Rezay 2018

In dit blog ga ik wekelijks  vertellen wat er hier zo allemaal gebeurt. Het is leuk om te delen en op deze wijze blijven ook onze familie en vrienden op de hoogte wat we hier zoal beleven. Want er gebeurt best wel veel hier in het mooie Frankrijk . Toch is het tot nu toe heel ontspannen. Want niets moet en veel mag. Veel plezier met onze belevenissen in Rezay.

 

week 2

 

Vandaag dus een begin van mijn wekelijkse belevenis. Ik merkte als ik wil dat ik met het bijwerken van alle belevenissen weer  tot aan vandaag wil zijn, ik steeds aan het vertellen ben over gebeurtenissen die  al maanden terug zijn gebeurt. Dus steeds achter de feiten aan blijf hollen. En er gebeuren hier zoveel leuke dingen.Wat was nu vorige week het aller belangrijkste wat we hebben meegemaakt. Ja we hebben nu een hond. We hadden altijd tegen alkaar gezegd als we straks veel ruimte om ons huis hebben moet er een hond komen. Nou ruimte hebben we nu genoeg om ons huis. Meer dan 1 hectare dus dat is het probleem niet. We hebben het zoeken naar een hond de afgelopen maanden uitgesteld omdat we nog met zoveel andere dingen bezig waren. Eind December zijn we nog 2 weken in Nederland geweest en dat was ook een reden om het nog maar even uit te stellen. Maar vorige week toch op zoek naar een hond. Onze voorkeur was altijd al een Labrador met kort haar. Eerst dachten we aan een pub,maar later dachten we waarom zouden we niet eens gaan kijken in een asiel. Het is toch zielig dat daar maar allemaal beesten zitten te wachten op een nieuw onderkomen. Ik had al vele uren het internet afgezocht naar de mogelijke heden van een hond uitzoeken in een asiel. Probleem blijft wel de toch nog gebrekkige kennis van de Franse taal. Maar volhouden en gebruik maken van Google Translate kom je toch heel ver. In al dat zoeken was mijn voorkeur voor een asiel dicht bij een klein plaatsje bij de grote stad Chateauroux. Ik had al gezien op het internet dat ze daar wel een paar Labradors in opvang hadden. Dus wij donderdag naar toe.

We melden ons bij de receptie op dit grote complex, en we vertelde dat we op zoek waren naar een hond. Oh, gaat u maar eerst kijken hoor was het advies van de dame achter de balie. Wij het terrein op en komen bij een lange rij met aan 2 kanten grote boxen met in het midden een lange gang waar je aan alle twee kanten de honden die in die boxen zitten kan bekijken. Maar jeetje wat een hels lawaai. Het leek eerst nog wel rustig te zijn ,maar toen we in die gang liepen begonnen al die honden geweldig hard te blaffen en tegen de box aanspringen. We moesten onze handen op de oren doen want het geluid was niet te harden. Geertje had en al snel gezien en ging naar buiten met een blik in haar ogen van voor mij hoeft het niet. Laten we toch maar een pub nemen. Ik weer opnieuw de gang in maar ook ik zag het niet zitten. Aan de buitenkant kon je ook rond lopen en dat was wel iets rustiger. Maar ik zag wel enkele Labradors maar zou dat nu de hond zijn die bij ons past. Want onze voorkeur was een hond van niet ouder dan 3 jaar. Ik zij tegen Geertje ik ga weer terug naar die receptie en vraag assistentie ,want zo komen we er nooit uit. Zo gezegd zo gedaan. En ja we krijgen hulp van een leuk meisje dat er ook werkt. Buiten vertellen we dat we graag een kortharige Labrador willen hebben niet ouder dan 4 jaar. Ongelooflijk wat een geluk het meisje spreekt Nederlands .Dan is het toch wel malkkelijker om je wensen uit te leggen. Maar zegt ze we hebben een hele lieve Labrador. Kom maar met me mee. Wij weer naar de buitekant van al die boxen en in 1 van de laatste boxen zat de hond die zij dacht wel wat voor ons te zijn. Het viel me op dat hij ook lang niet zo opvliegens was al al die andere honden die maar tegen het gaas van de boxen op sprongen. Het meisje liep om om de box open te maken zodat we met de hond kennis konden maken. Direct was hij al heel lief naar ons en hij luisterde ook hartstikke goed naar het meisje want als ze zij dat hij moest zitten dan deed hij dat ook. We waren er direct uit dit moet onze hond worden. Maar vragen we aan het meisje hoe gaat het nu verder. Kunnen we hem nu al mee nemen. Ja zegt ze als u de juiste informatie kan geven in de receptie, dan moet dat mogelijk zijn. Want we moeten wel weten of de hond in een goede omgeving komt. Dus niet ergens op een klein flatje 8 hoog etc. In de receptie vertellen we aan de receptioniste dat we wel een groot huis en nog veel grotere tuin hebben. Maar ja dat moeten we wel kunnen bewijzen. Ik had daar natuurlijk niet aan gedacht. Maar gelukkig had ik mijn auto papieren mee en kon ze daar uit zien dat we werkelijk in Razay wonen. Natuurlijk ook rijbewijs of paspoort laten zien. Want je krijgt een dier daar niet zomaar mee. Zorgvuldig worden al onze gegevens in een dossier opgeslagen. De hond is kerngezond en voorzien van alle benodige inentingen. Na het betalen van € 148  is de hond echt van ons en kunen we hem meenemen. We krijgen een map met papieren mee en we weten nu dat de hond even ruim 3 jaar is en zijn naam is Luckie. Maar wij hadden al met elkaar afgesproken dat we hem ons eigen naam zouden geven.  Luckie gaat bij ons verder als Beau. kort maar krachtig. Op de terug weg naar huis moesten we natuurlijk nog wel inkopen doen. Een honden riem, honden voer, een speeltje, een groot kussen, etc. Maar we merken nu al dat Beau makkelijk is. Hij moet natuurlijk in de auto blijven,maar hij laat het makkelijk over zich heen komen. Als we thuis zijn is hij wel wat onwennig want hij plast direct tegen een grote plant. Dus het opvoeden kan beginnen. Volgende week vast meer te lezen over onze nieuwe aanwinst.

week 3

 

Deze week kom ik toch nog even terug op het de vele regen die de laatste weken is gevallen in deze regio. Doordat we in een nogal glooiend gebied wonen ( verschil in hoogte gemiddeld ongeveer 100 meter) is de waterafvoer toch wel even anders als in Nederland. Ik verbaasde me al over een diepe greppel die bij ons terrein de afscheiding is tussen ons weiland achter en de aangrenzende tuin. De vorige eigenaar van ons huis had me wel eens vertelt dat dit nodig was om in extreme regenval het water op te vangen zodat dit via de zijkanten uiteindelijk naar de weg en lager weer wordt afgevoerd. Er is aan het eind van die greppel zelfs een heel diepe kuil waarvan ik ook de noodzaak niet van had gezien. Maar nu is het me opeens allemaal duidelijk geworden. De greppel die de hele periode gewoon hartstikke droog stond staat nu tot de rand aan toe vol met water. Dit water wordt weer afgevoerd naar die diepe kuil wat nu een vijver geworden is. De overloop in de vijver zorgt er voor dat het overtollige water weer wordt afgevoerd naar een diepe greppel aan de zijkant van ons terrein. Dat stroomt nu weer naar de diepe greppel langs de weg wat verder gaat naar de rivier.

Ja Rezay ligt aan een klein riviertje genaamd de Sinaise. Ik ben al diverse keren naar het riviertje wezen kijken. Net buiten het centrum is er een brug die over deze rivier heen gaat. Ik vond het altijd meer een beekje dan een echte rivier. Er staat in Rezay ook een echte watermolen aan deze rivier wat ik altijd weer heel interessant vind hoe dit allemaal in vervlogen tijden moet hebben gewerkt. Momenteel is deze watermolen niet meer in bedrijf en ook de aangrenzende woningen zien en erg verlaten uit. Als ik dit zo allemaal had gezien vroeg ik me ook steeds af of er wel genoeg water door de rivier stroomde om deze watermolen ooit te laten werken.

Maar wat een verschil met vorige week na die heftige regen. Ik was nieuwsgierig hoe het nu zou zijn bij de rivier. Nou het hele kruispunt naar de brug over de rivier was al ondergelopen. Ik was op klompen en kon dus echt niet verder. Maar wat ik zag was ongelooflijk. Het bestaande riviertje was nu een wilde rivier die helemaal buiten zijn oevers was getreden. En niet zo,n klein beetje ook. Wat een water het was net of ik aan de Loire stond te kijken. Het water bulkte er door heen en een van de huizen welk toch nog aardig hoger staat zag ik het water al tegen de buiten muur klotsen. Ik terug naar de oude watermolen. Ook daar had de gemeente al een bord geplaatst met de mededeling ernstig wateroverlast. Maar ik kon nog wel de molen bereiken. Jeetje wat een geweld nu. Het water kolkte en bulderde door de molengang ,maar ook op de plaatsen waar de molen geen baat mee zou hebben. Ja nu zou er genoeg water stromen om de molen te laten draaien. Ik zag ook nu hoe de waterloop kunstmatig naar de molen was aangelegd. Ik kreeg op dat moment ook een inval over de situatie die ik die ochtend had waargenomen. Want vanuit ons keukenraam had ik buiten in het weiland aan de overkant van ons huis een rare witte gloed gezien. Ik had er geen aandacht aan gegeven omdat ik dacht dat dit een beetje gezichtsbedrog was. Maar nu dacht ik opeens het kan best wel de rivier zijn die zo ver buiten zijn oever is dat ik het nu vanuit huis zelfs kan zien. Snel terug naar huis. En ja hoor het was me nu helemaal duidelijk. Normaal kan ik de rivier helemaal niet zien vanuit ons huis,maar nu was het duidelijk te zien. Ik denk dat de rivier nu op 100 meter van ons huis was gekomen. Niet dat het ooit zover kan komen dat het tot ons huis kan komen. Wij zijn nog een aardig stukje hoger gelegen. Maar toch een vreemde gewaarwording. Maar ergens is dit natuurlijk wel logisch. Doordat al het water van hoger gelegen gebieden ergens naar beneden gaat verzameld het zich allemaal in de rivier. Ik zag in de loop van de middag toen ik even op verkenning ging met de auto ook op veel plaatsen van die kleine riviertjes wat voorheen een droge greppel was, maar nu het water naar beneden stroomde. Ja toch wel anders als het Nederlandse polderlandschap met zijn bemalingen. Van vrienden hoorde we dat het op heel veel plaatsen het zelfde beeld was.

Nu een week later is het water al weer gezakt ,maar ik zie het nog wel heftig stromen. Genoeg om de oude watermolen weer in beweging te zien krijgen. Helaas zal dit wel niet meer gebeuren. Of er moet een enthousiast iemand komen met respect en gevoel voor hoe het vroeger was om dit allemaal weer in ere te herstellen. Natuurlijk is er deze week nog genoeg gebeurt om met jullie te delen,maar laat ik dat volgende week maar weer doen.

week 4

Toen we 2 jaar terug besloten om in Frankrijk te gaan wonen, hebben we een wensen lijstje opgesteld waaraan die nieuwe woonplek allemaal aan moest voldoen. Voor mij was een van die wensen dat de woning of aan een rivier moest liggen of aan de rand van een bos.

Heel veel van de wensen op het lijstje zijn met onze woning in Rezay ingevuld. Maar die rivier of dat bos is hier in geen velde of wegen te bekennen. Hoewel vorige weken woonde we bijna aan de rivier. Maar dat was even bijzondere omstandigheden door de overvloedige regen..

Maar we hebben een heel groot terrein. Meer dan een hectare grond om en achter ons huis. Nu is daarvan de helft voorzien van een prachtige tuin. Ik heb daar in vorige verhalen al meer keer overgeschreven en foto,s laten zien. Maar de andere helft is een groot weiland. Dit weiland werd in voorgaande jaren 1 of 2 keer per jaar gemaaid door een naburige boer.

Maar ik heb daar in overleg met deze boer nu zijn schapen lopen. Op zich zelf een plezierige oplossing . Maar mijn uitdaging is om toch een heel groot gedeelte van dat weiland uiteindelijk tot bosperceel om te toveren. Dan heb ik toch mijn zin. Als het er niet is dan maak je het toch. Nu krijg ik natuurlijk weer allemaal goede adviezen. Jan dat wordt een zinloze operatie want het bekende gezegde is toch “boompje groot plantertje dood” En weet je wel wat dat gaat kosten en hoeveel werk dat is. Je heb nogal wat boompjes nodig voor een halve hectare. Maar ik houw van uitdagingen. En ik ben nog lang niet van plan om dood te gaan. Dus ben ik al geruime tijd bezig met mijn bosplan. Maanden geleden heb ik toen samen met Paul en Bram al de afrastering van gaas een stuk verplaats richting het weiland. Deze afrastering had deze schapenboer helemaal om het weiland aangelegd. Dat verplaatsen van die gazen afrastering was een eerste plan voor mijn bosplan. De schapen hebben wel wat minder weiland ,maar er blijft nog heel veel over. Het linker vrijgekomen gedeelte wil ik de natuur zijn werk laten gaan. Eens kijken wat er gebeurt als je er niets aan doe. Ik zie hier en daar al klein spul wat spontaan nu boven het gras uitkomt. Wat het is zal deze zomer wel blijken. En het rechtse vrijgekomen gedeelte heb ik de laatste maand bedolven onder de bladeren die overal in de tuin op de grond lagen. Ik zij steeds tegen mezelf. Het bos is er nog niet maar de bladeren liggen er al. Maar op dat gedeelte heb ik ook de afgelopen maanden al diverse kleine boompjes geplant die ik als spontaan opgekomen boompjes ergens in de tuin heb weggehaald.

De laatste weken dus echt wel zwaar werk. De vorige bewoner heeft aan een van de zijkanten 2 rijen bomen geplant. De achterste rij zijn bomen en een 1,5 meter daarvoor staat een rij strijken. Ik weet nog niet wat voor bomen het zijn, hoe die bomen heten maar die struiken hebben gevaarlijke doornen. Maar die struiken en bomen staan allemaal maar op een meter van elkaar en de struiken soms noch dichter op elkaar. Ze staan elkaar in de weg om verder groot te worden. Dus waar ben ik nu de afgelopen weken mee bezig. Ik probeer de tussen die rij elke keer een boom weg te halen en dan weer ergens anders op nieuw te planten. Maar dat weghalen is echt een gigantische klus. Ik heb het enkele maanden geleden al eens geprobeerd maar dat was kansloos omdat de grond door de droogte keihard was. Maar nu door dat er de laatste maand toch wel veel regen is gevallen is het wel te doen. Maar ik moet eerst rondom de boom een diepe greppel graven. Als ik dat eindelijk voor elkaar heb. Echt een gigantische klus want de grond zit ook nog vol met stenen. Maar dan moet ik nog helemaal onder de wortel van de boom zien te komen. Want ik moet natuurlijk zoveel mogelijk van het bestaande wortelgestel zien mee te nemen. Maar de aanhouder wint en en na veel zwoegen geeft de boom het dan toch op en kan ik hem verplaatsen. Niet dat nu zo makkelijk is. Want daarvoor moet ook weer een diepe kuil worden gegraven. En moet er verse aarde worden aangevoerd want als ik een kuil spit is het klink klare klei wat ik naar boven haal gemixt met diverse stenen. Maar wat een voldoening als me dat dan toch weer met een boom is gelukt. En net als met heel veel werkzaamheden in en om het huis doe ik niet de hele dag dezelfde dingen. Dus als ik die ene boom die dag heb verplant blijft het bij die boom.

