele stapel papieren van een handtekening te voorzien. Ik zie haar zweten en bijna aan de laatste bladzijde krijgt ze een kriebel in haar keel waardoor ze echt moet stoppen.  Maar ook de verkopers de makelaar en ik zelf moeten nog tekenen. Dus kunnen ook nu alle andere hun handtekening op al deze bladzijde plaatsen. Gelukkig komt Geertje er na een poosje weer bij zodat de procedure afgerond kan worden. De makelaar staat op en feliciteerd ons met de aankoop. We zijn officieel eigenaar van ons huis. Van de verkopers krijgen we een fles champagne met daaraan de  huissleutel. Ook zij feliciteren ons van harte met de aankoop. Na het handje schudden naar buiten waar Joep weer klaarstaat voor de officiele foto. Het is inmiddels al half vijf. Ik ben helemaal super de super blij en ga direct naar Montgenoux op bellen dat het huis van ons is en dat we zo snel mogelijk naar ze toe komen. Iedereen daar was natuurlijk al vol ongeduld en heeft gewacht op dit telefoontje. In Montgenoux aangekomen staan al 2 auto,s klaar met inmiddels door de verhuisploegen ingeladen dozen. Op de aanhangwagen achter Paul zijn auto staan een grote Franse en Nederlandse vlag te wapperen.  Geintje van Joep de vorige avond. Nu dus snel in colonne naar ons huis. Paul voorop en wij en er met twee auto,s achteraan. Wat een mooi gezicht die wapperende vlaggen  en wat ben ik toch ongelooflijk blij. Daar staat ons huis. Ik ga de poort door gevolgd door iedereen en met een groot gebaar gaat de sleutel in het slot en stappen we naar binnen.  Paul en Judith hadden alleen alles nog maar op foto,s gezien dus het was snel van het ene vertrek naar het andere. Naar boven de tuin in.  We hoorden alleen maar geweldige reacties. Van wat mooi ,wat gaaf, veel mooier nog dan op de foto,s wat groot etc etc. Maar nu eerst champagne. Ook daar had de verhuisploeg aan gedacht. Dus met zijn allen eerst een toast op dit mooie huis.  Maar  we moeten aan het werk,zegt op een gegeven moment Paul. We gaan alvast deze auto,s lossen .De vrachtauto moet nog worden opgehaald.Want we hebben maar 2 dagen dus aanpakken. Hij heeft wel gelijk want er moet nog wel wat gebeuren in 2 dagen. Maar dat gaan we allemaal lezen we in het volgende hoofdstuk

30. aug, 2017

 

 

Ja, wie heb ut zeggen we regelmatig tegen elkaar. Als we weer een mooi plekje hebben waar we samen achter in de tuin bij de rand van het zwembad zitten te genieten van het uitzicht naar het in het dal liggende dorpje Beddes. Als we in de grote buitenkeuken heerlijk ontbijten van de door mij net vers gehaalde baguettes. Ja een complete baguette zitten we niet mee die gaat gewoon helemaal op. Alles smaakt hier ook zo lekker. Lekker verse tomaatjes uit eigen tuin. Als we weer de zoveelste duik nemen in het grote zwembad. Door de warmte van de laatste dagen is de watertemperatuur de laatste dagen zo rond de 28 graden. Als we onze kinderen en kleinkinderen mee kunnen laten genieten van dit prachtige huis en tuin. Ze hebben er voor gekozen om de laatste 4 dagen van hun Franse vakantie bij ons langs te komen. Wat een heerlijke dagen. Wie heb ut. Ja wat zeggen we dit toch vaak tegen elkaar.

