Wat zal ik straks makkelijk groente kunnen kweken.

Zo hoog ongeveer Paul.

Wat een uitzicht nu.

Vele handen maken ......

Maken (licht) werk

Ons nieuwe uitzicht vanaf het terras.

Op deze foto duidelijk de oude situatie en nu de ingekorte heg.

Met dank voor de montage door Paul en Bram.

 

We wonen nu al vanaf september 2017 definitief in Frankrijk. Dus in 2018 hebben we voor het eerst een heel jaar in Frankrijk gewoond. Ik was nieuwsgierig hoe en waar ik nu belasting aangifte moest doen. Informatie die ik op Google opzocht gaf me geen duidelijkheid. Dus heb ik enkele weken geleden maar de belasting telefoon in Nederland gebeld voor informatie. Na 6 wachtende voor me en 23 minuten wachten kreeg ik een aardige dame aan de lijn die me direct door verbond met een dame die hier alles van af wist zij ze. Volgens deze dame ben ik wat betreft de belasting nu verplicht deze opgave te doen in Frankrijk. Maar zegt ze er bij u moet terug gaaf gaan vragen voor ingehouden belastingen die in 2018 van uw uitkeringen zijn ingehouden. En een verzoek doen aan de inspecteur voor vrijstelling loonheffing in 2019. Want anders zou u straks dubbel belasting gaan betalen en dat mag niet de bedoeling zijn. Ze beloofd de benodigde formulieren hier voor op te sturen. Al heel snel krijg in een pakket formulieren wat in in moet vullen. Maar wat lees ik bij de eerste vraag . Ik moet een verklaring belastingplicht woonland meesturen. Als ik dat niet heb kan de aanvraag niet in behandeling genomen worden. Ik krijg bij de papieren ook formulieren die ik bij de belasting in Frankrijk moet laten invullen zodat er een bewijs is dat ik belasting plichtig ben in Frankrijk. Dus ik deze week met die papieren naar het belasting kantoor in Saint Amand Montrond. Ik was hier al eens geweest voor mijn omzetting Nederlands kenteken naar een Frans kenteken. Dus hoefde ik niet te zoeken. Natuurlijk zoals gebruikelijk weer bijna een uur wachten voordat ik aan de beurt was. De man achter de balie heeft een cursus snel praten gehad denk ik want hij rafelt er van alles uit waarvan ik maar weinig kan verstaan. Maar na een tijdje heen en weer gepraat komt de man met een groot document dat ik zou moeten invullen. Ik begrijp ik moet eerst dat formulier invullen. Dit formulier is er voor om me te registreren voor de Franse belasting. Pas al dat is gebeurt dan kan hij mijn formulieren invullen. Ik zeg geef maar op dan ga ik die wel invullen. Maar dat had ik gedacht hij heeft een formulier van vorig jaar. Het nieuwe formulier komt pas per 1 mei. Ik vraag het echt wel 3 keer na, maar het is echt zo. Ik kan 2 mei terugkomen om het formulier voor 2018 op te komen halen. Dus kunnen we weer wachten en zal de inhoudingen op mijn uitkeringen gewoon door blijven gaan. Nou ja ik hoef me ook dan voorlopig geen zorg te maken over de belasting aan slag 2018. Toch ga ik deze week de Nederlandse belastingdienst maar weer eens bellen. Dus wordt vervolgd.