Want ik denk maar weer bij mezelf. Per dag 1 boom zijn er na een week al weer 7. En nu heb ik er de afgelopen weken al 21 weten te verplaatsen. Ja en dat zijn nu ook direct al mooi volwassen bomen. En ik heb het volste vertrouwen dat die nu ze op de ruimte staan nog mooier en sneller gaan groeien. Maanden terug heb ik al een eens schetsje gemaakt van een soort bosplan. Deze grote bomen heb ik nu langs de bestaande bomen die in een soort carré vorm zijn gepland nu in een lange rij helemaal tot achter het weiland gepland. Dit moet de afbakening worden van een nieuw te maken bospad. Hierdoor hoop ik ook dat de ruitvorm van de een bestaande bomen groep wat wordt afgebroken. De vorige bewoners hielden van recht en strak ,maar ik wil meerde natuurlijk vorm aan het bos geven. Vorige week heb ik via het internet 40 boompjes besteld. (ja via een Franse boomkweker.) is even wennen hoe je een internet bestelling doe in Frankrijk,maar toch gelukt. Want na een week zijn ze gister gekomen. Dus in mijn volgende verslag zal ik omschrijven wat ik daar weer mee gedaan heb.

week 5

 

Vorige week vertelde ik dat het me gelukt was om via het internet boompjes te bestellen. Ik had er 40 besteld en ze zijn na ruim een week ook keurig in een grote doos aangekomen. Het viel me alleen een beetje tegen hoe groot ze waren. Of liever gezegd hoe klein ze zijn. Ik heb 10 boompjes geplant tussen ons en de grens met onze buren. Dit moet toch wel een dichte haag worden. Maar aan de grootte van de boompjes te zien zal dit nog wel enige jaren duren.

Dan heb ik in mijn bosplan wat paden uitgezet. Van de bomen die het groots gaan worden.(voor kenners van bomen de Gagus godet forestier en Acer Racine nue ) heb ik een 2 rijen geplant langs toekomstige paden. Een groot open vlak heb ik ingevuld met de Liriodendron. Wat een namen,geen idee wat het gaat worden ,maar dat is misschien ook wel zo leuk. Daarnaast heb ik ook uit de bestaande tuin al heel veel struikjes en boompjes weggehaald die gewoon tussen de andere bomen spontaan opkomen. De vorige eigenaars lieten alles wat op kwam gewoon zijn gang gaan. Maar ik vind dat weer ten koste gaat van de groei van de andere bomen. Als ik nu zo naar mijn aanplant kijk begint het toch al wat te worden. Ik kan niet wachten tot het allemaal begint uit te lopen. Ik heb ook het lange gazen hekwerk nu ook een heel stuk naar het midden van het weiland verplaats. De schapen van buurman Lucien hebben we wat minder vierkante meters maar nog ruimte genoeg. Volgend jaar ga ik weer een stukje verder met het vergroten van het bos. Maar nu eerst maar verder in vullen van de plaatsen waar nog niets staat. Ik ben nu ook weer dagelijks bezig met de komende moestuin. Ik heb al twee stukken die ik al gespit heb. Maar ik wil toch nog wat pootaardappelen gaan zetten dus heb ik nog wat extra grond nodig. En grond heb ik genoeg . Alleen nu nog even omspitten. Maar weer met mijn systeem alle dagen een vierkante meter maakt na een week al weer 7 vierkante meter. En de grond is lang niet zo stug en hard al in voorgaande maanden.

Maar het is niet alleen maar werken wat ik doe. Ik constateer dat mijn Franse taal nog totaal hopeloos is om met onze Franse dorps bewoners een goed gesprek te voeren. Natuurlijk heb ik in mij hoofd veel woorden kennis. De wekelijkse Franse lessen van Joep afgelopen jaren hebben er wel voor gezorgd dat dit er wel goed in zit. Maar ik heb er weinig aan als ik wat wil bespreken. Mem spreekt hier zo ontzettend snel en vaak ook nog aardig binnensmonds. Om dit toch te verbeteren ga ik nu elke zondag naar het Café in Le Chatelet om daar even koffie te drinken. Eerst even naar de bakker voor een heerlijke baquet. Door de week bak ik via de broodbak machine ons eigen brood. Om alle dagen naar de bakker te gaan om een brood te halen is me te veel moeite. Dat doe je wel als je op vakantie ben. Maar als je hier woon is dat toch anders. Dus op zondag haal ik wel een lekker brood. Maar dat combineer ik nu al enkel zondagen met het café bezoek. Je moet er wat voor doen om de Franse taal onder de knie te krijgen. Wat je in Nederland niet ken is dat café bezoek hier elke morgen. Dus niet alleen op zondag hoor. Want ik ben daar ook vaak door de week geweest en dat was het beeld het zelfde. Dit café is ook een echt PMU café. Dat wil zeggen dat er hier ook op de verschillende paarden rennen gewed kan worden. Maar wat nog meer hier de gewoonte is zijn andere kans spelen. Een groot assortiment krasloten. Ik zie dat veel mensen hier binnen komen om enkel krasloten te kopen en dan gaan ze weer. Maar ook de verschillende café bezoekers kopen regelmatig een kraslot en zitten bij de koffie of bij een drankje te krassen. Ja drankjes horen er hier ook bij. Maar geen sterke drank en bijna ook geen bier. De meeste drinken hier een combinatie van wat kersen siroop afgevuld met witte wijn of rosé. Het glas tot de rand aan toe gevuld. En natuurlijk geen hoogstaande wijnen, want ik zie aan de fles met het plastic dopje dat het geen kwaliteits-wijn is. Maar het is toch best lekker. En het kost ook maar heel weinig. Voor 2 koffie en 1 van deze drankjes moest ik € 3,40 afrekenen.

Maar wat praten ze toch slecht Frans hier. Ik probeer er aldoor wat van te snappen, maar meer als telwoorden en vast stopwoordjes komen er nog niet binnen. Maar de aanhouder wint denk ik maar. Toch een goede reden om elke zondag een café bezoek te doen. Wat leuk is dat men me nu gaat herkennen en ook weer een Franse gewoonte als iemand het café binnen komt geeft hij alle aanwezigen een hand. Met een beetje gemompel van cava cava. Om het Frans ook onder de knie te krijgen gaan Geertje en ik nu ook elke donderdag middag na een clubje van spelletjes liefhebbers. Dit wordt gehouden in een klein zaaltje naast de Salle de Fete. Maar ook hier weer. Jeetje wat praten ze toch snel. En ze denken maar dat wij alles verstaan. En wij maar vragend kijken en af en toe oui ou non op goed geluk. Ik heb eerst 4 spelletjes Rummikub gedaan. en toen nog een halfuurtje Belote. Belote moet ongeveer het zelfde kaartspel zijn als bij ons het klaverjassen. Nou speelt men klaverjassen ook al op verschillende speelwijze maar Belote is nog veel anders. Je deelt eerst ieder 3 kaarten en dan nog eens 2. Dan pak je de eerstvolgende kaart en die gaat met de goede kant open op tafel. Dat is dus troef. Wie die kaart wil hebben(dus aan  de hand van die 5 kaarten die je al in je handen heb  moet je kiezen of je gaat spelen) Dan krijgt ieder de rest van de 8 kaarten. Kaarten worden ook niet geschud voor het delen. Alleen wordt het stapeltje een keer gedeeld. Bij het spelen wordt geen roem op tafel of in de handen meegeteld. Alleen wel van troef vrouw en heer. Dan gaat het er om dat je als je speelt meer dan de 82 punten heb gehaald. Als beloning krijg je een fiche van allemaal verschillende waarde,s Ik snap daar nog niets van. Maar wie weet volgende keer wel. Ook hier weer de aanhouden gaat uiteindelijk winnen. Maar best wel gezellig  voor € 1,50  gratis 2 maal koffie ( met een peren likeurtje er bij). Gratis snoep of koek. Daarna nog 2 glaasje wijn (wit of rood). Daar bij natuurlijk nog wel de jaarlijkse contributie van € 12,00. Pfff in Nederland zouden we dit echt nooit doen. Maar je moet er wat voor over hebben om het Frans onder de knie te krijgen. Daar naast is er ook in het zelfde gebouw een soort bibliotheek. Natuurlijk alleen maar boeken in het Frans. Maar ook leuke naslag werken. Ik heb nu een mooi boek meegenomen over alle kastelen in de de Cher. En dat kost ook helemaal niets. Alleen even op een kaartje schrijven dat je dat boek heb meegenomen. Zo simpel kan het dus ook.

Via het internet ben ik deze week op zoek gegaan naar een erfverharding voor de plaats waar onze auto staat . Dus een soort grint. Gravier noemen ze dat hier. Maar ik verschiet van de hoge prijzen die ze hier voor vragen. Voor een ton wordt al snel meer dan € 300 gevraagd. Maar via Bart (ja de Bart van “ ik vertrek”)hoorde ik dat er achter het dorp Chateau Meillant een soort mijn was. Een carrière. Daar graaft men een gigantische rotspartij af en vergruist men aangeboden materiaal als steen en beton tot mooi fijn verhardings materiaal. Het soort wat Bart heeft aangeschaft kost hem maar zo rond de € 20,- Dus dat was best aantrekkelijk. Wij deze week daar naar toe om even een ton of 5 te bestellen. De prijs van € 20,- klopt wel. Maar ze leveren zelf niet uit. Of alleen per vrachtwagen van 25 ton. Nou is dat een beetje teveel van het goede. Uiteindelijk begreep ik van de dame die me heel geduldig alles probeerde uit te leggen, dat ik best dit kan en mag kopen,maar zelf voor transport moet zorgen. Ja ,maar dat is even niet zo makkelijk. Op weg naar huis dacht ik dat misschien de aanhangwagen van George een uitkomst kan zijn. Maar ik weet niet of George dit goed vind en natuurlijk ook niet hoeveel ik in de aanhang wagen kan en mag meenemen. Vanavond maar weer eens een mailtje sturen naar George en Tinie en maar eens vragen of George nog weet hoe hij aan dat mooie grint is gekomen en wat dat hem toen heeft gekost.

Onze Beau is echt een gigantische aan winst bij ons. Wat een geweldige lieve hond. Maar wat kan hij slecht alleen.

week 6

Beau alleen thuis laten. We dachten er wat makkelijk over. Waarschijnlijk ook omdat hij vanaf de eerste dag toen wij hem s,avonds naar bed gingen hem alleen in de keuken achter lieten. En dat zonder problemen. De volgende morgen lag hij mooi voor de kamer deuren op me te wachten. Niets aan de hand dus. Diezelfde week was er in de Salle de fete de nieuwjaarsreceptie . Ja de gemeente Rezay nodigt dan zijn inwoners uit om het glas te heffen op het nieuwe jaar. Natuurlijk ook met een lange speech van de burgemeester. Helaas kunnen we daar nog niets van verstaan. Ik heb wel aan de burgemeester gevraagd of ik een kopie kan krijgen van haar speech zodat ik hem in alle rust thuis kan proberen te vertalen. Google translate is mijn grote hulp in deze. Toen we na een uurtje of 3 weer bij ons huis aankwamen zagen we bij binnenkomst een heel blije Beau maar ook een totaal verscheurde pantoffel van Geertje. Gelukkig alleen die pantoffel want stel je voor dat hij uit frustratie een stuk van de dure stoelen had aangevreten. Dus beseften we dat kan zo niet. Ik het internet af gezocht naar een bench. Ook werkt het online bestellen in Frankrijk wel heel goed. Want na wat zoeken en verkeerd invullen bestel ik toch online een bench. 2 dagen later al in huis. Een mooi metalen kooi die er beste heel stevig uit ziet.

De volgende dagen laten we Beau alvast wennen aan zijn nieuwe huisje en hij vind het best leuk want hij gaat er diverse keren zelf spontaan in liggen. We gaan diverse boodschappen doen in La Charte en nu moet Beau in zijn kooi en het deurtje gewoon dicht. Het ziet er best solide uit. Maar als we na ruim 2 uurtjes thuis komen staat Beau gewoon bij de buitendeur op ons te wachten . Met al zijn kracht heeft hij het deurtje gewoon open kunnen duwen. Maar gelukkig voor de rest niets stuk gemaakt. Wel heeft hij zijn dikke kussen aardig te pakken gehad want in de kooi liggen grote stukken opvulling. Dat moet anders de volgende keer bedenk ik. Dus wat altijd handige dingen zijn komt nu ook goed van pas .De bekende T-ribs. We gaan dit nu eens testen. Dus niet voor lang ,maar gewoon net doen als of en dan een halfuurtje later weer terug komen. We zien al aan zijn kop dat hij weet dat we weer weg gaan. Maar Beau in zijn kooi en ik zorgvuldig om de sluiting van het metalen deurtje een stuk of 3 T-ribs gebonden. Hier kan hij nu toch niet meer uit . Ja verkeerd gedacht want weer het zelfde tafereel als we na een wandelingetje van een half uurtje thuis komen. Beau staat ons weer kwispelend bij de buitendeur op te wachten. Het kussen in de kooi heeft het weer moeten ontgelden de binnenvulling ligt nu overal los in zijn kooi. Hij heeft op een af ander manier toch die T-ribs weten door te knagen of zoveel kracht gezet dat ze zijn gebroken. Het deurtje is nog wel in tact maar hij heeft er toch een opening in weten te krijgen om er door heem te kruipen. Vorige week donderdag middag moesten we weer naar de spelletjes club om ons Frans op te halen. ( zie mijn verslag van vorige week) En dan zijn we toch wel van half 3 tot half 7 weg. Hoe moest dit nu toch. Geertje zij steeds , Jan die kooi is veel te licht voor Beau ,hij heeft zoveel kracht daar kan die kooi niet tegen op. Maar ik kon dat niet geloven. Alleen moest ik er voor zorgen dat dat deurtje op geen enkel wijze nog door hem open gemaakt kon worden. Dus ik in de schuur een spanband gevonden en 3 dikkere T-ribs. En ook nog een koperen hangslotje. Het begint allemaal op de bekende act te lijken van de bekende boeienkoning Harry Houdini. Ik in de volle overtuiging dat hij hier nu echt nooit meer uit kon komen. We liepen nog maar net buiten op de weg en we hoorden Beau al blaffend protesteren. En blaffen doet hij maar heel sporadisch. Maar ik zeg nog tegen Geertje laat hem maar blaffen hij bedaart wel en kan er toch nooit uit komen. Ja dat had ik dus echt gedacht. Komen we thuis staat hij verdorie weer voor de deur ons op te wachten. Maar weet ook dat hij stout is geweest want hij kruipt stiekem weg. Ik kijk naar de kooi en zie nu dat het deurtje van de kooi helemaal ontzet is. Het hangt er nog in maar 1 van de metalen spijlen is gebroken en twee andere zijn helemaal verbogen. De T-ribs zijn nergens meer te vinden. Ik kan ook niet boos op hem worden want ik vind het ook nog wel knap. In het theater zou hij applaus krijgen. Een filmpje op internet zou nu al duizenden keren gedeeld zijn. Dus die kooi kunnen we wel vergeten. Wat nu. Ik liep al met de gedachten om hem dan maar in het schuurtje op te sluiten. Zorgen dat er niets staat dat hij kan vernielen Dus wat hebben we nu gedaan. De misvormde kooi staat nu in het schuurtje. Alles wat hij ook maar stuk zou kunnen maken is zo neergezet dat daar maar weinig kans op is. En wat we nu doen is hem er aan te laten wennen dat hij af en toe geruime tijd alleen in het schuurtje moet achterblijven. Ik ben begonnen met hem na het uitlaten een halfuurtje in het schuurtje te doen. En dit gedurende de week wat opgevoerd naar gister 3 uur. En tot nog toe gaat dit best goed. Het voordeel is hij ziet niet dat we onze schoenen en jassen aantrekken om weg te gaan. Ja dat had hij feilloos door. Maar hoe het straks weer echt gaat als we echt van huis zijn. Ik denk dat hij ons nu evengoed af en toe wel hoort. Maar als we straks echt weer eens weg zijn hoe zal hij zich dan gedragen. Wordt vervolgd denk ik.