Nog een klein weekje en het is al weer voorbij. De maand overbrugging om 1 september in ons eigen huis te kunnen is echt geen straf geweest. We beseffen ook dat we diverse dingen waar we hier van genieten straks niet meer hebben. Want we hebben hier een uitzicht wat we in Rezay niet zullen hebben. Montgenoux is gelegen op een top van een van de vele heuvels in dit gebied. Waarschijnlijk ook wel een van de hoogste plaatsen hier in de omgeving omdat op 200 meter hier vandaan een grote zendmast staat. Door die hoogte hebben we hier achter de boerderij een geweldig weids uitzicht. We kijken dan uit op een klein dorpje dat diep achter in het dal is gelegen. Als in de namiddag de zon nog op het witte kerkje daar schijnt is het echt een plaatje waar een kunstschilder een mooi schilderij van zou kunnen maken. Als ik zoals bijna elke avond nog even met het hondje een wandeling ga maken zie ik ook prachtige zonsondergangen. Ik wandel dan naar het einde van dit kleine gehucht. Ja, meer is het niet dan een gehucht. Het eerst huis van Montgenoux wordt bewoond door een Engels echtpaar. Ik heb dat huis in de loop de jaren steeds mooier zien worden. Dit in tegenstelling van het huis wat er tegenover staat. Al die jaren dat we hier al komen(dat is denk ik al wel 7 jaar.) staat dit huis helemaal leeg. Maar er gebeurt ook helemaal niets mee. Een groot gedeelte van het dak heeft al jaren geen pannen meer. Maar al net zo lang is er provisorisch een zeil over gespannen. Dat is nu al steeds meer aan het los raken. Hierdoor heeft de regen al aardig vrij spel om in de woning te komen. Ook aan de grote tuin wordt nooit wat gedaan. Gevolg dat de natuur die helemaal over gaat nemen. Ondoordringbaar struikgewas en bomen. De boerderij waar wij in verblijven is het volgende huis. Nu een plaatje. Maar ik heb nog wel foto,s gezien van het moment dat George en Tinie het net hadden aangekocht. Een leegstaande oude boerderij met schuren en diverse oude bijgebouwen. Ik zie ze hier nog regelmatig staan. In verschillende vormen van verval. Hoog gras en een verwilderde tuin er om heen. Achter gelaten oude machines en gereedschap. Ook hier lag de mest en het hooi nog gewoon in de stal en op de zolders. Was de tuin waarschijnlijk ook een grote wildernis. George en Tinie moeten er toch dit al in hebben gezien.

Het volgende huis je hiernaast is een leuk klein net huisje. Niets Frans meer aan door de keurig wit gestucte muren. Daar achter ook zo,n grote verbouwde boerderij. Ook veel grond er om heen. Al deze boerderijtjes hadden natuurlijk in het verleden hun eigen land er om heen. Het waren kleine boertjes met wat koetjes en klein ander vee. Nu is al dat land nog wel aanwezig maar opgekocht door een grote boer in de omgeving. Op 1 van mijn avond wandelingetjes liep ik zomaar langs een grote boerderij. Ik was een klein paadje in gelopen en kom op de achterplaats van een grote boerderij. Gigantische gebouwen ,schuren en machines. De bewoner de boer die denkt wat doet die man daar nou komt naar me toe en vraagt wat ik er kom doen. Ik vertel in mijn beste Frans dat ik gewoon aan het wandelen ben en geïnteresseerd kijk naar zijn gebouwen. Hij vertelde dat hij op dit moment 240 hectare land heeft. Dus opgekocht van omliggende kleine boerderijtjes. Tegenover het kleine gemoderniseerde huis je staat ook een woning waar wel mensen in wonen ,maar waarmee alleen het hoogst nodige onderhoud aan wordt gedaan. Best heel aardige mensen maar we houden ze op afstand. Ik ben er een keertje in huis geweest. Nou dat wil je niet weten wat een ongelooflijk bende in en om huis .Mijn mond viel open van verbazing. Hoe kan je hier in wonen. Ondanks we diverse keren uitgenodigd zijn voor een kopje koffie of zo gaan we dit toch maar uit de weg. Dit is dus een beetje ons wijkje. Verder langs de weg wat na 500 meter doodlopend is staan nog 5 huizen. Waarvan er de meeste als vakantie huizen worden bewoond. Het enige verkeer wat we hier langs horen komen zijn dus de plaatselijke bewoners. De dagen vliegen om. We beseffen dat we nu al heel snel naar ons eigen plekje kunnen gaan. We zijn al goed op weg met de Franse taal. We moesten een afspraak maken bij een plaatselijke huisarts. Geertje had de laatste dagen pijn in haar borst. Best we angstig want het was wel de borst waar ze jaren gelden een operatie aan heeft gehad wegens een kleine vorm van kanker. Dus afspraak gemaakt en wij op de afgesproken tijd naar deze dokter. Ja er zaten nog 5 mensen voor ons in een soort wachtkamer. Een soort wachtkamer want achter ons is een groot bureau met computer etc. Maar ongelooflijk het complete bureau ligt vol met papieren, brieven, nota,s etc. Niet netjes op stapeltjes maar alles door elkaar. Wat een ongelooflijke warboel. Dus wij maar wachten en wachten. Ruim 5 kwartier later zijn we aan de beurt. In Geertjes beste Frans verteld ze wat ze voelt. De dokter neemt wel alle tijd voor ons en spreekt ook langzaam zodat we toch redelijke kunnen communiceren. Waarschijnlijk is de pijn veroorzaakt door een teek. Want er is een klein zwart plekje te zien, Niet leuk, maar wel geruststellend want dit is te beheersen. We krijgen brieven mee om recepten te halen bij de pharmacy. En tot slot het gebruikelijke slot bij de Franse dokters. Even € 25- euro pinnen voor dit dokters bezoek.