 Dit weekend hadden we weer bezoek van Paul, Judith ,Bram en Merijn. Op de terugweg van hun wintersport week in de Franse Alpen zien ze er niet tegenop om honderden kilometers om te rijden om 1 dagje bij ons te zijn. Vrijdags na een dag skiën gaan ze zo rond half zes op weg en komen dan rond middernacht bij ons aan. Ja zeggen ze gewoon. Hebben we toch de heel zaterdag nog. Wij vinden dat natuurlijk hartstikke geweldig. Het is ook nog heel erg mooi weer de volgende dag. Het is de hele week al bijzonder mooi. Echt uitzonderlijk voor de tijd van het jaar. Het valt hun natuurlijk ook op wat een geweldig uitzicht we nu hebben doordat de hele hoge en brede heg is verwijdert. Alleen de hoge heg bij ons zelf verhindert nog het complete uitzicht als we op het terras zitten. Ik zeg dat we die zeker nog dit jaar gaan inkorten, maar dat het wel nog een heel karwei is. Maar dat ziet Paul anders. Zijn handen jeuken om dit nu direct maar aan te pakken. Dan hebben jullie er direct nog wat aan is zijn redenering. Voor ik er erg heb is hij al met de grote knipschaar begonnen. Dat gaat al super vlug. Al snel vormt zich een hoop takken. Bram die dit ziet pakt de bomen zaag en begint Paul te helpen. Voor Judith en mij een taak om al die afgezaagde en geknipte takken weg zien te krijgen. We brengen ze naar het land waar ik al een hoop afval hout heb. Best wel een stuk lopen ieder keer. Maar als we aan het einde van de klus alles daar hebben kunnen we dat vanavond nog wel in de brand steken. Ook weer leuk. Paul gaat over tot groter gereedschap en gebruikt ook de ketting zaag. Het gaat gesmeerd. In de loop van de middag is de hele heg op een mooi hoogte gebracht zodat we nu echt vanaf het terras en vanuit de kamer een pracht uitzicht hebben. Judith en ik zijn nog lang bezig om alles wat Paul en Bram hebben weggezaagd op te ruimen. In tussen heeft Merijn ook de handen uit zijn mouwen gestoken Hij heeft een IKEA badkamer meubeltje in elkaar gezet wat meegenomen was uit Nederland. Maar er is nog meer monteer werk. Ik had al een tijdje in de schuur verhoogde tuin bakken staan. Nou ja de pakketten want ze moesten nog wel helemaal in elkaar gezet worden. Bakken bedoeld om strak de groente op hoogte te kunnen kweken. Ik hoef me dan niet meer te bukken en ook wordt het moeilijke voor de kippen om de boel te ruïneren. Ik was al blij dat Paul en Bram de eerste in elkaar hadden gezet. Ik dacht nog heb ik straks mooi een voorbeeld hoe ik het moet doen straks. Maar ze hadden de smaak te pakken want al snel werd de tweede ook in elkaar gezet. Ik moest even naar de bakker om brood te halen voor het avond eten. Geertje had op verzoek weer haar heerlijk Boeuf gemaakt. En daar hoort natuurlijk een lekker stukje stok brood bij. Ik kom onverwachts laat terug van de bakker en zie dat ze nu al alle 4 de bakken in elkaar hebben. Wat toch geweldig, Dat scheelt me zelf weer heel veel werk.

Ja ik moest brood halen. Dat was ook weer een apart verhaal. Mijn bakkertje is in de middags pas weer open om 4 uur. Dus om half vijf sta ik voor de deur, maar die is nog dicht. Ook als ik een paar keer hard rammel aan de deur blijft het angstig stil. Wat nu? Er is een bakker in een ander dorp maar dat is meer dan 10 kilometer rijden. Toch maar doen want we moeten brood hebben. Ongelooflijk hè dat je bakker gewoon de deur nog niet open heeft al staat er duidelijk op het bord bij de deur dat hij om 4 uur open zal zijn. Dus een 3 kwartier later een 30 kilometer gereden ben ik er met het brood. Tijd om met elkaar eerst maar eens te genieten van een wijntje en een biertje. Genoeg gewerkt. Maar voor we gaan eten moet de grote stapel van verzamelde takken natuurlijk nog in de brand. Het fikt wel lekker maar toch zou het nog beter branden als het hout droger zou zijn. Dus niet al het hout is verbrand ,ondanks dat Paul nog lang met de harkt heeft geprobeerd om alles weg te branden. Jammer dat ze maar 1 dag hier waren maar wat is er veel gebeurt en wat was het weer gezellig. Eind april komen ze gelukkig weer.