Deze week was ook weer eens een bijzonder week wat het weer betreft. Door de sneeuw is het landschap hier omgetoverd tot een wit paradijsje. Als ik met Beau buiten het dorp wandel en ik de wat stijgende weg neem richting Saint Christof kijk ik naar ons huis en het dorp wat dan een beetje in het dal licht. Aan de overkant de heuvels van het hoger gelegen gedeelte. Ja het dal en de hoogste omgeving scheelt toch ruim een 100 meter. Wat een prachtig gezicht. Dan besef ik weer dat we toch op een prachtig plekje wonen hier in Rezay. Maar door het weer is het niet meer leuk om buiten te werken. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel.( van wie zijn ook al weer deze wijze woorden) dan ga ik maar binnen maar de nodige klusjes doen. De via het internet bestelde vouw steiger heeft nu al diverse keren zijn nut bewezen. Het open gedeelte naar de boven slaapkamer wat ik enkele weken terug heb dichtgemaakt heb ik nu mooi afgewerkt. Het was wel leuk al die open ruimtes, maar je keek zo vanaf de kamer de bovenslaapkamer in. En we vonden het ook een beetje rommelig staan. Dus nu dat dicht is is het in de kamer ook weer veel mooier geworden. Wat geeft dat toch elke keer weer voldoening. Vanmorgen ja het was weer zondag naar het dorp om brood te halen. Ja en het vaste bezoek aan het plaatselijke café. Het is nu de 4e keer dat ik hier op zondag koffie kom drinken en ik wordt nu ook als vaste gast gezien. Want bij binnen komst krijg ik nu van echt van iedereen een hand. Er zitten ook bijna altijd de zelfde mensen. Ik verbaas me steeds meer over de gewoonten van al deze mensen om naast hun drankje ook direct maar wat krasloten te kopen. Dus zit men heel genoeglijk met een 50 euro munt stuk de cijfertjes open te krassen. En er zijn veel verschillende soorten krasloten in vorm maar ook in prijs. Zo als ik het nu heb gezien zijn de goedkoopste € 2,- Ja en ik wil er natuurlijk ook bij horen dus heb ik vandaag ook maar 3 krasloten gekocht. Ik weet natuurlijk nog niet hoe dat precies werkt ,maar dat is geen probleem want de mensen naast me helpen me graag. Maar deze week geen prijs . Toch wordt er ook wel eens wat gewonnen . Vorige week nog zag ik dat er iemand nog even snel een lot kocht en €150,- in ontvangst kon nemen. Ik denk dat ik gewoon elke week maar 1 lot koop. Gewoon voor de lol en wie weet.

week 7

 

Bijna dagelijks kijk ik ook wel even naar mijn eigen website. Maar wat een verrassing vandaag. De teller van het aantal bezoeker s dat de website bekijkt is nu boven de 20000. Dus 20000 keer is op verschillende momenten mijn website al ingezien. Wat ontzettend goed gevoel geeft me dat. Natuurlijk is het altijd weer een klusje om dingen die je heb meegemaakt te verwoorden en te delen. Maar wat een voldoening als je nu merk dat ik dit met zoveel belangstellende mag delen. Echt een motivatie om er mee door te gaan.

Ja. dus gister op zondag weer voor mijn Franse taal naar het café Le Chatelet. Het was eindelijk weer eens prachtig weer en wat voel je je dan direct toch blij. Vorige week schreef ik al dat het kopen en het krassen van een kraslot hier de gewoonste zaak van de wereld is. Het viel me extra op dat aan een tafeltje in het café zat deze ochtend een gezelschap van 3 dames en 2 heren. Gewoon aan een kopje koffie en aan een drankje (wat hier in de ochtend ook al heel normaal is) Maar in plaats dat er iemand een rondje geeft in nog een keer koffie of drank staat een vrouw op en die koopt voor iedereen een kraslot. En zit het hele gezelschap al kletsend ook hun gekregen kraslot te krassen. Ik vind dit toch wel heel speciaal. Dat kennen we toch helemaal niet in Nederland. Mijn gekochte krasloten brengen weer helemaal niets op. Maar het is wel weer erg gezellig. De proef met onze Beau is geslaagd. Het verblijf in de schuur begint hij toch wel normaal te vinden. We hadden hem de hele week al een beetje laten wennen. Eerst een half uurtje en oplopend tot ongeveer 2 uur. En elke keer was er niets gebeurd en komt hij weer blij en kwispelend uit de schuur. Maar de vuurproef was afgelopen donderdag. Want dan is de middag dat spelletjes gaan doen (voor onze Franse taal) met de ouderen uit het dorp. We zijn dan toch bijna 4 uur van huis. Maar we denken er dan aan dat hij niet weet dat we weg gaan. Dus hij voelt niet dat hij alleen gelaten wordt. Ik vond het best spannend toen we pas na ruim 4 uur weer thuis kwamen. Maar wonder boven wonder niets gebeurt. Niets stuk gemaakt en geen rare andere dingen gemerkt. Dus dit is onze manier als we met zijn tweetjes voor wat langere tijd gedurende de dag of avond weg moeten. Volgende opvoed traject wordt dat we hem gewoon los achter in de tuin kunnen laten lopen zonder dat hij de tuin verlaat.

Wat was er bijzonder deze week. Wat we in Nederland helemaal niet kennen is een nationale volkstelling. We hadden vorige week al een groot document ontvangen met de naam recencement.

Omdat er Frankrijk geen gemeentelijk basis administratie is zoals in Nederland wordt 1 maal in de 5 jaar een nationale volkstelling gehouden. We kregen bericht dat er dus een officiële ambtenaar ons zou gaan bezoeken om deze telling in te vullen. Het gaat dus in die telling ook niet alleen met hoeveel personen je in de gemeente woon. Nee het gaat veel verder. Want we kregen bezoek van Mevr. Nadine. Voor ons gelukkig een bekend iemand want Nadine was tot vorige maande de rechterhand van onze burgemeester. Maar nu is ze in retraite (pensioen) Maar heeft ze dus toch nog een leuk extra baantje gekregen om alle inwoners van Rezay te inventariseren. Nadine heeft voor elk van ons een 2 tal formulieren die we gezamenlijk met haar ingevuld hebben. Maar in dat formulier moet heel veel ingevuld worden. Ik weet niet echt alles meer. Maar je geboorte datum, huwelijkse staat, gezins- samenstelling, ook de kinderen in Nederland. Geboorte plaats, sinds wanneer we in Rezay wonen. Of we permanent hier wonen, onze beroepen, sinds wanneer we met pensioen zijn. En nog heel wat vragen die ik zo niet meer weet,maar die niets te maken hebben met het item hoeveel mensen er in de gemeente wonen. Maar nu weet ik tenminste hoe ze ondanks het gebrek aan de gemeentelijke basis administratie toch aan het aantal inwoners komen per gemeente .Volgens de laatste gegevens van Wikipedia hebben we in Rezay volgens de laatste gegevens van 2011 nu 225 inwoners. Nu natuurlijk heel nieuwsgierig hoe dat er straks na deze telling uit zal zien.

Ik zij al dat we gister eindelijkweer eens mooi weer hebben gehad. We hebben zelfs de hele middag lekker buiten gezeten. Maar wat was het een slecht weer deze week. Als ik slecht weer zeg bedoel ik de steeds maar doorgaande regen. Soms miezerig maar ook vaak lekker hoos buien. Gevolg dat net als vorige maand de rivier weer behoorlijk buiten zijn oevers is getreden. Ook bij ons in de tuin stond vrijdag een groot stuk tuin helemaal blank. In het foto album heb ik daar weer een serie foto,s van geplaatst. Gelukkig is het sinds gister droog gebleven en wordt het weer wat normaler in de tuin. Ja de tuin is nog steeds alle dagen mijn werk terrein. Wel leuk dat je nu ook dagelijks wel wat ontdek inde tuin. Dan komen daar wat plantjes op en zie je steeds weer dat de geplante bollen nu echt goed boven de grond komen. Ik heb gister een foto genomen van de eerste narcis die in bloei staat. (Zie foto album de tuin februari 2018) Zaterdag is de bestelde hoeveelheid grint en zand aangekomen. 5 kubiek meter grint en 1 kubiek meter zand. Dat zand is alvast maar voorde afwerking van de petanque baan. En vandaag nog weer eens 4 kubieke meter haard hout in meters. Dat moet ik deze week weer in 3 stukken zagen en weer keurig opstapelen. Misschien wel de laatste hoeveelheid die nodig is voor dit stook seizoen. Maar ik heb me al voorgenomen om ook in de lente en de zomer weer hoeveelheden te laten komen. Voor volgend stook seizoen wil ik de totale brand hout voorraad al op peil hebben. Dus ik hoef me voorlopig niet te vervelen Nu deed ik dat toch al niet.. Aan de dagelijkse klusjes heb ik nog een nieuw item toe gevoegd. In het aan te leggen bosperceel ben ik begonnen met het graven van een vijver. Niet een klein vijvertje maar mijn plan is om daar toch wel een volwassen grote vijver van te maken. Nou kan je daarvoor natuurlijk het makkelijkste een bedrijf met een hydraulische happer voor laten komen. Maar ja dat is me wat te kostbaar en te makkelijk. Op die wijze was het ook eenvoudiger geweest om al die bomen te verplanten. Maar nee dit wordt weer handwerk met de schep. Kijk het Noord-Hollands kanaal is vroeger ook met de hand gegraven . Dus moet het mij ook lukken. En net als alle andere klussen gewoon alle dag een klein beetje. Dat is na een week al een aardig groot gat. Kijk maar op de foto wat ik al heb bereikt na een week. Doe dit eens maal 52 en wat zal dit dan een gigantische vijver zijn. Het doet me ook denken aan het verhaal wat Judith mij vertelde over de ouders van hun vrienden die ook een huis hebben in Frankrijk. Achter dit huis liep de grond gestaag schuin om hoog. Dus ongeschikt als leuke tuin. Deze mensen hebben gewoon ook met een schep en emmertjes de grond recht afgegraven en net als vroeger in vele delen van Frankrijk via een serie terras vormige stukken en opgebouwde muurtjes met stenen die bij het graven weer boven de grond komen. Nu een mooie achter tuin hebben gerealiseerd. Maar dus ook allemaal gewoon met een schep en een emmer. Ik geloof heilig in dit systeem. Als je maar de tijd heb. En die heb ik

week 8

Dit wekelijkse verslag maak ik nu vandaag maar gewoon overdag. Het is namelijk heel erg koud buiten.

Vannacht was de minimum temperatuur min 8 maar nu overdag nog min 3. Dat zou niet zo erg zijn als en daarbij nog een aardig oostenwindje waait. Dus de gevoels- temperatuur is erg koud. En door de aanhoudende vorst is de grond nu toch aardig hard geworden . Dus spitten wordt al een probleem. Het enige wat ik nu buiten nog zou kunnen doen is de geleverde hoeveelheid haardhout ( 4 kubiek meter) zagen. Ik was er al aan begonnen,maar mijn kettingzaag stopte er mee. Dus dan ben je uitgewerkt. Vanmiddag maar weer even naar de Brico marche om te laten repareren. Ik krijg dat haardhout geleverd in stukken van een meter lang. Dat zijn allemaal gekloofde delen van dikke stammen. Mijn houtleverancier vertelde me uit wat voor bomen dit hout komt. Hij is handelaar in haardhout. Hij krijgt het aangeleverd in stukken van een meter maar dan boomdikte. Hij liet me op een foto zien dat die stukken soms wel een doorsnee hebben vaneen meter. Puur eikenhout. Eiken bomen zie je in deze regio overal. Die grote stukken laat hij nog 2 jaar liggen en dan moet hij dat nog kloven in bruikbare stukken. Daar heeft hij dan een hele grote trekker voor met een gigantische pneumatische klover daar achter. Zeker deze laats geleverde hoeveelheid is echt keihard. Ik merk het aan mijn kettingzaag dat hij soms best moeite heeft om er doorheen te komen. En ik moet elk stuk van een meter toch nog weer in drie stukken zagen. Anders past het niet in onze kachel. Omdat we alleen ons huis verwarmen met hout is het werk hier aan een vast onderdeel van mijn dagelijkse werk. Het lukt me meestal de grote kamer kachel inde brand te houden tot de volgende morgen. Maar de keukenkachel moet ik elke ochtend eerst aanmaken. En de keuken is wel het vertrek waar we overdag het meest vertoeven. Deze kachel inde keuken vraagt nog weer wat dunnere stukken hout. Dus moet ik de gezaagde stukken voor deze kachel nog weel een keer kloven. Dus dat is mijn eerst klusje elke ochtend. Het huis is wel super geïsoleerd want als ik morgens de keuken in kom is de temperatuur nooit lager dan 13 graden. Ook nu het in de nachten zo koud is. Het eerste wat ik doe is even de elektrische radiator aanzetten . Als ik dan na een kwartiertje weer terug inde keuken kom met mijn gekloofde hout is het al direct weer zo rond de 17 / 18 graden. Als de houtkachel dan eenmaal goed brand doe ik die radiator weer uit. En voor grote kamer kachel moet ik elk uur wel weer met een dik blok aanvullen. Wel een verschil met het comfort wat we in ons appartement in Nederland gewend waren. Thermostaat op 21 en overal in elk vertrek was het aangenaam. Als het in de zomer te warm werd koelde ook dit systeem weer af naar de behaaglijke temperatuur van 21 graden. Maar dit is Frankrijk en dat wisten we. Onze woonvertrekken en onze slaapkamer kunnen we met deze 2kacheles best behaaglijk houden. Maar als je in de andere vertrekken kom zoals de logeerkamer en de bijkeuken dan voel je hoe koud het daar is. Wat zal het weer anders zijn als het straks niet meer nodig is de kachels brandend te houden.

Wat gebeurde er deze week. Beau was voor de vierde keer sinds we hem hier hebben ontsnapt aan mijn aandacht. Normaal blijft hij altijd wel een beetje in mijn buurt en als hij wat te ver bij mijn vandaan is roep ik hem terug. Dat gaat redelijk goed.. Maar vorige week nog was ik met hem op het weiland aan de overkant. Dat is een heel groot weiland dat grenst aan de rivier de Sinaise. Bijna helemaal rondom afgesloten. Alleen heel ver achter in de hoek is de afrastering tussen het weiland en de gemeente werf niet helemaal pot dicht. Beau was lekker aan het rennen en steeds kwam hij weer als ik hem riep trouw terug. Maar op een gegeven moment neemt hij de benen en ik kon roepen wat ik wou maar hij reageerde niet. Ja en dan zoeken. Ik was wel 3 keer het dorp in het rond gereden inclusief wat buitenwegen maar niet te vinden. Net toen ik het had opgegeven zag ik hem rustig langs de weg lopen midden in het dorp. Dat is dan toch weer een hele geruststelling. Maar deze week was het echt raak. Geertje ging even naar Le Chatelet om wat boodschappen te halen. Beau was in de keuken en ik moest nog even boven iets doen. Na 5 minuten kom ik beneden in de keuken en tot mijn schrik zie ik dat Beau weg is. Ja hoor hij heeft met die grote poten van hem de achterdeur van de keuken open weten te krijgen. Die moet dus voortaan altijd op slot want hij kan zo met die poten bij de deurklink en dat klapt de deur gewoon open. Ik ren direct naar buiten en roep hem. Maar geen reactie. Wel van onze buurvrouw die me zegt dat ze Beau de weg op zag rennen . Omdat Geertje met de auto weg is pak ik haar fiets uit de schuur. Ja 2 slappe banden natuurlijk dus eerst banden op spanning. Dus op de fiets de weg op. Niets te zien maar misschien is hij wel de andere kant op gelopen. Weer terug . En ik krijg het koud want ik ben eigenlijk er niet goed op gekleed. Dus eerst weer naar huis. Even wat warmers aan. De buurvrouw vraagt of ik hem al heb gevonden. Ze bied aan wat kennissen te bellen die verderop lang de weg wonen om uit te kijken naar onze hond. Inmiddels met warmere kleren weer het hel dorp door gefietst en lange stukken van de weg aan weerskanten. Maar in geen velden of wegen Beau te bekennen. Ondanks warme kleren krijg ik het toch hartstikke koud en besluit maar te wachten tot Geertje weer terug is. En maar blijven hopen dat Beau spontaan weer terug komt. Na een uurtje komt Geertje terug en ik ga verder met zoeken met de auto. Ik merk dat onze buurvrouw zich ook zorgen maakt want ze komt weer vragen of ik hem al heb gevonden. Met de auto heb je snel de hel omgeving afgezocht. Maar nergens geen Beau te zien. Ik geef het op en ga naan binnen. Maar ook daar heb ik toch geen rust en stap maar weer in de auto met maar weinig hoop Beau te vinden. Maar gewoon machteloos thuis zitten kon ik ook niet. Ik zie wel dat de buurvrouw met de auto weg rijd. Zou ze ook gaan zoeken gaat nog door mijn hoofd heen want het is een rare tijd om nu met de auto weg te gaan. Weer rij ik de gebruikelijke rondjes door het dorp en neem wat langere stukken van de weg .Dit terwijl ik denk , zo ver zal hij niet zijn gelopen. Maar je weet maar nooit. Het is al bijna halfzeven als ik toch bij mezelf denk ik ga terug naar huis want dit is echt zinloos. Tot mijn verbazing staat de auto van onze buurvrouw bij ons voor de deur. En ja wel hoor zij heeft Beau achterin de auto. Ik begreep dat ze Beau een heel stuk richting het ander dorp langs de weg zag lopen. En Beau zonder problemen gezellig bij haar achterin de auto stapte. Wat waren we blij ,maar wat een geweldige buurvrouw. Want wat kennen we haar eigenlijk nog. Maar zo spontaan helpen met zoeken en dan ook nog Beau vinden. Zo leer je toch ook weer op een bijzonder wijze je buren kennen . Maar dat was de vierde keer dat Beau ontsnapte dit moet niet meer gebeuren. Dus meer aan de lijn en er voor zorgen dat hij niet aan onze aandacht kan ontsnappen.