Ook moesten we op het moment dat ons Franse huis in ons bezit komt wel zorgen dat er een opstal verzekering op is afgesloten. Dus naar een plaatselijk assurantie kantoor en proberen dat te gaan regelen. Ook dat is ons weer gelukt. Wel uitzonderlijk in de Franse verzekeringen is dat een opstalverzekering ook gelijk een inboedel verzekering dekt. De waarde van je inboedel moet je wel opgeven, maar je kan niet de verzekerde waarde van je woning bepalen. Nee dat wordt bepaald aan de hand van het aantal vertrekken. Bij brand of ander onheil worden aan de norm van van aantal vertrekken de herbouw bepaald. Maar een week later hadden we de polissen keurig in een map in ons bezit. We zijn er toch wel een beetje trots op dat dit ons weer gelukt is.

We beseffen ook dat onze ziektekosten verzekeringen na 1 april geen dekking meer geven. We zijn dan namelijk officieel uitgeschreven uit Nederland. In Nederland heb ik alle gegevens die nodig zijn om in Frankrijk verzekert te zijn al goed voorbereid. In Frankrijk bestaat nog een algemene verzekering. Net zo iets als voorheen bij ons het ziekenfonds. Alleen wordt maximaal 70% van de in rekening gebrachte kosten vergoed. Dus de 30% moet aanvullend verzekert worden. Maar voor dat je hier echt alles kan regelen moet je wel officieel bewijzen dat je woonachtig bent in Frankrijk.

En als bewijs vinden ze een afrekening van energie gebruik wel heel normaal. Hier in Frankrijk is geen basis registratie van persoonsgegevens. Dus moet je op die wijze bewijzen dat je echt van die woning gebruik maak en dat je daar dus woon. Ja dat kunnen we nog niet laten zien,omdat we nog geen energie gebruiken.

Maar toch zijn we gister alvast toch maar naar een bureau van de CPAM gegaan om te inventariseren of we ons toch alvast voor deze basisvoorziening kunnen inschrijven. Wat ik al verwachte had ik wel veel papieren mee ,maar natuurlijk niet alles. Als bewijs dat we er gaan wonen moet ik aan de notaris een kopie vragen van de overdracht. Moeten we nog een kopietje maken van ons trouwboekje. (hoop maar dat ik dat snel kan vinden in deze verhuis situatie) Dus als we dat voor elkaar hebben kunnen we weer terug komen. Als we dat voor elkaar hebben dan kunnen we ook de aanvullende verzekering afsluiten. Ja het is allemaal wat omslachtig,maar dat is nu eenmaal Frankrijk. Ik vind het tot nu toe nog wel leuk.

