Een jaar Corona

Het is nu een jaar geleden dat vanuit China de berichten binnen komen over een besmettelijke ziekte met de naam Corona of anders genoemd Covid 19.

Wat de eerste periode nog een klein onderdeeltje was van het dagelijkse nieuws werd een steeds grote onderdeel van de dagelijkse nieuwsvoorziening. In Italië sprak men al over een epidemie en ook in andere landen raakte mensen besmet met het gevaarlijke virus. Ook in Frankrijk en Nederland werden de eerste besmettingen geregistreerd. Het leek eerst voor mij een soort hype waar de media maar steeds probeerde nieuws over te kunnen geven. Maar begin Maart komen we onverwachts met de ernst van het virus in aanraking. Geertje was in die periode opgenomen in Het ziekenhuis in Saint Amand Montrond. Dus dat was alle dagen op een neer naar het ziekenhuis. Maar gelukkig mocht ik haar op een zaterdagmorgen weer ophalen. Ik kreeg die ochtend van Geertje uit het ziekenhuis een telefoontje dat ik niet naar haar kamer mocht komen en in de gang op haar zou moeten wachten. Vanaf die dag mochten de patiënten geen bezoek meer ontvangen.

Gelukkig voor Geertje was het haar laatste dag anders had ik niet meer bij haar op bezoek mogen komen. In het ziekenhuis was het toen nog niet georganiseerd want ik kon zo naar de kamer van Geertje lopen om haar kleren en andere dingen mee te nemen. Ik denk dat ik met de wetenschap van nu dat ook anders zou doen. Niet lang daarna komt onze buurman (buurman is 2e adjudant van de burgemeester ,het zelfde als in Nederland een wethouder) aan de voordeur met een voorbeeld brief die als we boodschappen willen gaan doen deze brief bij ons moeten hebben. In die brief moet je aan kruizen waarom je met de auto weg ben en waarnaar toe. De brief moet worden gedateerd en voorzien van je handtekening. Want op dat moment is in Frankrijk de lockdown van kracht. Nooit van gehoord toen. De grenzen worden gesloten. Wij mogen alleen de meest noodzakelijke boodschappen doen bij de dichtstbijzijnde supermarkt en in je eigen departement. Het wordt dus ernst. Toevallig zijn George en Sjakie in Montgenoux om de geïnteresseerde kopers nog eens vor de tweede keer alles goed te laten zien. Die moeten dus hals over de kop weer terug naar Nederland. Dus elke keer als ik de boodschappen ging halen (als het niet nodig was mocht je niet gezellig met zijn tweetjes gaan winkelen) keurig formulier invullen. Ik ben in die periode nooit gecontroleerd maar ik heb wel de controles gezien. Ik was dan toevallig op de weghelft waar aan de andere kant gecontroleerd werd. Ook hier krijgen we berichten van uitbreiding van besmettingen in verschillende departementen van Frankrijk. Departementen krijgen een kleurcode in de mate van besmettingen. Gelukkig blijft ons departement nog lang veilig. Maar van de lockdown merken we hier eigenlijk niets. Ja we kunnen alleen boodschappen doen. We kunnen niet meer uit eten want de restaurants zijn gesloten. Ik kan niet meer elke zondag ochtend naar het cafe. Wat wel vervelend is dat er ook niemand uit Nederland op visite kan komen. Ik weet niet precies meer wanneer de lockdown hier is opgeheven. Maar het moet begin mei zijn denk ik staat onze burgemeester op de stoep. We krijgen van haar 4 mondkapjes. Vanaf die dag is het verplicht in heel Frankrijk in openbare gelegenheden een mondkapje om te doen. Dus in onze gemeente zorgt de gemeente raad dat een ieder van een mondkapje is voorzien en op de hoogte is van deze maatregel. Met 219 inwoners is dat ook nog realiseerbaar. Maar hoe ze dit in de grotere dorpen en steden hebben gedaan weet ik niet. Op dat moment wordt er in Nederland alleen nog maar over gediscuteerd. Hier zag je al snel niemand meer zonder mondkapje. Er mogen gerelateerd aan de grote van de winkel een beperkt aantal personen naar binnen. Zo zie je soms voor de winkel een rij wachtende mensen, Als ik met Geertje in een C en A winkel loop doe ik mijn mondkapje af. Er is bijna niemand in de winkel. Maar binnen tien tellen wordt ik verzocht mijn masker om te doen of anders de winkel te verlaten.

Gelukkig gaan begin juni de grenzen weer open, en kan er weer vanuit Nederland naar Frankrijk worden gereisd. Wij krijgen eindelijk weer visite uit Nederland. De restaurants zijn weer open. Maar de mondkapjes blijven in de openbare gelegenheden verplicht. Het cafe in Le Chatelet krijgt een groot buitenterras. Begin Juli komt uit Assendelft het hele span met aanhang naar ons toe. Twee tenten worden opgebouwd want Bram en Merijn hebben de vriendinnetjes mee. Het lijkt bijna weer normaal te worden. Maar in die week komen er steeds meer berichten dat Corona het niet opgeeft en dat de besmettingen weer meer mensen treft. Als onze kinderen naar huis gaan moeten ze in Nederland 10 dagen in quarantaine. Ook wij moeten als we boodschappen gaan doen weer het ingevulde document bij ons hebben. Maar toch hebben wij niet zoveel hinder van alle maatregelen. Natuurlijk kunnen we al het hele jaar niet onze dorpsgenoten spreken of weer eens gezamenlijk eten. Maar er zijn ergere dingen. Lange tijd zijn er bijna geen besmettingen in ons departement maar ook dat wordt de laatste maanden erger. Ik verbaas me over de protesten in Nederland over de avondklok. Wij hebben al maanden deze beperking vanaf 20.00 uur maar nu al 2 weken vanaf 18.00 uur. Maar ook daar merken we hier in het dorp weinig van. Als ik s,avonds met Beau mijn rondje door het dorp loop zie ik normaal al bijna niemand, nu is het helemaal stil. Ook hier maakt de regering zich grote zorgen over het nieuwe variant. De vaccinatie is hier nu in de fase van de oudere bewoners. Waar en wanneer wij aan de beurt zijn weten we nog niet. Wel komt er hier een voorstel om de apotheken ook de bevoegdheid te geven om te vaccineren. Dat is ook wel heel speciaal. Want de voor de eenvoudige griepprik kunnen we daar nooit terecht. Nu maar hopen dat we zo rond de zomer alles weer enigszins normaal is. We moeten het afwachten