Deze week begonnen met het geleverde grint over de paden heen te brengen. Pf dat is nog wel even zwaar werk. Want het zit in van de grote zakken en dat schept er nu niet zo makkelijk uit. Dus maar weer mijn werksysteem daar voor gebruiken. Gewoon alle dagen 5 kruiwagens en dan weer stoppen. Op dit moment 2 van die grote zakken dus weten leeg te scheppen en over de paden te verdelen. Nog 3 te gaan. Maar het nieuwe achterpad om op een droge en schone wijze achterom te lopen is nu klaar. Dat geeft ook weer voldoening. Zaterdagmiddag komen Paul en Judith met Bram en Merijn een middag en avond langs. Ze rijden dan een aardig stukje om van uit hun wintersport adres om op weg naar Nederland nog even bij ons langs te komen. Misschien dat die grote jongens ook nog die middag wat gaan helpen. We zullen het zien, maar niets moet want we zijn al ontzettend blij dat ze komen.

week 9

Wat weer betreft is het toch wel weer een bijzondere week geweest. Het eerste gedeelte van de week was het echt ijskoud. Vooral de nachten. Het was zelfs 1 nacht min 10 graden. Dus dat betekent wel de kachels goed in de brand houden. Toch valt het allemaal nog steeds mee. Niets bevroren. Ondanks dat ik het schuurtje achter het huis de waterleiding niet kan afsluiten en aftappen is er nog steeds niets bevroren. Ik heb dan ook elke leiding zo goed mogelijk met steenwol geïsoleerd. Maar ook het emmertje met water wat ik altijd klaar heb staan voor Beau is nooit bevroren geweest. Maar halverwege deze week sloeg het weer helemaal om woensdag werd het al weer 10 graden en donderdag weer een zonnetje en elf graden. Die eerst dagen heb ik ook niets in de tuin kunnen doen. Niet omdat ik niet tegen de kou kan ,maar de grond was echt al keihard bevroren. Dus onmogelijk om daar wat in te gaan doen. Maar donderdag was het alweer zo of het nooit gevroren had. Want toen kon ik de 8 boompjes die ik al 5 dagen achter in de auto had staan eindelijk gaan planten. Het zijn Thuja boompjes die de bouwmarkt deze maand in de aanbieding heeft. Ik ben van plan om daar groot aantal in een gedeelte van de tuin te gaan planten. Dat wordt dan het Levensbomen bos perceel. En dit is ook een groenblijvend stuk in het toekomstige bos. Met een beetje fantasie zie ik nu al de vormen van dit gedeelte van het bos . Het lange pad naar achter krijgt al vorm doordat ik er natuurlijk elke dag over heen ga in het rondje met Beau.

In de achter tuin heb ik deze week 3 fruitbomen geplant. Een appel boom (een Gala),een pruimenboom (Questche d' Alsace) en een perenboom (Doyenne du Comice) Nou ja bomen en het zijn nog maar boompjes dus het zal nog wel een paar jaar duren voordat we fruit kunnen plukken.

 

Doordat de zakken met grint ook weer ontdooid waren kon ik ook dat werk weer vervolgen. Het achterpad is nu helemaal klaar en dat geeft me wel weer voldoening. Want nu kunnen we weer achterom lopen zonder elke keer weer bonken prut onder de schoenen.

Woensdag avond kregen we bericht van Judith dat ze in plaats van zaterdag middag nu proberen om vrijdag avond al bij ons langs te komen. Dan hebben we lekker de hele zaterdag nog voor ons samen. Hun bedoeling was dan om vrijdag middag als de skiepistes dicht gaan direct de gehuurde spullen in te leveren. S,morgens hebben ze hun huisje al opgeruimd en afgesloten en alle spullen in de auto dus spullen in leveren en op weg naar Rezay. Afstand vanaf Avoriaz waar hun wintersport adres was naar ons ongeveer 550 kilometer. Het was wel even spannend om dat de vorige avond heel veel berichten op het nieuws waren over kilometers vast staande auto,s door de hevige sneeuwval in het zuiden van Frankrijk. Maar daar hebben zij gaan last van gehad want om 10 uur die vrijdag avond komen ze aan.

Natuurlijk heel enthousiast begroet door Beau. Ze hadden ook goed om hem gedacht want hij kreeg direct een paar prachtige speeltjes. Vriendschap voor eeuwig denk ik. Wel heel leuk om ze weer te zien want sinds hun laatste bezoek in oktober is er ook in huis best wel weer veel verandert.

Lang nagepraat die avond en laat naar bed dus. Zaterdag natuurlijk na het ontbijt met zijn allen de tuin in om te zien wat er daar allemaal is verandert. Wat een verschil met oktober toen alles nog groen was. Maar wel leuk hoe enthousiast ze waren op al die dingen die ik al in de tuin en op het land heb gerealiseerd. Toen we bij de jeu de boulebaan in aanleg waren vertelde ik dat ik er een bankje naast wil hebben. En dat zou gevormd moeten worden met de gigantische zware stukken natuursteen waar de vorige bewoners voor bij de parkeerplaats een tafeltje mee hebben gemaakt. Een tafeltje met allemaal aparte spulletjes. Maar wij vonden dat niet zo passen dus had ik al vaak gedacht wat ik daar mee zou gaan doen. En dan komen soms zomaar de ideeën. Maar hoe verplaats je nu die enorme zware brokken natuursteen helemaal naar achter naar de jeu de boulebaan. Ik zeg tegen Bram onze kleinzoon dat is een leuk project voor jouw Bram. Ga jij eens bedenken hoe we dat ooit voor elkaar krijgen. Bram zijn toekomst visie in beroeps keus is toch een beetje in de ontwerp sfeer denken we nu.

Als jullie dan weer eens komen kunnen we daar misschien iets mee gaan doen. Later in de middag zijn we met zijn allen een rondje door het dorp aan het wandelen. Op een gegeven moment zien we Bram bij de rivier tussen de afgezaagde restanten van gekapte grote bomen aan het zoeken. Even later komt hij met armen vol met grote stukken van meer dan een meter op zijn armen naar ons toe. Stukken stam met een diameter van ongeveer 10 centimeter. Hij lacht en zegt die heb ik nodig om die steen van opa te verplaatsen. Wij natuurlijk vol ongeloof maar helpen hem toch maar met het naar huis toe brengen van de stukke hout. Inmiddels is Paul ook enthousiast geworden. De bedoeling is om net als in de prehistorie allemaal ronde stukken hout achter elkaar te leggen. Daar een van die zware blokken op plaatsen en dan vooruit duwen en telkens weer op nieuwe een rond stuk hout voor de steen te leggen zodat hij eigenlijk rolt over die ronde stammen. Maar wel elke keer maar 5 centimeter voorruit. Vakkundig worden de meegebrachte brokken hout op maat gezaagd en ongewenste uitpuilingen worden weggehaald. Nu worden deze ronde balkjes keurig op een rijtje voor een van die grote natuursteen brokken gelegd. En ja hoor met twee super sterke mannen lukt het om dit brok op die balkjes te kantelen. Nu duwen en ja hoor ongelooflijk er komt beweging in . De een nu duwen en de ander elke keer het vrijkomende ronde stuk hout weer voor de steen neer leggen. Het gaat wel, maar wat een klus en we kijken naar de afstand die we nog moeten afleggen. Maar zeggen Bram en Paul. Deze staan gaat vandaag lukken. Nog steeds ben ik zelf nog vol ongeloof. Maar ik zie wel dat het stukje voor stukje toch steeds verder gaat. In plaats van te duwen bedenkt Paul dat we er ook een touw om de steen kunnen doen zodat twee mensen kunnen trekken en een alleen maar bezig is om elke keer weer de balkje om te wisselen. En dit gaat wonderbaarlijk sneller en makkelijker. Wat een uitvinding. De jassen gaan uit want de mannen worden warm van het werk. Maar het gaat lukken. Na een halfuurtje ploeteren is de steen op bestemming. Nu nog met vereende krachten in de juiste positie. Maar dat wordt echt gaaf . Nu moeten de andere 2 stukken ook er naar toe natuurlijk. Want dit is toch wel een ultieme uitdaging. Het wordt al bijna donker als we het laatste grote brok ook daar naar toe weten te trekken. Dit moet een soort plateau worden waar de drankjes straks op kunnen staan. Want bij dit jeu de boule spel hoort ook de gezelligheid van een hapje en een drankje. Met zand er onder wordt nu alles op het oog waterpas geplaatst. Niet eenvoudig want elke element weegt denk ik wel meer dan 100 kilo.

Maar het lukt allemaal. Want een geweldige klus en wat ben ik blij want nu krijgt deze jeu de boulebaan echt vorm. Natuurlijk moet er nog wel veel werk verricht worden aan de baan zelf, maar stapje voor stapje komen we dichter bij het resultaat. Als het even kan moeten we dit jaar toch kunnen gaan spelen.

Nooit gedacht dat mijn terloopse opmerking aan Bram dit resultaat direct heeft opgeleverd.

week 10

Dit wekelijks verslag begin ik toch maar met het weer van gister. 11 Maart een dag om op te schrijven.

Als ik wakker wordt zie ik al dat het best wel mooi weer zal zijn. En ja hoor als ik even later met Beau mijn ochtend rondje doe is de lucht helemaal blauw Echt onbewolkt en het is denk ik al wel 14 graden. Maar voor het huis waar de zon vast loopt is het al veel warmer. Meteo Frankrijk is toch wel in de war hoor. Vorige week nog zou het deze week bijna alle dagen regenachtig zijn. En niets is daar van waar gebleken. Vooral afgelopen donderdag en vrijdag waren al heel erg mooi.. Maar gister was het echt heel bijzonder. Ik bedacht om deze ochtend dan alleen maar brood te halen en eens geen bezoek te brengen aan het café. Toch veel te mooi weer. We hebben voor het huis heer lijk in het zonnetje gezeten. Eerst een kopje thee. Later heeft Geertje broodjes gemaakt en hebben we die ook lekker buiten opgegeten. Ondanks wat opkomende bewolking was het de hele dag echt super behaaglijk. Dit kunnen we opschrijven want de eerste dag dat ik geen van de kachels heb aangemaakt en zelfs de elektrische radiator niet heb aan gehad. Alleen gister avond wat later op de avond heb ik nog even wat gewerkt achter de pc en heb toen even de elektrische radiator aan gedaan. Toen werd het pas wat killer.

Op zon dag besef je weer wat een verschil met het wonen op het appartement in Medemblik. Daar hadden we vast niet buiten kunnen zitten. Wat me ook deze week erg is opgevallen. De ongelooflijke stilte hier. Ik liep met Beau avonds om 10 uur door het dorp. Mijn gebruikelijk rondje langs de kerk en weer terug. Bij de kerk staat een bankje en daar zit ik dan even lekker op, en Beau is daar dan een beetje aan het snuffelen in het gras. Ik lette echt op de stilte. En er was geen enkel geluid te horen. Al die tijd dat ik daar zat en ook bij het teruglopen naar huis dacht ik wat gaaf toch. Wat een stilte. In Medemblik kon ik ook best wel eens op een mooie zomer avond mooi op het balkon zitten. Maar er was altijd wel geluid te horen. Niet dat ik me daar toen zo aan stoorde hoor. Maar de stilte hier valt me echt op.

Wat is er allemaal weer gebeurt deze week. Vorige week heb ik uitgebreid omschreven hoe die zware stukken natuursteen zijn verplaats naar de jeu-de-boul baan. Hier moest dan nog een bankje van gemaakt worden. Maar het moest er wel nog een beetje oud uit blijven zien dus niet met enkele nieuwe planken. Ik wist dat onder mijn stapel houtblokken voor de kachel ik toen een stevige plank heb gelegd om het mooi op te kunnen stapelen. Maar ja daar lag nu toch nog wel een aardige hoeveelheid op. Toch heb ik op een middag de keus gemaakt om al dat hout weg te halen. En ja hoor een prachtige oude stevige plank is daar onder vandaan gekomen. Precies goed van maat want ik heb hem netjes door midden gezaagd en had daardoor de juiste lengte. Nou was hij wel door de jaren veel gebruikt want er zaten allemaal verfresten en teerspatten op. Maar ik heb hem met zwarte beits lekker ingesopt en hij ziet er nu mooi maar wel nog oud uit. Heel tevreden met het resultaat.

Ik denk dat we voor de 5e keer een afspraak hadden met de Franse bank. Ja een Franse bankrekening heb je niet zomaar voor elkaar. Voor hoe dit hele traject is gelopen lees dan het verslag in deze website wat ik er van heb gemaakt in de bladzijde bureaucratie. Maar omdat we daar s,middag heen moesten was het weer eens een mooie gelegenheid om weer eens onder de middag wat te gaan eten. In Frankrijk is het eten onder de middag door de week de belangrijkste maaltijd. Hier wordt dan ook uitgebreid te tijd voor genomen. En niet even een snel broodje of meegebrachte boterhammen. Nee in Frankrijk gaat men minimaal lunchen van 12 tot 2 uur. Daarom zijn ook de bedrijven ,winkels en kantoren ook in die periode gesloten. Dat eten gebeurt dus meestal ook wel buiten het kantoor of bedrijf. Men kiest in de regio een restaurant wat gespecialiseerd is in het zogenaamde plat du Jour. Dat wil zeggen dat je een complete maaltijd inclusief voor en hoofden na gerecht kan krijgen voor zo rond de € 12,- Deze € 12, – .is een vergoeding die in je salaris is opgenomen. Dat behoort tot de collectieve arbeidsovereenkomst.