Vandaag op uitnodiging van de verkopers ons toekomstige huis bezocht. We zagen er toch wel wat tegenop omdat onze vorige nare ontmoeting nog goed in ons geheugen zit. Maar we hadden met elkaar afgesproken maar gewoon te doen net of er nooit iets vervelends was gebeurt. En wonder boven wonder. De ontmoeting ging echt heel ontspannen. Of er nooit iets vervelends is geweest tussen ons. Gelukkig maar . Ze hebben ons uitgebreid voorgelicht hoe alles in het huis is aangelegd. Best handig dat voorkomt voor later veel vragen. Om eerlijk te zijn viel alles nu toch een beetje tegen. Het huis was al helemaal leeg. Dus natuurlijk erg ongezellig. In tegenstelling toen we het vorig jaar bezochten. Maar we kijken er best wel doorheen, maar je heb nu eenmaal een bepaald plaatje in je hoofd. Nu is alles natuurlijk alles puur te zien. Normaal staat er een kast voor een muur of hangt er een schilderij aan de muur. Nu is alles kaal en is elk oneffenheidje in de muur zichtbaar.

Maar wat een ruimte en wat een mogelijkheden. Er moet nog wel heel wat gebeuren, maar dat kan allemaal later gelukkig wel. Ook is de tuin lang niet meer zo keurig en netjes als vorig jaar. Het hoognodige is de afgelopen maanden wel gebeurt ,maar meer ook niet. De natuur neemt zo langzaam weer bezit van de tuin. Dus ook hier kan ik mijn lol weer op. Maar ook dat hoeft allemaal morgen niet. We hebben gelukkig alle dagen straks de tijd.

Nu op naar aanstaande vrijdag. Om 14.30 uur is de overdracht. Dan wonen we echt officieel in Frankrijk.

Ruim 2 jaar geleden begonnen we heel enthousiast aan onze zoektocht naar een woning in Frankrijk. In al deze verhalen heb ik geprobeerd om alles wat we beleefd hebben rond deze zoektocht met jullie te delen. Dus ga ik deze belevenissen nu afsluiten. Want de zoektocht is gelukt en we hebben gekocht wat we zochten.

Maar ik blijf natuurlijk schrijven en jullie onze belevenissen in ons nieuwe thuisland met jullie delen. Maar dan allemaal onder een nieuw hoofdstuk op deze website. Dus tot Rezay. Ik denk dat het nog wel wat weekjes gaat duren wanneer mijn volgende tekst kan worden gepubliceerd. Dit hangt natuurlijk af wanneer we in onze nieuwe woning een internet aansluiting hebben. Alleen dit realiseren zal wel weer stof zijn voor een nieuwe belevenis.

15. aug, 2017

Wat hebben we toch evengoed nog een spullen mee te nemen. Ik ben bijna de hele zaterdag voor het vertrek van zondag bezig de auto te laden. Elke keer als ik denk nu heb ik wel het laatste komtik weer boven in het appartement en heeft Geertje nog weer diverse dingen die ook mee moeten. Ik moet nu echt plekjes zoeken waar ik het nog weg kan stoppen. Ik had inmiddels de huishoudtrap naar de schuur van Paul gebracht want die kon echt niet meer mee. Maar op de fiets na van Geertje zit toch echt alles er in. We nemen ook het hondje van Tinie mee. Daar gaan we een maandje op passen. Het arme beestje is een beetje ziek en moet het nu ook de hele reis morgen doen met alleen de plek bij Geertje op schoot of voor haar voeten op de grond.

We vertrekken op zondag. De dag na zwarte zaterdag. Ik besluit nu eens niet de aller kortste route te nemen via Parijs maar weer eens via Maastricht te gaan rijden. Ik ben bang dat vooral Parijs vandaag wel eens grote problemen kan geven. Dan maar een uurtje meer. De nieuwe tunnel in Maastricht moet daar in ieder geval geen problemen meer geven. En het is deze dag echt geweldig om te rijden. Geen regen en ook niet al te zonnig ,maar echt perfect weer voor een lange tocht.

Na Maastricht via Luik naar Charleville en dan richting Reims. Tot daar geen enkel probleem en alleen maar grote wegen. Het is af en toe gewoon stil langs de weg. Tijger (het hondje van Tinie ) houd zich ook goed. Na Reims worden het alleen maar D wegen. Wat toch ontspannen. Wat een verschil met die eentonige tolwegen. We zeggen vaak tegen elkaar wat een heerlijk rit. Toch zijn we alle twee wel blij als we op een gegeven moment Bourges passeren. Nog ruim 50 kilometer. We halen Montgenoux nog binnen de 12 uur. Maar in die 12 uur 2 grote pauze,s ingelast en ook 2 keer een korte stop voor ons hondje.

