Als je aan Frankrijk denk dan denk je ook aan stokbrood. Want wat is er heerlijker als s,morgens een ontbijt met een lekkere baguette. Nu we in Frankrijk wonen is het bijna alle dagen een heerlijk stuk stokbrood. Maar dat er zoveel verschil zit tussen het ene en het andere stokbrood is me nu hier in Rezay echt opgevallen. In het boek van Ilja Gort “overleven in Frankrijk""schrijft hij er ook over. Dat je zelfs bij de boulangerie waar je altijd je brood koop ook veel verschil kan zitten in het ene of het andere baguette. En dan heb je het nog over dezelfde bakker. Want het was ons ook opgevallen dat het brood bij de bakker in Lignaires altijd ietsje lekkerder was dan het brood van onze bakker.. In Lignaires ga ik brood kopen op zondag als visite van ons die ochtend vroeg weg wil. Deze bakker is ook op zondag open en opent al om 7 uur. En dan heeft de bakker in Chateau Meillant in deze regio wel het lekkerste brood. Maar ja dat is bijna 20 kilometer bij ons vandaan. Dat is ff te gek om een brood te halen. Normaal koop ik mijn baguette in Saint Christof. Het was me al eens opgevallen dat ik mijn baguette de ene dag lekkerder vond als de andere dag. Ik vind het brood moet wel knapperig zijn maar ook niet te hard gebakken eigenlijk lekker krokant. Met het verhaaltje van Ilja Gort in mijn achterhoofd vroeg ik op een dag niet of ik niet een wat minder doorbakken brood kon krijgen. Maar natuurlijk zij de bakker. Hij gaat naar achter (waarschijnlijk naar zijn bakkerij) en komt terug met 3 verschillende baguette,s. Nu zie ik ook duidelijke verschil de ene is best wat minder bruin dan de ander. Ik kies voor de minst bruine. Nou dat is precies de goede keus. Lekker krokant maar ook heel luchtig van binnen. Een baguette moet je zo vers mogelijk eten. Dan is hij op zijn lekkerst. Maar Geertje heeft er wat op gevonden dat ik niet elke dag naar Saint Christof moet rijden voor 1 baguette. Ik koop er 2. De volgende ochtend maakt Geertje hem met water wat vochtig en doet hem een klein tijdje even in de voorverwarmde oven.. Het is dan toch net of hij vers gebakken is.

Deze week kregen we bericht dat ons dorp Rezay ook op de kabel wordt aan gesloten. Er was afgelopen donderdag een informatie avond gepland in onze feestzaal. Ik was er al op voorbereid dat ik waarschijnlijk niet veel van de informatie kon verstaan. Maar ik dacht als een goede powerpoint presentatie is kan ik de hoofdlijnen misschien wel volgen. En er zullen toch wel brochures zijn. Maar niets van dit alles. Toch wel een 50 tal inwoners die naar deze avond waren gekomen hoorde de spreken aan die grote delen van zijn verhaal op las vanaf zijn laptop. Nog erger toen hij wat plattegronden of plaatjes wilde laten zien ging hij met zijn laptop de zaal rond. Wat amateuristisch. Onze burgemeester gaf nog wel flink commentaar op deze wijze ,maar hij verontschuldigde zich want hij dacht dat de feestzaal wel een beamer en groot wit scherm zou hebben. Maar niet dus. Dus ik heb er echt helemaal niets van verstaan. Na afloop van zijn presentatie ben ik naar de man toe gegaan en om zijn e-mail adres gevraagd. Ik heb hem gezegd dat ik wel al mijn vragen via deze e-mail aan hem ga richten. Ik denk dat ik dan wel genoeg informatie kan krijgen. Maar dit verwacht je toch niet van zon organisatie.

Dat het soms hier echt amateuristisch aan toe gaat hebben we al enkel keren ervaren. Zo hadden we laats de jaarvergadering van onze senioren club. Bijna alle 25 leden waren aanwezig. Dus meer dan 10 % van het aantal inwoners van ons dorp. We zitten dan gewoon aan de lange tafels in onze club ruimte. We hebben we een agenda gekregen. Maar het begint al met de opening van de voorzitter. Hij doet zijn verhaal,maar het hindert andere niet om gewoon lekker met elkaar te blijven kletsen. Ook als er wel iemand aan de voorzitter vraagt wordt dat 5 minuten een 1 op 1 gesprek wat ook door bijna niemand wordt gevolgd. Zo gaat het met elke agenda punt. De meest aandacht en de daaropvolgende discussie komt uiteindelijk over het onderwerp de 4 uitgebreide etentjes die elk jaar worden georganiseerd. Daar wil iedereen wel zijn zegje over doen. Ja eten is natuurlijk in Frankrijk toch wel het belangrijkste in het leven. Dus daar wordt weer veel aandacht aan gegeven. Veel minder dan aan de bestuursverkiezing. Je wil het niet geloven maat het bestuur bestaat uit 7 personen. Naast de voorzitter (hier heet dat de president) natuurlijk ook de secretaris en de penningmeester . Maar deze functie worden geassisteerd door een vice president,vice secretaris en vice penningmeester. Dan is er nog 1 algemeen bestuurslid. Waarschijnlijk om een oneven aantal bestuursleden te hebben. Er was een verkiezing nodig omdat de vice voorzitter en de vice secretaris ontslag hadden genomen.(of misschien wel ontslag hebben gekregen.) Gelukkig zat ik naast de penningmeester en kon ik de met een prachtig handschrift geschreven balans goed in me opnemen. Gelukkig is wel van deze vergadering een echt verslag gemaakt zodat ik dat in alle rust kon lezen.

Bijna dezelfde ervaring hadden we met de jaarvergadering van de Assocation de Rue de la Tendresse

Dit is een stichting die zich inzet voor de opvang van loslopende poezen. Een poezenopvang huis dus. Omdat een van onze leden daar de voortrekker van is heeft Geertje daar in een spontane bui ooit vorig jaar eens € 20 euro aan geschonken. Maar dat betekent dat ze nu ook een soort officiële donateur is geworden. Want ze kreeg een persoonlijke uitnodiging. Er waren ongeveer 25 mensen aanwezig. Maar het ging weer op dezelfde wijze. Terwijl de voorzitster haar jaarveslag op las. Ook weer keurig geschreven op papier , was het voor vele belangrijker de laatste nieuwtje uit te wisselen aan elkaar dan te luisteren naar wat er gezegd werd. Als ik daar dan zo zit moet ik alleen maar erg lachen. Deze avonden zijn toch heel bijzonder. Ook hier heb ik weer weinig van verstaan. Wel dat deze stichting een onderdeel is en subsidie krijgt van de club van miljoen vrienden van Brigitte bardot. De dieren activiste. Maar wel na afloop lekker hapjes en drankjes.

Tot zover eens wat belevenissen van alle dag hier in Frankrijk.