Het gewone volk € 12,- en het kader 17,-. Als dit ooit uit de arbeidsovereenkomsten zou worden geschrapt kunnen meer dan de helft van alle Frans restaurants wel sluiten. In al de jaren dat we in Frankrijk op vakantie zijn geweest zullen we wat van deze gewoonte gebruik hebben gemaakt. Betekent wel dat je inde ochtend niet nog eens uitgebreid ontbijt. Want dan kan je het aangebodene niet op. Niet al te ver van Rezay af in het dorp Saint Hilaire Lignieres is ook zon restaurant . Dit is bekend al in heel de omgeving want het is er altijd heel erg druk. Ik denk dat je in de zomer periode ook wel moet reserveren. We zijn er al eens geweest,maar deze week was het weer eens aanleiding om er weer heen te gaan. Het restaurant is ook helemaal gespecialiseerd in dit eten onder de middag. Na dat dan de laatst gasten weg zijn gegaan gaat het restaurant dicht In de avond zijn ze gewoon gesloten. Als wij binnekomen is er alleen nog een plaats voor ons aan een 4 persoonstafeltje waar ook al 2 mensen zitten te eten. Ook dat zijn we al wel gewend. Maar wat krijg je dan voor je geld. Je kan bij elk gerecht kiezen uit 2 mogelijkheden. Ik koos al voorgerecht de tartine reblochon en Geertje nam een heerlijk salade. Natuurlijk hoort er ook wijn bij. We zijn wel in Frankrijk natuurlijk en dit zit gewoon standaard in het menu. Dus wit, rosé of rood je zegt het maar. Geertje een kwart litertje witte wijn en ik natuurlijk dezelfde hoeveelheid in rode wijn. Geen chateau wijntje maar best acceptabel. En natuurlijk altijd een fles met heerlijk koel water. Het zit niet standaard in het menu ,maar wij nemen eerst altijd even een glaasje kir vooraf. Maar dat doen de Franse mensen hier niet hoor. Als hoofdgerecht kozen we alle twee voor de poulet tandori heerlijk aan gevuld met een witlof gratin daupfhinios. En ik ben best wel een goede eter maar er is echt ruim voldoende op je bord hoor. Hierna natuurlijk het gebruikelijk kaasplateau. Ja wat ik nog niet heb gezegd ,maar voor ons al zo gewoon is. Er wordt altijd een mandje met heerlijk stokbrood op de tafel gezet. En aangevuld als men er geen genoeg aan heeft. Op tafel staat dan een groot plateau met de diverse kaas soorten. Waar je aan de hand van je voorkeur en je trek de stukjes kan afsnijden. Wij zijn het in de loop de jaren in Frankrijk al aan gewend,maar dit kan men in Nederland alleen in de wat betere restaurants tegenkomen denk ik. Natuurlijk hoort er ook nog een dessert bij dit menu. Ook hier weer de keus uit 2 stuks. Helaas is het stukje appeltaart nu op dat was zeker vandaag erg in trek bij de gasten. Maar er is nog genoeg van de appelmoes .Dus krijgen we dat als toetje. Een goed diner moet natuurlijk afgerond worden met een kopje koffie. Ja en dan verbaas je steeds weer over de rekening. Ik moet € 30,- afrekenen. Dus hebben we voor €15 ,- per persoon gegeten. Dat komt omdat wij natuurlijk dat glaasje Kir vooraf nemen. En ik denk door het succes van de afgelopen jaren hebben ze de menu prijs een euro duurder gemaakt dus nu € 13, – per persoon. Maar zoals deze middag 34 personen is toch dan weer €34 euro extra. Het leuke van dit restaurant is dat er elke dag toch weer wat anders op het menu staat. Dat zorgt er natuurlijk voor dat men hier graag alle dagen terug komt. Ik hoop maar dat deze gewoonte in Frankrijk nog lang blijft bestaan. Natuurlijk eten we dan avonds niet veel meer. Een kopje soep of een stukje pizza. Deze dag hadden we nog een restje kip kerrie met rijst in de vriezer. 

week 11

 

De eerste blaadjes beginnen te komen

 

Het verbaasd me steeds weer hoe positief het weer hier altijd is. Ik bedoel positief ten opzichte van de weersverwachtingen van Meteo. Als zo vorige week zondag het komende weer overzicht van die week overzag zou er best veel bewolking zijn en ook regelmatig lichte regen. Maar wat hebben we weer een mooie week gehad. Zelfs donderdag leek al wel een zomerse dag. Geertje heeft die middag voor het eerst al weer heerlijk in een hemdje buiten in de zon gezeten om weer een beetje bij te kleuren. Maar ook al de andere dagen waren heel erg goed. Nog wel geen zomer maar heerlijk weer zeker om in de tuin te werken. Ja de tuin is elke dag weer mijn domein waar ik het liefste bezig ben. Wat heb ik deze week weer allemaal gedaan. Naast de gebruikelijke dingen als grint aanbrengen op het pad en naar de jeu de boulebaan, het omspitten van weer een stukje moestuin , weer enkele bomen verplanten, en weer 8 gekochte boompjes planten, ben ik alvast maar met wat zaaien voor de moestuin begonnen. Ik weet wel dat het nog erg vroeg is. Maar we hebben achterin de tuin een grote bak die afgedekt kan worden met glasplaten.

Toen wist ik nog niet dat het dit weekend wel weer eens onder nul kan worden. Maar ik heb alvast wat andijvie en zomerworteltjes gezaaid. Wel leuk hoor want ik wil het wel de grond uit zien komen. Toch wel gek in je leven hoor. Toen ik nog thuis woonde moest ik altijd mijn vader helpen op de bouw. Die verbouwde in die tijd op 3 hectare van alles. Naast veel aardappelen ook diverse groentes als rode bieten, wortelen, uien. witlof ., augurken, bonen etc. Dat was voor mij na schooltijd altijd de overal aantrekken en werken. Van alles heb ik gedaan, maar wat had ik toch een hekel aan dat werken op het land. En nu 60 jaar later vind ik het prachtig om te doen. Omdat het donderdag van dat mooie weer was dacht ik alvast maar wat aardappelen te gaan poten ook. Maar daar ben ik maar mee gestopt. Want al is het dan mooi weer de grond is er nog lang niet klaar voor. Wat is het nog nat. Alles plakte aan elkaar vast van de nattigheid. Dus ben ik daar maar mee gestopt. Maar wachten dat de grond wat droger wordt zodat ik dat beter kan bewerken.

O ja ik heb deze week ook nog een vliegenhor gemaakt. Geertje had er al heel veel keer om gevraagd want zij wil met mooi weer het slaapkamer raam open zetten natuurlijk. En er mogen geen beestjes naar binnen. Weer een klus van mijn lijstje. Alleen nog even netjes schilderen. Geertje had een oproep om maandag middag in het ziekenhuis van Bourges te komen. Dit als voorbereiding voor de komende staaroperatie. Toch altijd weer een beetje vreemd. Je weet niet echt waar je moet zijn, je weet niet hoe het allemaal gaat in een Frans ziekenhuis. Maar toch viel dat allemaal weer erg mee. Nadat je bij de receptie van de oogkliniek een nummertje hadden getrokken weren we al direct opgeroepen. Wat administratieve handelingen en dan moesten we naar de blauwe wachtruimte. Ja in dit ziekenhuis geeft met aan waar je moet zijn in de kleuren van de wanden en het meubilair. We zijn wachten gewend in Frankrijk maar wonder boven wonder werden we ook hier al snel opgeroepen om mee te gaan naar een onderzoek ruimte. Iets wat we wel vreemd vonden want we waren 3 weken terug nog bij een gespecialiseerde oogarts geweest die ook alles heeft onderzocht. Maar ja het zal wel nodig zijn dus maar weer achter de ingewikkelde apparatuur. Maar dat was snel klaar en we moeste naar de rosse wachtruimte. Ja daar werd weer een ander aspect van het oog gemeten . Dis tot drie keer aan toen in verschillende afdelingen. Maar na al die onderzoeken werden we toch uitgenodigd bij de oogarts zelf. Een heel aardige man en Geertje vond hem ook nog geweldig knap Hij leek wel op George Clooney .Wat hij wel constateerde was dat vooral het ene oog behoorlijk slecht was, maar ook het ander oog een afwijking heeft. Dus alle twee ogen zijn aan de beurt. Heel behulpzaam bracht deze dokter ons naar een kamertje waar weer een ander dame zat die de hele inschrijving voorbereide voor de opname. 4 mei is de datum,maar we horen nog hoe laatwe daar dan moeten zijn. Zoals gebruikelijk in Frankrijk moet je wel na dit alles nog even bij de receptie afrekenen. Even € 75,- pinnen.

Deze week ook het eerste echte Frans gesprek gehad met 2 aardige mensen die we nu kennen van de donderdag middag club. Geertje heeft ze uitgenodigd om wekelijks even een paar uurtjes bij ons te komen, om dan te proberen de Frans taal wat meer onder de knie te krijgen. Donderdag zijn ze van 3 uur tot half zeven bij ons geweest en al die tijd hebben we toch met elkaar weten te praten. Natuurlijk wel af en toe via de telefoon even vertalen, maar op zich een hele goede actie en het was nog echt gezellig ook. Jammer dat zij de komende 6 weken op vakantie gaan. Zij zijn zelf een jaar of tien terug vanuit een klein dorpje in Bretange naar Rezay verhuist. Maar ondanks hun kennis van de Franse taal was het in de begin periode ook voor hun moeilijk om de mensen uit het dorp goed te verstaan. Men spreekt hier toch nog wel het dialect Berrichon dat nog traditioneel wordt gesproken in het historische gebied van de Franse provincie Berry . Dus ook hier in de Cher. Veel wordt een beetje binnensmonds gemompeld en je verstaat er geen woord van. Maar we blijven het proberen want de aanhouder wint.

Vandaag zondag is het hier ook koud geworden. Niet zo koud als in Nederland maar te temperatuur is hier nu maar 3 graden. Toch maakt de natuur zich op voor de lente. Ik heb vandaag 2 bomen gezien waarvan er heel voorzichtig al blaadjes beginnen te komen. Wie weet hoe dat er volgende week weer uit zal zien.

week12

 

Ze zijn er weer. Met 4 lammetjes.

25 maart kunnen we hier opschrijven als een zomerse dag. Omdat het zondag is en ik afgesproken heb met Geertje maar ook met mezelf dat er zondag niet wordt gewerkt heb ik uitgebreid van deze mooie zonnige dag gebruik gemaakt. Eindelijk weer eens begonnen met lezen. Het afgelopen halfjaar is daar maar weinig terecht van gekomen. Het was af en toe echt gewoon zomers warm. En doordat vandaag de zomertijd is begonnen is het om 7 uur nog heerlijk in de tuin. Dat wordt genieten de komende maanden. Ik realiseer me dat je dan ook in de avonden nog wat klusjes in de tuin kan doen. Als ik zo achterom kijk wat ik deze week toch weer allemaal in de tuin heb gedaan geeft me dat wel weer voldoening. Ik heb een begin gemaakt met de 2 e laag op de jeu de boulebaan.

Limiet niet meer dan 3 kruiwagens per dag Jan. Misschien straks in de avonden nog eentje extra. Als Geertje even naar La Chartre wil om boodschappen te doen rij ik de laatste weken even door naar de Brico marche. Een echt grote bouwmarkt. Nog uitgebreider dan in Nederland is het assortiment van deze bouwmarkten. Als ik echt heel veel geld had zou ik er elke keer met een volle auto vandoor gaan. Ik had de laatste weken al van die mooie Tuja boompjes gekocht , maar nu heb ik er ook een serie Laurier boompjes gekocht. Ik had enkele maanden terug wat boompjes gepland tussen ons en de buren. Die had ik toen via het internet besteld. Maar die waren echt super klein en dat zou echt nog wel enkele jaren duren voordat dit enige vorm van betekenis kon hebben. Dus die heb ik er weer uit gerooid en daarvoor in de plaats de Laurier boompjes geplant. Die zij nu al wel 40 tot 50 centimeter hoog. Voordeel van een laurier boom of struik die blijft ook in de winter groen. En ik weet uit ervaring nog van onze woning in Oostwoud dat Laurier snel een dichte haag kan geven. De gerooide boompjes heb ik weer herplant in het bosplan.. Dit wordt een soort kleine heg waar voor een bankje komt te staan. Nieuwe klus voor mijn kleinkinderen als die in mei komen. Maar ik wil daar een bankje omdat het juist daarachter in dat toekomstige bosplan nog heel lang het zonnetjes schijnt. Het is me ook deze week weer gelukt om een wat grotere boom te verplaatsen naar de laan die achter naar de weg gaat lopen. Maar wil dit echt tot de weg aan toe vorm krijgen moeten er nog wel 10 bomen verplant worden. Ik weet niet of dit me nu dit jaar nog gaat lukken. Ik zie al dat enkele bomen al beginnen uit te lopen. Dus vragen nu wel voeding. Maar ja, dan volgend jaar maar weer verder. Ik ben al best tevreden wat ik nu al in het bos allemaal heb aangeplant. Ja en wat zag ik ook bij de bouwmarkt allemaal bakjes met groente plantjes voor de moestuin. Dan moet je je echt beheersen anders neem je veel te veel mee. Ik heb nu sla plantjes en bloemkool plantjes gekocht . Van de sla plantjes heb ik de helft in de met glas afgedekt bak geplant en de andere gewoon in de volle grond. Nu maar hopen dat het hier niet meer gaat vriezen.

Met onze hond Beau gaat het opvoedkundig steeds een beetje beter. Ik liet om de dag de 4 kippen los lopen en de andere dag was de tuin voor Beau. Maar het is nu zo ver dat hij weet dat hij niets met die kippen mag doen en die kunnen nu gewoon langs hem heen lopen. Vanmorgen stonden de 4 kippen me al op te wachten. Weten die wat van zomertijd. Maar Beau liep gewoon langs ze heen. Weer een stap vooruit. Nu de volgende uitdaging. Op het stuk land wat nog lang geen bos gaat worden maar weiland is zijn nu door Lucien weer de eerste schapen met lammetjes losgelaten. Ja dat vind Beau erg interessant en hij zou er zo naar toe willen rennen. Gelukkig staat er wel een gaashek om het land, maar ik denk dat als hij wil hij er zo over heen gaat springen. Dus dat is nu alle dag even kennis maken met de schapen en de lammetjes. Hopelijk dat hij het straks heel gewoon vind. En het begin probleem van niet alleen thuis kunnen laten is nu ook lekker onder controle. Als we weg gaan gaat hij in het schuurtje en dat vind hij wel best. Deze week moesten we hem meer dan 5 uur alleen laten en dat is zonder problemen gegaan. Ja deze donderdag middag moesten we met de donderdag middag club van de ouderen uit eten. Men viert 1 keer per 3 maanden op deze wijze de verjaardag van diegene die in die maanden jarig zijn geweest. Per persoon moet je wel € 12 euro betalen ,maar dan krijg je ook een echt culinair diner. Hoe deze Auberge dit op deze wijze ons kan voorschotelen voor die prijs is me een raadsel. We begonnen om 12.30 uur met het eerste gerecht. Een kopje met heerlijke vissoep en we eindige met een kop koffie om 16.30. Daar tussen als voor gerecht een kom met een heerlijk moes met garnalen en andere vis. Natuurlijk een bijpassend wijntje. Wel geen chateau wijn ,maar wie let daar nu op. Het hoofdgerecht dat werd opgediend. nadat we eerst een smaak neutraliseerder hebben gehad van ijs en de benodigde alcohol. Wat het hoofdgerecht nu precies was weet ik niet meer ,maar het was een groot stuk vlees met cantharellen een aardappeltjes. Daarna natuurlijk een mooi opgemaakt bordje met 3 stukjes Franse kaas. Natuurlijk ook weer naar keuze witte of rode wijn. Als dessert een heerlijk glas met ijs. .Super lekker allemaal, maar ook wel weer erg gezellig. Doordat je dan toch naast en tegenover elkaar zit moet men wel ook met ons praten. En ja 1 op 1 gaat het toch wel redelijk. We hebben in ieder geval heel wat gepraat en we zij van diverse mensen weer heel wat wijzer geworden. Maar ook daar werd weer door mijn naaste tafelgenoot bevestigd dat veel inwoners van Rezay het dialect Berrichon praten. En hij afkomstig uit Chartres heeft er toen ze 7 jaar geleden in Rezay zijn komen wonen ook wel moeilijkheden mee gehad om alles goed te verstaan. Toen ik maanden geleden lid werd van deze club van oudere was het echt de opzet om hierdoor de taal beter te leren spreken en verstaan. Want anders had ik nooit naar zo,n oude mensen club gegaan. Hoewel ik denk dat meer dan de helft van de mensen die lid zijn van deze club nog jonger zijn dan ikzelf. Ja Jan je word in juni wel 72 jaar. Maar wat ik nu ook een geweldig bijkomend voordeel is van deze donderdag middagen. Ik ken nu hier door van de club zo ongeveer 20 inwoners van ons dorp. Ik weet een beetje waar ze wonen, wat ze gedaan hebben etc. Dan ken ik ook de burgemeester de gemeente werklieden . Het boertje en zijn vrouw dat de schapen op ons land heeft, de mevrouw van de post auto, de dames van het restaurant, de Nederlanders van het Bed en Breakfast. etc. Dus ik denk dat ik nu al meer dan 40 inwoners ken. En dat op een inwonertal van net even meer dan 200. Dus ik ken al meer dan 20 % van de inwoners van ons dorp. Nou dat heb ik in Midwoud ,Oostwoud en Medemblik nooit gehaald hoor. Is dat even integreren.