We zijn direct weer gelukkig als we aankomen. Wat weer een weelde. Dit is de komende maand ons domein. Dit wordt een makkelijke overbrugging naar de overdracht van ons eigen huis op 1 september. Snel de benodigde spulletjes uit de auto, lekker wat gaan eten en morgen zien we wel wat we gaan doen. Het is die maandag al prachtig weer als ik op sta. Geertje is nog in diep slaap. Eerst maar eens alles verkennen. Ja alles is er nog zoals we al vele jaren gewend zijn. Alleen kunnen we nu wel zien dat George en Tinie hier de voorgaande 2 maanden al hebben gewoond. Veel bloemen en struiken het ziet er prachtig uit. Wie zijn we dat we hier van mogen genieten.

Ik besluit op de fiets brood te gaan halen in Le Chatelet. Dit is het dicht bijzijnde dorpje waar nog wel enkele winkels zijn en natuurlijk nog 2 echte bakkers. Ongeveer 7 kilometer. Moeilijk hier te omschrijven hoe mooi zo,n fietstochtje is . Kleine smalle binnen wegen,waar je bijna nooit iemand tegen kom. Alle bermen keurig onderhouden en de percelen afgeschermd met hoge heggen. Niet als bij ons met slootjes of hekken, maar overal goed onderhouden heggen van allemaal verschillende planten en boomsoorten door elkaar heen. Maar wel ondoordringbaar. Percelen met mais, afgewisseld met land waar een kudde koeien op loopt, maar ook diverse grote stukken grond waar dit jaar niets mee gedaan is. Je ziet dat de natuur daar al aardig grip op krijgt. Het heeft al een lange tijd niet echt geregend wat het wordt al aardig dor overal. Soms is de weg een lange tijd wel aardig vlak ,maar ook toch diverse stevige hellingen. De laatste kilometer naar Le Chatelet gaat alleen maar omlaag. Met een snelheid van bijna 40 kilometer raas ik het dorpje binnen. Niets veranderd met vorig jaar. O ja wel ik denk dat de vorig jaar gestarte pizza bezorgservice het niet heeft kunnen redden. Die was vorig jaar daar getart in de voormalige slagerij. Hebben we nog heerlijke gebraden kip kunnen kopen vorig jaar. Maar nu zie ik dat de rode luxaflex helemaal gesloten is. Maar de boulangerie is er natuurlijk nog wel. Maar eerst maar even een kopje koffie doen in het plaatselijk café annex verkoop van kranten en tijdschriften. Maar nog belangrijker de verkoop van een hele serie kansspelen. Krasloten, paarden lotto en weet ik wat nog meer. Ja de Franse houden wel van een gokje. Zoals vorig jaar al opgemerkt te hebben zitten aan de bar al weer een stuk op 5 Franse mannen aan een kopje koffie . Ook bij diverse een glaasje rose of witte wijn er naast. Ik ga in het hoekje aan de bar zitten en bestel een kopje koffie.( €1,20).

Het wisselt snel met mensen. Maar als er nieuwe mensen komen krijgt iedereen weer een hand ter begroeting. Ik ook natuurlijk. Geweldig toch dit is weer echt mijn Frankrijk. Ik vind al wel snel een gespreksonderwerp met mijn naaste buurman.

Vorig jaar nam ik hier ook menige ochtend een kopje koffie. Aan de bar zat elke morgen een man met op dat vroege tijdstip al een hele liter bier voor zich. En als hij die op had gedronken lag hij weer 9 euro op de bar en nam de volgende. Dus elke ochtend voor 11.00 uur al een liter bier naar binnen. Dus ik vraag aan mijn buurman of die man nog steeds komt of dat hij misschien al dood is. Maar nee hoor de man leeft nog steeds en is op dit moment even op vakantie. Maar hij komt nog regelmatig zijn 2 grote glazen bier drinken. Als ik weer terug fiets naar Montgenoux ,natuurlijk eerst nog even bij de plaatselijke boulangerie een brood gekocht te hebben heb ik het weer helemaal naar mijn zin. Dit is toch wat ik graag wil zien en beleven. Het is toch wel een kilometer of 7 maar ik kom de hele rit niemand tegen. Wat een verschil met Nederland. Gelukkig merken we dat het met ons oppas hondje ook langzaam wat beter gaat. De medicijn die we dagelijks moeten toedienen lijken te gaan werken. We moeten wel heel veel trucjes uithalen om die medicijnen toegediend te krijgen. Maar afwisselend in de heerlijke paté of lekkere ham gaat het toch ieder keer weer lukken.

