Zo was het

Met dank aan Google streetvieuw

Weg heg.

Weg is de heg en de nieuwe afrastering is in aanleg

Dit was de heg

Met dank aan streetvieuw.

De sentier de Joep

Weer 15 bomen er bij.

35 linden boompjes

Elk boompje bedekt met worteldoek om straks minderwerk te hebben om onkruid te beheersen.

Hij groeit al aardig.

Je ziet het lammetje bijna groeien.

Het gras is bij ons groener.

Elke keer weet dit schaap ergens door de afrastering te komen.

Een gezellig etentje met Therese en Lucien.

Deze keer nu niet eens een belevenis over de vele keren dat we hier in Rezay al uit eten zijn geweest, maar hoe we hier thuis een etentje hebben gehad.

Al sinds we hier wonen hebben we al best wel goed contact met een echtpaar waarvan de man een groot gedeelte van ons land gebruikt. Therese en Lucien. Lucien heeft op ons weiland nog steeds zijn schapen lopen. In het verleden toen de vorige eigenaars hier nog woonde maaide hij het gras een paar keer per jaar. Ik had hem in het begin eigenlijk met een grap voorgesteld dat hij er ook best zijn schapen op kon laten grazen. 1 dag later stond Lucien toen al voor de deur om te vragen of ik dat echt meende. Sindsdien hebben we dus schapen op het land. Maar dus ook regelmatig contact. Ook zien we ze bijna elke donderdag bij de senioren club. We hebben ze al eens uitgenodigd voor een avondje kaarten. En we zijn ook al eens bij hun op visite geweest voor een aperitief. In Frankrijk is dat om 5 uur komen en om 8 uur weer naar huis. Wisselende drankjes en hapjes en kletsen.

Geertje vond het wel leuk om deze mensen eens uit te nodigen om bij ons te komen eten. Natuurlijk volgens de Franse gewoontes niet in de avond maar rond het middag uur. Dus vandaag moest dat dan toch gebeuren. Haar recept van het bekende gerecht Boeuf Bouguignon had ze al enkele keren met succes gemaakt. Vorige week hadden Paul en Judith dit nog mogen meemaken.

Al die keren dat we al om 12 uur uit eten gaan zullen we nooit s’morgens nog eens uitgebreid ontbijten. Nee we volstaan dan met een bekertje yoghurt. Omdat Lucien zijn auto deze week in de garage stond had ik afgesproken ze van huis op te halen. Dus om kwart voor 12 stond ik bij de voor deur. In de tussen tijd had Geertje de tafel al keurig in orde gemaakt. Volgens Frans gebruik dus eerst maar een aperitiefje vooraf, (een Kir) natuurlijk met lekker kleine hapjes. Als tussen gerecht heerlijke gevulde rolletjes ham. En de Boeuf als hoofdgerecht. Geertje had ook nog een kaasplateau geregeld maar daar was geen ruimte meer voor. Dus een lekker kopje koffie na.

Maar wat leuk is dat ze beiden alleen maar Frans praten en denken dat wij alles verstaan. Nou dat is maar voor 20 % denk ik. Toch hebben we het heel gezellig gehad en hebben bijna 4 uur met elkaar gegeten, gekletst en gelachen. Ja wat ben ik er wijzer van geworden. Wat heb ik nu wel begrepen en verstaan. Omdat ik altijd belangstelling heb voor de historie weet ik nu dat Rezay vroeger wel 5 cafés heeft gehad. Rezay had toen beduidend meer inwoners natuurlijk. Ook nog een hotel restaurant en een epicerie. Ik weet nu veel over schapen houden. Dat Lucien al met zijn 60e met pensioen kon gaan. Hij is nu 85 jaar dus geniet al 25 jaar van zijn pensioen. En dat is echt vergelijkbaar met de hoogte van de Nederlandse AOW. Voordeel voor de oudere inwoners van Frankrijk dat ze al lang hun huis hypotheek vrij hebben. Ik weet dus wat de hoogte is van de pensioen uitkering is in Frankrijk en dat iedereen die in Frankrijk in het Franse leger heeft gediend daar ook nog een pensioentje aan over heeft gehouden.