Deze en vorige week toch wel heftig geconfronteerd dat wonen In Frankrijk ook af en toe een probleem kan geven. Ik kreeg bericht dat mijn ex werkgever vorige week is overleden en deze week maandag zou worden gecremeerd. Mijn eerste impuls ik moet terug naar Nederland om bij de crematie aanwezig te zijn. Ik ben deze man heel dankbaar voor de mogelijkheden die hij me heeft geboden om die gene te worden die ik nu ben. Ondanks dat het al meer dan 10 jaar terug is dat ik voor hem werkzaam was hadden we nog steeds een heel goed contact met elkaar. Zeker in de periode dat hij wist dat hij ongeneeslijk ziek was hebben we nog tot 14 dagen geleden gesprekken met elkaar gehad. In dit laatste telefonisch gesprek 14 dag geleden wisten we alle twee dat dit het laatste gesprek met elkaar zou zijn. Dus het bericht dat hij was overleden kwam niet als een verrassing. Dan vraag je je zelf af voor wie moet ik nu op de crematie zijn. Zijn vrouw is vorig jaar met Kerst overleden en degene die ik nog van nabestaande ken zijn hun twee jongens. Jongens die ik wel ken, maar niet echt intensief contact mee heb gehad. Als ik nog in Nederland zou wonen hoefde ik daar niet over te denken, dan ga je gewoon. Maar nu in Frankrijk is het toch even wat anders. Voor wie ga ik nu al die moeite doen. Het klinkt nu best wel lullig , maar het is heen en en terug is toch wel bijna 2000 kilometer , Hoe moet het hier met de hond en de kippen. Ik ben minimaal 3 dagen weg. Geertje zij als je wil doe je het gewoon, maar ik weet dat ze er best wel moeite mee zou hebben om hier alleen 3 dagen achter te blijven. Gelukkig kan ik in deze moeilijke dingen ook altijd nog even sparren met mijn dochter. In het overlijdens bericht stond dat toespraken tijdens de crematie plechtigheid niet gewenst waren. In al die jaren dat ik daar gewerkt heb was ik altijd diegene die bij elk officiële bijeenkomst wel een woordje moest doen. Dus dat was voor mij iets om gerust te zijn dat dat nu eens niet van me werd verwacht. Na een nachtje slapen en wijze raad van Judith heb ik besloten om niet naar de crematie en condoleance te gaan. Wel heb ik nog voor de dag van de crematie een heel lange brief per e-mail gestuurd naar de beide kinderen met mijn herinneringen aan hun vader mijn ex werkgever. Maar bovenal kameraad. Ik heb er nu best vrede mee temeer omdat ik voor mezelf nog die 14 dagen terug een goed gesprek heb gehad en eigenlijk toen al afscheid heb genomen. Maar toch, dit is ook wonen in Frankrijk.

week 13 en 14

 

Ja nu eens een verslag van 2 weken tegelijk. Ik kon er vorige week niet toe komen om dit verslag te schrijven. Er waren ook geen bijzondere dingen gebeurt dus er was ook niet veel te vertellen. En het moet natuurlijk ook wel interessant blijven om wekelijks onze belevenissen in Frankrijk te lezen. De afgelopen weken stonden in het teken van visite uit Nederland. Dat is ook wel weer eens fijn om lekker Nederlands te kletsen met andere. In mijn wekelijks zondags bezoek naar Le Chatelet ( nog even een boodschap bij de Super U, een baguette bij de bakker en een bezoekje aan het café) kom ik in de supermarkt Jan en Agnes tegen. Jan en Agnes zijn de mensen die vlak bij ons in Rezay na 20 jaar hun woning hebben verkocht. In onze zoektocht naar een woning in Frankrijk zijn wij er 2 jaar terug ook nog wezen kijken. Dit is nog weer eens terug te lezen in mijn verslag van : “Een Frans huis kopen “ 2 december 2016. Dit huis is inmiddels verkocht aan ook weer kennissen van ons uit Medemblik. Joke en PieterJoost. Dit even terzijde want daar kom ik straks weer op terug. Jan en Agnes hebben voor 14 dagen een chalet gehuurd in Chateau Meillant,een dorp op ongeveer 15 kilometer van Rezay. Ja, en als je elkaar dan lang niet gesproken heb moet er even een afspraak gemaakt worden om wat bij te kletsen. Dat moest de volgende dinsdag worden om 4 uur in de middag. Precies om 4 uur staat er een auto voor de deur dus ik zeg tegen Geertje daar zijn ze hoor. Maar wat een verbazing als ik niet Jan zie maar Sjakie. Sjakie eigenlijk heet hij gewoon Willem maar iedereen noemt hem Sjakie. Sjakie en zijn vrouw Tanja zijn weer hele goede vrienden van Tinie en George onze ex buren en vrienden uit Montgenoux. Voor onze volgers op deze site wel bekend. Tanja is ook mee en dan zit je zomaar met 4 gezellige Nederlanders aan de tafel. Als ze na koffie en diverse wijntjes weer vertrekken zijn de volgende afspraken al weer gemaakt. We gaan aan het eind van de week op bezoek bij Jan en Agnes in het chalet. En we gaan donderdag avond met Sjakie en Tanja uit eten bij ons restaurant van de twee dames. “Le Garde Manger” Zij hadden al vaak gehoord over de kwaliteit van dit restaurant dus dat moesten we samen maar weer uitproberen. En daar hebben Geertje en ik natuurlijk niets tegen. Wij gaan er wel meer lekker eten, maar het is toch altijd weer veel gezelliger als je met vrienden aan tafel zit. Gevolg is wel dat we bij het afscheid die avond weer een uitnodiging hebben om bij hun zaterdag in Montgenoux te komen eten. Het is dan hun laatste dag en dan kunnen we nog even gezellig bijpraten. En daar zeggen we natuurlijk ook geen nee tegen. Vrijdag dus eens gaan kijken hoe Jan en Agnes het hebben in hun chalet in Chateau Meillant. Een prachtige plek aan het meer tegenover de camping. Ondanks dat ze 20 jaar in deze regio hun vakantie huis hebben gehad trekt deze omgeving hun toch nog zo dat ze hier toch weer voor 14 dagen zijn. En dan zaterdag middag gaan wij weer naar Montgenoux. Het is toch weer een beetje als thuiskomen. We zijn er in al die voorgaande jaren zo vaak voor weken geweest dat het ook een beetje eigen is geworden. Geertje zij zelfs dat ze het dit jaar wel gaat missen die heerlijk weken daar. Het is ook een prachtige plak met een gigantisch mooi uitzicht en een heerlijk groot zwembad. Tanja en Sjakie hebben op zich genomen om elk jaar het zwembad in het begin van het seizoen op te starten en na het seizoen de boel weer af te sluiten. Dit werd altijd door een gespecialiseerd bedrijf gedaan, maar Sjakie vind dit leuk en wil dit ook graag voor George en Tinie doen. Scheelt toch weer heel veel centjes per jaar.

We hebben weer een heerlijke avond met lekker eten en drinken en gezelligheid. En wat leuk ze komen vanaf half juni tot half juli zelf voor een maandje hun vakantie doorbrengen op Montgenoux. Dat is weer een leuk vooruitzicht. Sjakie is een handig mannetje dus Geertje heeft al afgesproken dat hij in die periode de vaatwasser gaat aan sluiten.

En dan 2e paasdag komen na vele maanden Tinie en George weer naar Montgenoux. Daar moeten we natuurlijk ook nodig mee bijpraten. Er is veel gebeurt in de afgelopen periode. Dus voor vrijdag een afspraak gemaakt dat ze bij ons komen eten. Geertje gaat dan haar specialiteit klaar maken. Magret de Canard. Maar Joke en PieterJoost zijn ook 2 weken in hun vakantie woning dus die vragen we er ook maar bij. Hoe meer zielen hoe meer vreugd zegt het spreekwoord. Nou dat is ook echt waar. Die vrijdag is het een zomerse dag met temperaturen van boven de 20 graden. Dus kunnen we heerlijk achter op het terras zitten met zijn allen. Er is bij ons natuurlijk in de afgelopen maanden heel veel gebeurt en veranderd. Dus dat moet ook allemaal bezichtigt worden. En er moet veel geklets worden. Eigenlijk weer tijd te kort voor alles. Maar wat gezellig. Geertje had in de middag in de keuken de tafel al keurig gedekt. Mooi opgemaakt met het benodigde bestek en de diverse glazen. Maar het was zo lekker buiten dat we eerst maar besloten het voorgerecht (parmaham gevuld met boursin en overgoten met honing en balsamico) buiten te gaan nuttigen. Maar het bleef maar mooi buiten dus dan maar alles van uit de keuken naar buiten toe gehaald en ook de rest buiten eten. En dat al op 6 april. Is het bijzonder of niet. Tinie en George waren sportief op de fiets naar ons gekomen dus die gingen tegen donker weer naar huis. Want als je echt wacht tot het donker wordt is het ook donker hier hoor. Niet zo als in Nederland met lantaarn langs de weg nee echt zwart nacht. Samen met Joke en PieterJoost hebben we nog tot 9 uur buiten gezeten,en de laatste drankjes daarna maar binnen genuttigd. Toen werd het toch wat frisser buiten. Als je dit dan daarna zo overdenk kom ik steeds weer tot de conclusie dat dit toch echt geweldig is. Voor dat we definitief naar Frankrijk verhuisde hoorde we vaak zeggen dat we de contacten in Nederland wel erg zouden kunnen missen. Mijn zus was best verdrietig toen ze hoorde dat we definitief toch naar Frankrijk gingen. Ondanks een hele goede band met mij zus kwam we in Nederland niet maandelijks bij elkaar. Natuurlijk de wederzijdse verjaardagen en af en toe een gezamenlijk etentjes. Maar meer niet. Maar vorig jaar zijn ze vele dagen bij ons geweest en hebben we een veel intensiever contact met elkaar dan we ooit hebben gehad. Want als je hier logeer spreek en zie je elkaar s,morgens vroeg, de hele dag en de hele avond. En over 10 dagen komen ze weer voor een weekje. En dit is dus eigenlijk met iedereen zo. Hadden we anders leuke en diepe gesprekken gehad met al deze mensen die de laatste 2 weken bij ons zijn geweest. Ik weet wel zeker van niet. Dit is dus ook het fijne van wonen in Frankrijk.

Het is heerlijk om hier lekker samen met zijn tweetjes te zijn, maar het is ook fijn als we weer bezoek krijgen. De eerste afspraken voor de komende maanden staan al weer op de agenda.

In mijn volgende verslag zal ik weer wat meer vertellen over onze tuin en het werk daarin

week 15

3 weken geleden maakte ik nog enkele foto,s van 2 bomen waar ik bij zag dat ze langzaam gingen uitlopen. Dat was18 maart. Nu deze week kan ik wel tientallen foto,s maken van bomen die in blad komen. Elke ochtend als ik met Beau mijn rondje in de tuin wandel zie ik weer wat nieuws. Alleen de grote essen bomen geven nog geen krimp, maar bijna alle bomen laten zien dat het lente gaat worden.

Van die essen bomen heb ik er de afgelopen maanden veel verplant. Ik wil zien dat ze ook aan slaan,maar er is nog niets te zien. Maar gelukkig ook nog niet bij de bestaande bomen. Niet alleen de bomen maar ik merk aan alles in de tuin dat de lente er aan komt. Ook het onkruid en het gras doet hier aan mee. Dus deze week maar voor het eerst weer de grasmaaier gestart. Maar het was toch nog erg nat op diverse plaatsen want af en toe stond ik met de maaier vast. De wielen slipte op de natte ondergrond. Maar het wordt direct al weer een ander gezicht. En het ruikt ook altijd zo lekker dat pas gemaaide gras. Maar met de zitmaaier kan je niet overal goed bij komen. Langs de stenen afscheidingen en smalle strookjes ,ook de kanten langs de diepe greppel . Vorig jaar had ik gezien hoe je dit het makkelijkste kan maaien. Toen waren mijn zus en haar man hier. En Herman had een zware bosmaaier mee. Dat is een machine met aan het einde een kunststof draad die heel hard in de rondte gaat en daar mee het gras afhakt. Ik verbaasde me wat een kracht die machine had. Maar het was ook een professioneel exemplaar. Dus had ik al lang met mezelf afgesproken dat ik zo'n machine ook zou aanschaffen. Dus maar weer naar de Brico. Ik ben dan wel zo dat ik me goed laat adviseren. Ja en dan wordt het weer niet het goedkoopste exemplaar. Gelukkig hadden ze weer een leuke 10 % kortings- actie. Maar dat doen ze daar slim. Je krijgt in plaats van de beloofde korting een aantal tegoed bonnen gerelateerd aan het bedrag wat je gekocht heb. Die tegoed bon geeft je dan bij de volgende aankoop een korting van € 10,- bij elk bedrag meer dan € 50-. Dus wil je die € 10 inwisselen moet je wel weer wat gaan aankopen. En dat tijdens maar 3 dagen.,van 3 tot 5 april. Daarna heb je er niets meer aan. Nou stond al lang op mijn verlanglijstje ook een takkenversnipperaar. Maar ja wil je een echt goede versnipperaar kopen ben je ook week veel geld kwijt. En we hebben al wat geïnvesteerd voor de tuin. Dus eigenlijk zou deze aankoop nog wel enige maanden moeten wachten. Maar ja ik had wel een stuk of 8 van die tegoed bonnen. En als je die in wil wissen is wel een korting van 20 %. Dus wat doe je dan. Weer naar de Brico en koop je toch maar die versnipperaar. Sinds november toen Joep en Frans in de tuin een groot aantal bomen hebben gekapt , had ik nog in de tuin een 2 tal grote takken hopen liggen. Ik had al diverse keren geprobeerd om ze te verbranden,maar dat lukte steeds niet. Maar ergens vond ik het ook zonde ,want met houtsnippers kan je in de tuin toch wel weer veel doen. Ik ben nu bezig met die snippers een pad te maken in het bosplan. Dit in het gedeelte waar ik de natuur gewoon zijn gang laat gaan. Ik ben nieuwsgierig wat er er allemaal gaat groeien als je er niets mee doet. Dus daar hoort een mooi pad langs van houtsnippers. Ook ga ik rond de andere boompjes die ik al heb geplant ook van die snippers strooien. Eigenlijk is het aldoor wel leuk. Met het ene op te ruimen maak je weer wat anders. Dat is met veel dingen in de tuin zo. Als ik in de tuin aan het spitten ben, komen er ook altijd weer stenen naar boven. En daar heb ik dan weer die afscheidingen mee gemaakt van de paden en de parkeerplaats. Ongelooflijk hoeveel stenen er hier overal in de grond zitten. Als ik een gat ging graven om een boom te planten had ik ook altijd weer een halve emmer met stenen. Ook bij het graven van de vijver komen er bij elke schep weer stenen mee. Ik ben dan wel altijd nieuwsgierig hoe deze regio dit dorp er vroeger heeft uit gezien. Hoe komen al die stenen hier inde grond. Hoe zag het het er hier uit inde oudheid. Ik heb al wat afgezocht op Google maar niet echt veel interessant kunnen ontdekken. Donderdag middag heb ik nog gevraagd of er iemand is die nog oud foto materiaal bezit. Ik zou graag een foto willen hebben hoe onze woning er jaren geleden uit heeft gezien toen het nog een klein boerenbedrijfje was. Maar tot nu toe helaas. Niemand kan me wat meer vertellen of wat laten zien. Maar ik ga verder zoeken want ik vind het leuk om meer van de historie van deze regio te weten.

Wat ik wel beluisterde dat Rezay in het verleden 5 cafés heeft gehad. Ongelooflijk voor zo'n klein dorpje. Er moeten toe wel veel meer inwoners zijn geweest. In 1962 waren er nog 400 en nu zo rond de 200. Maar ik denk nog veel langer geleden dat er misschien wel 1000 mensen hebben gewoond. Ik ga het verder uitzoeken. Ook hier moeten toch dingen gearchiveerd zijn. Vanmorgen via Google gevonden. In het jaar 1856 had Rezay 1006 inwoners.