We hopen maar dat dit zo door blijft gaan. Want wat was ze zielig de laatste dagen. Wij genieten van alles wat hier te bieden is. Een heerlijke tuin en niet te vergeten het grote zwembad wat nu al op 28 graden is. Dat is wel lekker want het is ook weer echt zomers warm hier.

Als ik een van de volgende dagen weer de dagelijkse fietstocht maak naar de bakker en het café zie ik in het café een groot aanplakbiljet . Op dit biljet staat dat er die avond in Maisonnais een dans voor stelling is van een Slavische dansgroep. Misschien wel leuk om dat eens te gaan zien. Maar ik ga op de terug weg door het dorpje heen om te zien of er al voorbereidingen zijn getroffen voor dit optreden. Maar in het dorpje is alles nog zoals het er al jaren is. Een café wat huizen een kerk en een gemeentehuis natuurlijk. (elk dorpje in Frankrijk heeft wel zijn eigen gemeente huis) Natuurlijk niemand op straat om wat te vragen. Niets dat laat zien dat er deze avond een optreden is van een buitenlandse dansgroep. Wel bij het gemeente huis dezelfde affiche als in het café waar in dit toch wordt aangekondigd. Ik twijfel of dit wel echt doorgang zal hebben. Dus in de latere middag ik toch maar weer de fiets gepakt en naar het dorp gegaan. Nog niets te zien. Net als ik weer weg wil gaan zie ik in een grote schuur aan de rand wat dranghekken staan. Zo neergezet dat er achter die dranghekken een groet ruimte is waar keurige rijen tafels staan. Het lijkt wel of hier buiten ook al wat voorbereidingen worden getroffen. Want op het erf van de boerderij staat ook een gedekte tafel met mooie schalen. Ik vraag in mijn beste Frans aan een meisje wat daar toevallig op het erf loopt of dit allemaal te maken heeft met het optreden van vanavond. Zij bevestigd me dat. Nu zie ik ook dat er op de affiche staat dat het allemaal pas begint om 19.00 uur. Een tijd dat de gemiddelde Fransman nog moet gaan eten. Zou er dan ook eten bij zijn. Dat moet toch wel denk ik. Maar ik fiets weer mooi terug naar Geertje en vertel mijn belevenis. Ja maar zegt Geertje. Dan is het toch leuk als we daar ook aan mee doen. Wat kan ons het schelen we zijn hier nu toch. Ga maar weer terug en kijk of we ook mee mogen doen met die avond met eventueel ook het eten. Dus ik weer terug. Tegenover de boerderij is een woning waar ik 2 vrouwen zie met keurig witte lange schorten voor. Dus ik denk die zullen er misschien wel bij horen. Ja hoor zij zijn van de organisatie. Het is inderdaad met eten er bij als je dit allemaal wil zien. We mogen ook best komen, Dus reserveer ik meteen maar. Het kost € 14,00 per persoon. Aanvang 19.00 uur, maar of we toch maar een halfuurtje eerder willen komen.