 

De laatste week was het of de lente al begonnen was. Dagen waarop de temperatuur al naar 14 graden ging en ook af en toe een zonnetje. Dus het was al weer heerlijk werken in de tuin. En als de zon hier schijnt geeft hij ook al lekker warmte. Dat is toch anders dan in Nederland. Ik heb er al meer over geschreven, maar deze regio is toch wel bijzonder wat klimaat betreft. Gister werd me dat nog weer eens bevestigd. Vrienden van ons die hier ook dichtbij een woning hebben gekocht hadden deze week familie op bezoek uit de Bourgogne. Die vertelde dat er al twee dagen hartstikke slecht weer was geweest. Terwijl we hier bij wijze van spreken buiten hadden kunnen zitten. En vandaag bericht van een Facebook vriend die woont inde Auvergne (dus ook niet zo ver bij ons vandaan) waar gister een storm met windkracht 9 over het land waaide. Was het vanmorgen (zondag ochtend) hier ook geen mooi weer, nu ik zit te typen in de namiddag schijnt de zon alweer. En de vooruitzichten voor volgende week zijn helemaal prachtig.

Wat we zondag ochtend ook weer is opgevallen dat de bevolking hier zo relax is. Ik was eerst even in de supermarkt. Moest maar 2 kleine dingetjes kopen. Staat er bij de kassa een rij van 6 mensen voor me. De kassière heeft zelfs nog tijd om een praatje te maken met een afrekenende klant. Dan weer een klant die eerst alle boodschappen netjes in de 2 meegebrachte boodschappentas op stapelt. Dan na dat klaar was een ander tasje open maakt want daar zitten haar betaalcheque,s in. Dat wordt dan nog in een keurig handschrift ingevuld worden. Ik en de andere klanten maar wachten. Maar niemand is geïrriteerd en klets wat met elkaar. En gemoedelijk gaat de ene klant na de ander klant uiteindelijk toch langs de kassa en ben ik eindelijk aan de beurt. Zit ik later zoals gewoonlijk op zondag ochtend in het plaatselijk café. Dit café is gecombineerd met een tabac en kiosk. Het café en de kiosk hebben alle twee een eigen ingang, maar binnen loop je zo van de kiosk het café gedeelte in. Vandaag is alleen de eigenaresse aanwezig en die beheert dus de kiosk en het café. Aan de bar en in het café zitten 12 mensen te wachten op een drankje. Ik had gelukkig al een kopje koffie gekregen. De eigenaresse heeft steeds weer nieuwe klanten in de kiosk en maakt ook rustig een praatje met de aanwezige. Ik denk wel na een kwartier is er eindelijk tijd om iedereen in het café van een drankje te voorzien. Dan gebeurt het omgekeerde. In de kiosk verzamelen zich steeds meer mensen. De dame achter de bar blijft rustig en neemt de tijd om alles op een nette wijze uit te serveren. Ook bemoeit ze zich nog even met een gesprek wat aan de bar wordt gevoerd. Alles zonder haast te maken voor de wachtende mensen in de kiosk. Maar net als eerder in het café wordt niemand nerveus of zenuwachtig. Ook in de kiosk zijn de aanwezig in gesprek of staan geduldig te wachten. Ik denk als dit in Medemblik zou zijn gebeurt dat er al diverse mensen boos weggelopen zouden zijn. Hier niet hoor. Geduld hebben. Ook ik moet geduld hebben als ik wil afrekenen. Ja ook dan eerst de kiosk klanten de deur uit. De mensen die een drankje bestellen gaan voor, en dan tijd om af te rekenen.

Dit gedeelte van de Berry staat bekend om zijn perceel afscheidingen met een heg. Elk stuk land is omgeven met een heg die regelmatig wordt kort gehouden. Soms zit er nog wat gaas of prikkeldraad tussen door, maar meestal is de bebossing zo dicht dat er geen beest doorheen kan. Ik heb zelfs gehoord dat deze heggen een beschermde status hebben en niet zo maar mogen worden weggehaald. Net zoiets als in Nederland als je een boom op wil ruimen. Dan moet je eerst een kapvergunning aan vragen. Nou hadden wij aan de overkant van ons huis ook zo’n hoge heg. Niet alleen hoog maar ook nog eens 3 meter breed. Hierdoor hadden we aan de voorkant geen zicht op het glooiende heuvel landschap. Het hele grote stuk weiland achter deze heg (ik denk wel meer dan 10 hectare werd vorig jaar ook niet bewerkt, dus het gras stond heel hoog te verdorren. In september vorig jaar komen er ineens 2 grote tractoren en binnen enkele uren is alles gemaaid en in grote rollen verpakt. Nog geen maand later wordt met grote machines de hele heg uitgedun tot aan een meter. Deze week zijn 2 mannen bezig om ook de laatste meter weg te halen tot aan 60 centimeter boven de grond. Ineens hebben we dus wel een uitzicht. Nu wordt dat eigenlijk alleen nog belemmert door onze eigen heg. Ik denk dat we die dit jaar dus ook maar eens drastisch gaan inkorten. Want dan hebben we een mooi uitzicht over het mooie heuvellandschap tegen over ons.