Gister was de verjaardag van onze kleinzoon Bram. Voor het eerst in 17 jaar zijn we niet op zijn verjaardag. Maanden terug hadden we wel plannen om deze weken in Nederland te zijn. We zouden met onze vrienden in Nederland deze 2 weken een huizen ruil doen. Helaas hadden onze vrienden juist in deze 2 weken ook al andere afspraken. En door onze 4 kippen en onze hond is het niet zo makkelijk om even een tijdje naar Nederland te gaan. Ook Judith is over ruim een week jarig . Ook daar zullen we niet bij zijn. Gelukkig komen ze begin mei naar ons toe. Maar wat toch wel een rare gewaarwording is, dat we de avond dat hij 17 zou worden we er helemaal niet aan gedacht hebben. Ook de volgende ochtend vroeg geen moment aan gedacht dat onze kleinzoon jarig was. Hoor je de volgende ochtend dat hij er die avond wel op zat te wachten. Opa en Oma zullen toch wel bellen. Wat ongelooflijk stom. Pas tegen 12 uur kwamen we er eindelijk achter. We hadden we een paar dagen geleden een mooi kaart verstuurd ,maar eigenlijk ook al weer te laat. Die komt dus ook niet op de dag dat hij jarig is aan. Hoe kunnen we toch alle twee daar niet aan denken. Echt vreselijk stom. In Nederland had dit ons nooit overkomen. Dit gaat ons niet meer gebeuren.

week 16

Een weekje gezeligheid.

Deze week staat in het teken van bezoek. Mijn zus Gerda en mijn zwager Herman komen weer een weekje logeren bij ons. Maar dit moet geen week worden zoals vorig jaar toen ze bij ons op bezoek waren. Toen is er bijna alle dagen keihard gewerkt in de tuin om wat orde te scheppen in de wildgroei van struiken en bomen. Zelf had ik toen nog niet dat professioneel gereedschap als kettingzaag en bosmaaier. Omdat Herman op de boerderij waar ze hebben gewoond ook een groot stuk grond om de boerderij had heeft hij dat gereedschap nog steeds.

Maar we zijn nu een halfjaar verder en is de tuin wat betreft echt grote klussen wel op orde. En heb ik nu zelf het echte professionele gereedschap. Met zo'n grote tuin als de onze kom je hier niet omheen. Dus Geertje en ik hebben afgesproken dat er wel wat gewerkt mag worden, maar niet alle dagen. Zij houden ook van wandelen en fietsen . En er is ook nog wel wat te zien hier in deze mooie omgeving waar ik ze mee wil delen.

Belangrijk is dan in zo'n week wel het weer. Mooi weer maakt alles veel leuker. Dus dagen van te voren raadpleeg ik al Meteo wat voor weer het gaat worden. Mijn Meteo op de computer geeft een voorspelling van 10 dagen vooraf. Het zag er voor de eerste dagen steeds nog goed uit. Maar ik ben er altijd voorzichtig in want het zijn maar voorspellingen. Maar wat is het een week geweest wat betreft het weer. Alle dagen prachtig mooi weer met temperaturen tegen de 30 graden aan. Op een avond was het om 8 uur nog 27 graden. Of we midden in de zomer waren. Alle avonden hebben we buiten kunnen eten. En zaten we tot dat we naar bed gingen nog heerlijk buiten. De laatste avonden wel met een lekker warm vuurtje op de grote vuurschaal. Nu weer bemerken we wat we dan toch op ons appartement hebben gemist. Voor het eerst weer na vele jaren lekker genieten van de barbecue. Dat kon ook niet op ons balkon in Medemblik. Maar nu is het toch weer genieten.

Wat ook heel bijzonder was deze week de natuur. In een week tijd is alles ontploft. Een mooi meetpunt was die dag dat ze bij ons zijn aangekomen. Die eerste middag hebben we natuurlijk heel nauwkeurig de tuin geïnspecteerd. Het was voor hun natuurlijk een groot verschil met de tuin in oktober vorig jaar. Ik had net een dag van te voren het gras gemaaid. Dan ziet het er ook altijd weer keurig uit. Ik was nog trots om te laten zien dat 1 van de verplante bomen toch een beginnend blaadje kreeg. Toen we afgelopen dinsdag weer door de tuin liepen zagen we dat bijna alle verplanten bomen in blad stonden. Wat is dat snel gegaan. Maar bijvoorbeeld ook de blauwe regen. Toen we op een avond daar naar zaten te kijken zij Gerda. Kijk er lijkt wel wat blauws te komen. 2 dagen later was hij helemaal blauw. En mooi natuurlijk. Maar overal zag je dat het mooie weer een effect heeft op de natuur. Ook voor het huis zie je de blaadjes aan de kale twijgen komen die straks de muur moeten bedekken. Ik zal volgende week al weer wat moeten snoeien, want het groeit alweer op plaatsen waar ik het niet wil hebben. Gerda is een echte tuinliefhebber. Dus hebben we samen ook veel overleg gehad over de bloemperken en de moestuin. Want in de moestuin zie je ook dat de natuur lekker zijn gangetje gaat. Niet alleen komen er overal weer planten en bloemen naar boven, maar ook weet het onkruid weer naar boven te komen. Ik was er zelf al mee in gedachten om dit nooit onkruid vrij te krijgen. Want dan wordt het weer moeten werken. En ik heb een hekel aan wat moet. En ik zie ook dat op vel plaatsen juist dat onkruid ook heel mooi kan zijn. Gerda was het helemaal met me eens. Als ik alleen het grove onkruid weet weg te halen als grote distels, stekels en graspollen zullen de bodembedekkers er wel voor zorgen dat dit veel minder wordt. Je kan beter zorgen dat je moestuin mooi onkruid vrij blijft. Natuurlijk hebben we met elkaar daar ook toch wel in gewerkt. Gerda en Herman zijn geen stilzitters en vinden het leuk om wat in de tuin te doen. Dus we hebben gezaaid, onkruid gewied en boontjes op kiem gezet. Een stellage gemaakt met ons eigen bamboe voor de stoksnijbomen straks. Leuk hoor zo met zijn allen.

Maar er moest natuurlijk ook gewandeld worden. Ik had al regelmatig lang de wegen hier de bordjes zien staan van de diverse wandel routes. Nederland is bekend om zijn vele fiets routes, maar Frankrijk heeft een heel groot net van wandelroutes . De grote randonnee's ,maar ook de regionale kleinere routes. Op 10 meter van ons huis loopt ook een route. Het “Circuit de huppelde pup” Een route van totaal 9,6 kilometer. Wel leuk om die afstand eerst maar eens te lopen. Goed dat wel allemaal goede hoge wandelschoen aan hadden,want de paden waren af en toe heel modderig . Deze paden lopen stukjes ook langs de paden waar de trekkers van de plaatselijke veetelers langs moeten. Het was nu wel prachtig weer,maar door de vele regen maken de grote trekkers diepe sporen in de aarde. Maar wat een uitzichten toch af en toe. Het hoogte verschil is hier niet zo groot maar toch gemiddeld zo 80 meter. Als je dan weer op een hoger gedeelte wandel heb je steeds weer een prachtig uitzicht over de lager gelegen dalen. Ik had onze hond Beau meegenomen. Maar dat was achteraf geen goed idee. Omdat hij niet overal los kan lopen in verband met de schapen had ik hen vaak aan de riem. Maar Beau is geen hond die netjes naast je blijft lopen. Die trekt je alle kanten op. Wat uiteindelijk doodvermoeiend is. Toen we weer thuis waren was ik ook helemaal stuk. Maar het was wel een prachtige tocht. Maar volgens Gerda en Herman was het ook veel te warm om dit te doen. Over 2 dagen zou het wat minder warm zijn dan gaan we wel weer.. Ik heb van deze regio kaarten op schaal 1: 25000. ( 1cm is op de kaart 250 meter) op die kaart had ik voor die dag een mooie route uitgestippeld. Het was gelukkig niet zo warm en ik had Beu niet mee. Dat ging een stuk beter. Onderweg kwamen we lang Loes en Bart die in Les Galettes vorig jaar een Chambres d'hotes zijn begonnen. Was begin dit jaar te zien in het televisie programma “Ik vertrek” Ik was er diverse keren al wezen kijken, maar ik vond het leuk om ook aan Gerda en Herman te laten zien. Toen we het terrein op liepen werden we direct verwelkomd door Bart en door Loes uitgenodigd om even wat te drinken. Ja dat was weer leuk. Even gezellig bijkletsen en zij lieten met trots zien wat ze allemaal hadden gerealiseerd. Ik zelf was ook weer verbaasd wat er in korte tijd hier allemaal is opgezet. Maar we moesten nog vele kilometers lopen die dag, dus weer op weg. Ook weer een mooi route. Ik had het zelf wel uitgezet,maar een heel groot stuk van wat we hebben gelopen is weer een wandel route. Het “Circuit des Melusines” van ruim 60 kilometer. In 2014 is deze route geïnitieerd door de wegencommissie van de voormalige gemeenschap van gemeenten van Mélusines die zes gemeenten van het kanton samenbrengt. Google maar eens op de naam van deze route en je krijgt enorm veel informatie. Op mijn website plaats ik de link naar deze route. Onderweg ging het lopen prima. Enthousiast hebben we al afgesproken dat we een volgende keer de hele route eens gaan lopen. Niet in 1 dag natuurlijk . Maar wel de hele route. De volgende dag weer beginnen waar de we de vorige dag zijn gestopt. En dan na dat wandelen is het natuurlijk weer mooi zitten achter het huis in de schaduw . Lekker soepje van Geertje en genieten van de mooie tuin om ons heen. Natuurlijk op zaterdag naar de gezellige markt in La Chartre. Afsluiten met mooi zitten en mensen kijken op het terras van het PMU café.. Traditioneel ga ik ook met mijn gasten een dag naar de grote kathedraal van Bourges. Ondanks dat ik er zelf nu al heel veel keer ben geweest verbaas ik me nog ieder keer over dit machtige, indrukwekkende en imposante bouwwerk. Veel te snel waren deze dagen al weer om. Maar de plannen voor een volgende keer zijn al weer gemaakt. Ik kan niet wachten.

week 17 /18 en 19

Een impressie van een prachtige week

Week17 tot 19

 

Ja, beste lezers van mijn wekelijkse blog. Het lukte me de afgelopen tijd niet om weer eens achter de computer te gaan zitten om mijn verhaal te schrijven. Ik denk de oorzaak veel bezoek en ook het prachtige weer van de afgelopen weken. Met dat mooie weer als je tot laat in de avond buiten kan zitten, dan heb je geen puf meer om nog weer eens achter de computer te gaan zitten. En we wonen in Frankrijk en ik heb steeds gezegd als we daar wonen moet er niets meer, maar alles mag. Dus is het moeten schrijven van onze wekelijkse belevenissen omgezet naar kunnen. Het moet geen verplichting worden. En er zullen straks ook wel eens weken komen die zoveel op de andere weken lijken dat er weinig nieuws over is te schrijven. Dan merk ik nu wel echt dat het richting de zomer gaat. De avonden zijn al best lang. Als we geen bezoek hebben kan ik wel tot 9 uur nog lekker wat doen in de tuin. Ik zeg expres lekker wat doen. Want Geertje zegt wel eens je bent veel te veel aan het werk, dat hou je nooit vol.. Ik zeg dan tegen haar ik ben niet aan het werk in ben de hele dag met iets bezig. Dat is heel wat anders dan werken. Maar op dit moment vraag de tuin wel om aandacht . Als ik nu even terug kijk naar 3 weken terug naar mijn vorig verslag dan is de tuin veranderd in een prachtig park. Alles nu lekker in het frisse groen. En als ik dan net het gras weer gemaaid heb ziet het er ook echt super mooi uit. Ook mijn bosplan is aan het veranderen. Wat kan gras hoog groeien. Maar wat een verschillende soorten gras zijn er. Als ik morgens met Beau door het hoge gras loop verbaas ik me over de vele soorten. Ook dat is best wel erg mooi en interessant. Alleen moet ik nu waar ik in het najaar al die boompjes heb gepland nu sommige boompjes uit het opgroeiende gras bevrijden. Het gras is hoger dan de boompjes en dat gaat weer ten koste van de groei van de boompjes. Dus met een grote knipschaar en zittend op een krukje nu al vele boompjes weer zichtbaar gemaakt. Wil je profijt hebben van de moestuin vraagt dat nog meer aandacht denk ik. Alle dagen (als we geen bezoek hebben) ben ik wel een uurtje met de moestuin bezig. Maar het heeft al resultaat. Want we hebben al diverse keren sla gegeten uit de tuin. En dat proef je. En deze week kunnen we aan de spinazie. Gister de stoksnijbomen geplant. Mijn volgende klus is het aardbeien veldje afdekken. Er komen overal al groene aardbeitjes naar voren. Maar voordat de vogels er erg in hebben moet ik dat wel

afschermen. Dus gister maar weer naar de Bricomarkt gegaan om materiaal te kopen . Op de terugweg zij ik tegen Geertje je hoeft het voor de goedkoopte niet te doen je eigen aardbeien kweken. Voor de rekening van de Brico die ik moest betalen voor al die spulletjes kan ik wel jaren aardbeien kopen. Maar ik denk dat dat wel voor alles op gaat wat ik wil verbouwen. Maar het is wel erg leuk. En dat is het belangrijkste.

Het lijkt me zo geweldig als ook straks de tomaten klaar zijn. Jan wil jij even tomaatjes plukken. Nu maar hopen dat ze die echte tomaten smaak hebben. Want wat je in de supermarkt koopt is vaak wel erg waterig.

Het waren weer gezellig dagen met bezoek. Zondag een week geleden draaide de grote camper van Tinie en Cor de parkeerplaats op. Jammer dat het die dag nu geen echt mooi weer was. Tinie en Cor overwinteren altijd in Portugal. Dus nu op de terugweg weer naar Nederland toch eens even bij ons langs. Ze hebben natuurlijk al veel gehoord van Judith en Paul ,maar wilde het nu toch echt wel eens zelf zien. Gelukkig was het de volgende dag toch weer redelijk en konden we samen de tuin in. Ik merk wel dat ik het erg leuk vind om andere dit allemaal te laten zien. Iets delen waar je trots op ben is toch wel erg leuk hoor. Vooral als je dan de positieve geluiden allemaal hoor. Na twee gezellige dagen vertrokken ze weer want we kregen die dag er op een heel groot gezelschap. Judith en Paul met onze kleine kinderen Bram en Merijn maar ook de vrienden Esther en Ruud van Judith en Paul met 2 kinderen (Tes en Morris) komen mee. Esther en Ruud komen maar voor 2 dagen omdat ze daarna nog naar Normandië willen. Wij kennen hun natuurlijk al ook heel lang van de diverse verjaardagen bij Judith en Paul thuis. De wederzijdse kinderen zijn ook weer echte vrienden van elkaar. En wat hebben we toch weer een geluk met het weer. Als ze in de middag komen is het hier weer prachtig weer. Dus geen probleem om de grote Karsten tent in de tuin op te zetten. Het zal die avond laat worden voordat ze hier weer in gaan slapen. Want nadat we die avond met zijn alleen heerlijk op het terras buiten hebben gegeten bij ons plaatselijk restaurant ( Le Garde Manger) is het nog een mooie avond. Dus de vuurschaal moet weer in de brand. Ja en dan als we daar allemaal omheen zitten is het toch weer zo laat. Tes en Morris zouden ook in een eigen tentje slapen. Helaas de tent wel mee maar geen stokken. Wat nu? Maar boven hebben we ruimte genoeg. Dus de luchtbedden naast de bedden van Bram en Merijn en dat is ook weer opgelost. De volgende dag heeft het die nacht nog wel een beetje geregend. Maar overdag wordt het weer steeds beter weer. We gaan die middag even Montgenoux laten zien aan Esther en Ruud. Ook hier hebben ze al zoveel over gehoord dat ze dat ook wel eens met eigen ogen willen zien. Daarna een mooie rit naar La Chartre waar we een wandeling maken door het centrum van dat mooie stadje. Meestal zijn we er als er de zaterdag markt is. Nu is het toch veel anders en we zien details op huizen die we in al die jaren nog nooit hebben gezien. Zo'n wandeling moet je natuurlijk afsluiten op het terras van het café. Gelukkig is de zon steeds langer aanwezig en zitten we weer mooi. We rekende op steeds mooier weer want die avond gaan we barbecueën. De barbecue inde brand en de vuurschaal met blokken hout dus koud hadden we het niet. De volgende morgen moet ik samen met Judith naar het hospitaal in Bourges. Omdat Esther en Ruud de volgende ochtend weer weg gaan nemen we die avond alvast afscheid. Maar er zijn al weer afspraken gemaakt voor een langere periode dit jaar. Zo gezellig hadden we het samen. Geertje krijgt die ochtend een staar operatie. Ik dacht nog wel weer een heel administratief traject door te moeten. Maar wonderwel is dat toch de vorige keer al helemaal goed geregeld. Want binnen de kortste keren gaat Geertje naar de operatie afdeling en zitten Judith en ik uren te wachten. Eindelijk na 2 uur komt ze weer bij ons,maar krijgt eerst nog uitgebreide instructie wat ze allemaal wel maar meer wat ze allemaal de komende tijd niet mag doen. Inmiddels is het dik lunch tijd dus gaan we maar heerlijk lunchen op het plein voorde grote kathedraal. Op de terug weg willen we nog even in Le Chatelet wat boodschappen halen voorde avond. Maar wat een prachtige rit weer. Wat wonen we toch in een mooie regio. Zonde dat zoveel mensen hier voorbij racen op weg naar het zuiden. Weer een avond barbecueën en natuurlijk weer de hele avond rond het vuurtje op de grote schaal. Morgen al weer de laatste dag. Maar die wordt goed besteed. Als Paul hier is wil hij ook altijd wel wat doen. Gister heeft hij samen met Bram weer een mooie hoeveelheid hout versnippert. En vandaag hebben ze samen de nieuwe brieven bus naast de poort voor het huis gemonteerd. De mooie poort is nu weer helemaal vrij van alles en kan een schilderbeurt krijgen. Wie weet komt er nog wel meer bezoek die ook wat wil doen. Als ze zondag ochtend na het ontbijt weer vertrekken weten we dat we allemaal weer een heerlijk aantal dagen met elkaar gehad hebben. De plannen voor de volgende keer zijn al weer gemaakt.

week 20

 

Heb ik toch in mijn verslag van vorige week een heel belangrijk moment zomaar vergeten.