Dus wij precies op tijd al in het dorp aanwezig. Er is nog niemand te zien. Nou dan gaan we nog maar een rondje om met de auto. Na wat rond gereden te hebben besluiten we toch maar te gaan. Het is al bijna kwart voor 7. Ja op de parkeerplaats is er 1 auto bijgekomen. Maar we parkeren de auto en gaan er toch maar naar toe. Inderdaad zijn nu de tafels allemaal voorzien van labels voor gereserveerde plaatsen. Aan het begin van de schuur waar we naar binnen moeten staat een tafel. Al snel komt er een ouder Fransman met zijn geldkistje , Hier moet dus iedereen betalen. Wij betalen ook en gaan de nog totaal lege schuur in. We krijgen een mooie plek achterin maar met een heel goed uitzicht op de dansvloer. Ja er ligt een prachtige houten harde dansvloer in de schuur. Volgens de mevrouw die me ook vanmiddag heeft geantwoord komt de dansgroep pas om een uur of 8. Zij komen direct van een ander optreden in Saint Armand Montrond. Een grotere plaats in de ze regio.

Ik zie dat de eerste 3 rijen tafels ook gereserveerd zijn voor deze groep. Dus die gaan waarschijnlijk ook daar eten. We wachten maar af. Langzaam aan komen er toch wat meer mensen opdagen.

En ja hoor daar komt een grote moderne bus met een groot logo op de bus van een Slavische dansgroep. In mooie klederdracht stappen ze uit, Wat me opvalt dat de gemiddelde leeftijd zo rond de 25 jaar moet zijn. Bij ons in Nederland is de leeftijd van folkloristische dansgroepen vaak veel en veel ouder. Direct worden er voorbereidingen getroffen hoe me hier gaat dansen. Het is inmiddels al bijna half negen. Maar gestaag komen er steeds meer mensen naar binnen en zoeken in de schuur hun gereserveerde plaatsen. Al snel komt het eerste optreden. Heel leuk maar folkloristisch heel herkenbaar. Rondjes draaien op een soort polka muziek afgewisseld met hard stampende laarzen van de mannelijke dansers. Als dit optreden afgelopen is zullen we toch wel eens wat kunnen gaan eten. We zien dat de leden van de dansgroep nu in een rij staan achter grote tafels om iets op hun borden te krijgen. Dus het eten gaat toch eindelijk beginnen. Na de dansgroep worden wij uitgenodigd om ook in de rij te gaan staan om wat op de borden te gaan scheppen. Maar echt Frans heel rustig zonder te dringen staat iedereen mooi in de rij te wachten tot het zijn of haar beurt is. Dit is dus nog ,maar het voorgerecht, Eenvoudig maar toch weer super lekker. Salades en andere heerlijke koude gerechten. De dansgroep gaat weer verder met zijn optreden. De muzikale begeleiding bestaat uit 2 trekzakken en 2 heel een eenvoudige ritmische begeleidingen. Het meest eenvoudige is wel de man die staat met een grote gebogen houten stok. Aan het boven einde van die stok is een touw bevestigd met daaraan onder aan hangend een omgekeerde zwarte kunststofemmer. Door aan het touw te trekken ontstaat er een basachtige toon die ritmisch de trekzakken begeleiden. Waar in eenvoud toch zo mooi kan zijn. Inmiddels ook tijd voor het hoofdgerecht. Weer na de dansers in de rij. Maar nu heerlijke groente en een lekker stuk vlees. Alles heel simpel door de diverse mensen op je bord geplaatst, We krijgen ook een halve liter wijn per persoon beschikbaar. Wat toch een feest. We kletsen ook heel gezellig met 2 Franse dames die naast ons zijn komen zitten. Goed voor onze Franse taal kennis. De organisatie van de dansgroep weet wel hoe je een sfeertje moet maken. Want het aanwezige publiek wordt diverse keren gemotiveerd om mee te doen. Natuurlijk worden wij ook een paar keer er uitgepikt om mee te doen met een dans of een ander gezellig spel. Ik denk dat we om 11.00 uur weer in de rij kunnen voor het traditionele kaasplateau. Veel van de dansers gaan terug naar de bus, Maar er komen er ook weer terug .Nu in hun gewone kleren en bezetten al snel met meerdere de dansvloer . Ondersteund door de 2 collega,s met de trekzakken. Voor ons al wel tijd om maar naar huis terug te gaan. Wat een bijzonder avond. Toch leuk om dit zo onverwachts weer eens mee te maken. Het is bijna middernacht als we weer terug zijn in Montgenoux. Dit allemaal toch maar weer beleefd in de eerste week. Wat gaan we nog meer een maken. We gaan het jullie vertellen.