De dag dat Judith en Paul en het hel gezelschap vorige week bij ons zijn aangekomen, had ik een officieel moment ingelast. Ik ben al maanden bezig met een gedeelte van mijn bosplan aan het inrichten. Maar een bos heeft natuurlijk ook zijn paden waardoor je kan wandelen. Op dit moment heb ik 3 routes daarvan uitgezet. Maar die paden moeten natuurlijk wel een naam hebben. Om daarvoor namen te bedenken had ik niet veel tijd nodig. Dus heb ik voor de 2 langste paden de namen van mijn 2 kleinzoons daarin opgenomen. De het andere pad krijgt de naam van Joep. Doordat we 2 jaar geleden met elkaar hier een fietstochtje maakte op zoek naar dat huis met die grote ramen wonen we nu toch hier in Rezay. In de afgelopen weken ben ik druk aan het werk geweest om de borden klaar te maken. Alleen lukte me het niet meer om ook nog de grote palen in de grond te krijgen waarop ze bevestigd moeten worden. Maar nood breekt wetten. De ochtend voordat ze kwamen heb ik nog even wat kleine paaltjes gevonden en de bordjes daarop gemonteerd. Ze keurig op de juiste plek geplaatst en afgeschermd met een parasol Een vlag opgehangen in de boom .Klaar voorde officiële opening van de paden.

Dus nog voordat iedereen heel enthousiaste tuin zou gaan bekijken heb ik ze meegenomen naar de plaats waarop de openings- handelingen zouden plaats vinden. Als eerste was Bram aan de beurt. Met zijn grote glimlach haalde hij met een nonchalant gebaar en onder applaus van iedereen de parasol weg en daar stond zijn bord met de naam :Allée de Bram. Ja het moet toch een beetje een Franse naam hebben vind ik. Deze laan met aan weerszijden bomen gaat via de linkerkant van het bos in een grote boog naar de uitgang van de weg die aan de achterkant van ons terrein loopt. Kan nog niet helemaal tot het einde gemaakt worden want daar lopen de schapen op dit moment nog. De volgende officiële handeling was voor Merijn. Met zijn altijd aanwezige grijns en komiek-achtige gezichtsuitdrukkingen wordt ook door hem de parasol weg gehaald. En ja hoor zijn eigen laan in Frankrijk is er nu met de naam. Chemin de Merijn.

Dit is een pad dat begint in het natuurgedeelte van het toekomstige bos. Daar laat ik de natuur een paar jaar eens gewoon zijn gang gaan. (Systeem Oostvaardersplassen.) Dit pad heb ik al voor een redelijk gedeelte klaar met alleen maar houtsnippers. Dus zo natuurlijk mogelijk. Ik verbaas me nu al hoe hoog gras kan groeien en wat er voor verschillende soorten gras zijn. Soms laat ik Beau er in rennen door er een stuk hout in te gooien. Je ziet dan Beau helemaal niet meer. Ik zal proberen van de 2 paden wat foto's te maken zodat jullie een indruk er van kunnen krijgen. Ik hoop dat Google Maps snel zijn materiaal in onze omgeving gaat updaten. Dan zal het er toch al weer heel anders uitzien als de versie die we nu kunnen zien. Voor het derde pad wat uiteindelijk deze 2 paden weer met elkaar verbind heb ik ook al een naam voor. Maar dat wordt pas in Juni een officiële openings- handeling.

Toch is dit stuk land wat ik dan al mijn bos noem een fijne aan vulling van de toch al grote tuin die er is. Nu kan ik elke ochtend met Beau een aardige grote wandeling maken langs al die paden die er nu al zijn. En geniet ik er meer van dan de periode dat het alleen grasland was.

Vandaag eens een regenachtige dag. Dus kan ik nu op tijd met mijn wekelijks verslag verder gaan. Maar de natuur kan hier ook best wel wat regen gebruiken. Op diverse plaatsen zie ik al grote droogte scheuren in de grond. Maar het schijnt dat we hier inde Berry toch wel in een bijzonder gebied van Frankrijk zitten wat betreft het weer. Gister had ik nog telefonisch contact met mijn broer die op dit moment al 5 weken in zijn stacaravan in de Lot en Garonne verblijft. Hij klaagde over het matige weer wat ze daar de afgelopen tijd hebben meegemaakt. Ze konden in al die weken nog maar 1 avond buiten eten en hadden nog alle dagen de kachel aan. Last van een koude noorden wind en maar matige temperaturen. Ik verbaasde me erover want we hebben hier toch al echt aardig wat zomerse dagen gehad. En met ons bezoek van de afgelopen weken hebben we ook al veel buiten kunnen eten. Nou was het me in het verleden al meerdere keren opgevallen dat het hier best wel vaak redelijk weer is. Als we voorgaande jaren niet op vakantie waren keek ik bijna alle dagen wat het weer was in Montgenoux. Hier 7 kilometer vandaan. En dat was vaak veel positiever dan ons weer in Nederland ,maar ook vaak beter dan de rest van Frankrijk. Ik kreeg de bevestiging deze week in een boek wat ik aan het lezen ben. Het boek ''Beau Berry” van Rudi Wester (leven in het hart van Frankrijk) beschrijft ze de omgeving waarin ze al jaren haar 2e huis heeft. Dat gehucht ze wil de naam niet noemen ligt hemels breed maar 20 kilometer bij ons vandaan. Ze schrijft in een hoofdstuk over het weer in de Berry. Er valt in de Berry niet meer dan 750 millimeter water per jaar. En vanaf Chateauroux begint de invloed van het zuiden zich al te doen voelen. De beroemde schrijfster George Sand had ook al de gezonde en warme lucht van het zuidelijk gedeelte van de Berry opgemerkt. Zij woonde en werkte meestal in de Berry en had veel literaire vrienden. In plaats van lange vermoeiende tochten naar het zuiden te maken beval ze haar vrienden bij haar te komen om van de gezonde lucht te profiteren. In de Limousin regent het het al veel meer , tussen de 1200 en 1700 millimeter per jaar. Terwijl de Limousin toch nog wel 300 kilometer zuidelijker gelegen is. We zitten dus wel goed hier in Rezay. Omdat het vandaag toch niet echt mooi buitenwerk weer is hebben we alvast maar eens alles bij elkaar gezocht voorde Brocante en de Vide Grenier van aanstaande zaterdag. Een Vide Grenier (letterlijk zolderopruiming) is net als in Nederland een rommelmarkt of kofferbak markt. Maar in heel Frankrijk worden deze dagen tot een toeristisch gebeuren verheven. Hier in deze regio is het seizoen dan ook al begonnen. Ik tel zoal een stuk of 6 van deze dagen de komende maand hier in de nabij gelegen regio. En natuurlijk heeft Rezay ook deze jaarlijkse dag. Omdat we aardig wat spulletjes van de verhuizing over hebben willen we die zaterdag op deze markt verkopen. We hebben 4 meter gereserveerd, en gelukkig is de plaats waar alles gaat gebeuren op loopafstand van onze woning. Natuurlijk gaan we ook weer voor de gezelligheid. Best wel spannend hoe dat allemaal hier in zijn werk gaat want we moeten al voor zessen de kraam geïnstalleerd hebben. Dan komen de eerste bezoekers al. Dat wordt nog even afzien. Maar we hebben nu al 6 verhuisdozen met spulletjes klaar staan en ook nog diverse grotere artikelen. Jullie gaan het lezen in mijn volgende verhaal.

 

week 21

Deze week ging de bezoekers teller van de website over de 30 000 heen. Dat is toch wel heel bijzonder. Betekent dat er toch een grote groep mensen wekelijks wel even de website bezoekt. Daar heb je hier dan echt geen idee van. Natuurlijk wordt er af en toe heel leuk gereageerd, dus weet ik wel dat er een vast groep is die regelmatig kijkt. Maar vandaag staat de teller al weer op 30522. Wat dus wel leuk is dat als hier bezoekers komen ze al heel veel van ons weten en op de website hebben gezien. Dat was deze week ook toen onverwachts Hannie en Piet voor het hek stonden. Zij wonen al meer dan 15 jaar in Frankrijk .Een mooi plekje in de Provence. Op weg met hun camper naar Nederland dachten ze toch maar even bij ons langs te gaan. De laatste keer dat we ze gesproken hebben was nog in de periode dat we een optie had een op een boerderij in Saint Pardoux la Riverre in de Dordogne. Zij hebben dus ook wekelijks wel ons gevolgd want we ook lieten zien was het elke keer o,ja dat herken ik van de website. Maar in het echt is het echt allemaal veel mooier, werd er steeds gezegd. Het was weer heel gezellig om na zo,n lange tijd weer eens bij te kletsen.

Die avond was Beau ook weer een keertje even in zijn eentje er op uit. In een mum van tijd was hij uit mijn blikveld en waar ik ook zocht en riep niet te vinden. Net als andere keren weer 3 keer het hel dorp door gelopen en gefietst,maar geen .Beau te zien. Toen we om 11.00 uur naar bed gingen heb ik de schuur deur maar open gezet want de vorige keer was hij ook weten terug te komen. Maar toen ik de voordeur op slot wou doen stond meneer voor de deur. Ja dan ben ik toch wel erg kwaad op hem hoor en krijgt hij flink op zijn falie. Hij liep al een weekje een beetje mank. niet constant maar zeker als hij net opgang kwam trok hij een beetje met een poot. Maar als hij hard rende zag je er weer niets van. Maar woensdag ochtend leek het toch wel erger te worden. Als ik nauwkeurig zijn poot onderzocht was merkte ik wel dat hij dat met zijn rechter poot niet fijn vond. Dus via het internet een dierenarts opgezocht en wij daar in de middag heen. Ja hoor stapt meneer uit de auto en is er helemaal niets te zien. Hij trek aan zijn riem en is best wild. Maar niets aan zijn poot te zien. Maar we zijn er nu toch en hij moet er iets aan hebben. Dat was dus ook zo. De arts ontdekte een ontsteking in zijn poot. Een injectie en een pillenkuur dan moet het weer over gaan. Ja dan kan natuurlijk allemaal ook met dieren.

Deze week werd er ook 1 van de kippen broeds. Ik merkte op een gegeven moment dat er een kip steeds in het hok bleef zitten op de plaatswaar ze altijd de eieren leggen. En ja hoor na 1 dag zag ik het al zij zat mooi te broeden op nog een achtergebleven ei. Achteraf hadden we ook al 2 dagen een ei minder. Een kip die broeds is schijnt niet makkelijk daar van af te komen. Ik probeer het nu zo te doen om haar elke morgen van het nest te halen en buiten het hok te plaatsen. Ik zorg er wel voor dat de andere wel in het hok zijn,want anders kunnen die hun eieren niet kwijt. Maar ik lees wel in Google dat het lastig is. Wordt vervolgd dus.

Ja dan hadden we gister de Vide Grenier en Brocante in ons dorp. Wij hadden bij de organisatie 4 meter gereserveerd. Officieel kan en mag je die dag al om 6 uur s,morgens gaan installeren. Wij dachten dat we om half acht vroeg genoeg zouden zijn. Toen wij met een volle aanhangwagen naar onze plek wilde gaan stonden de meeste kramen al gereed en liepen er al diverse mensen te kijken of er iets van hun gading bij was. Wij hadden een mooie ruime plek. Dus nog voor 8 uur stonden wij met alle spulletjes al keurig uitgestald. Wat zou de dag ons brengen. In ieder geval veel zon. Nou de dag heeft ons ook veel gezelligheid opgeleverd. Voor onze inburgering in het dorp best wel weer heel goed. Want iedereen uit het dorp komt wel even langs om te kijken. En natuurlijk om bij de opgezette keuken en bar wat te drinken en te eten. Het gaat toch vooral om de gezelligheid. Natuurlijk hebben we ook nog wel wat verkocht. Maar echt veel verkopen doet er op zo'n dag bijna niemand denk ik. ( behalve de keuken en de bar want daar stond het steeds vol). Ik heb dat in ieder geval niet gezien. Ik denk dat wij aan het eind van de dag , ja dus om half 6 in de middag zo rond de € 30,- verkocht hadden. Maar ja we moesten natuurlijk ook af en toe wat eten en wat drinken. Dat heeft wel weer € 20- gekost. Dus een netto rendement van wel €10 ,euro. Maar volgend jaar gaan we weer. Ondanks dat we voor 85 % spulletjes weer moesten inpakken en weer op zolder zien te krijgen. Wij doen het dan nog omdat we toch een zootje spulletjes over hadden. Maar je ziet ook kramen met mensen die denk ik op elke Vide Grenier in de regio staan. Achter ons stond een kraam met alleen maar boeken. Ze kosten ook nog niets als je er al 1 koop ,maar ik heb niet gezien dat er iemand daar een boek heeft gekocht. Dan denk ik waarom doe je zo iets want echt geld opleveren kan het niet en je bent wel een hele dag kwijt. En het duurt lang hoor van 8 uur tot 6 uur. Vandaag was er in het dorp vlak bij ons ook zon markt. En dan zie je ook weer enkel kramen die ook gister bij ons er stonden. Maar ook daar werd maar weinig verkocht zagen we. We hebben een tijdje bij het plaatselijk café op het terras gezeten met zicht op de diverse kramen. In al die tijd heb ik alleen de verkoop van een kledingstuk gezien. Maar wat gister wel weer erg leuk was .Op een gegeven moment staat er een Nederlands echtpaar voor onze kraam. We raken wat aan de praat en opeens zegt de vrouw, dus u bent Jan Koster. Ik zeg ja ,maar vertel want hoe kent u mij nou , ik zag echt geen herkenning. Ze vertelde dat ze ook bijna wekelijks wel mijn blog leest op de website. Ze wonen al 5 jaar dicht bij ons in Le Chatelet. Via de facebook groep Frankrijkgangers waar ik dit ook elke week op deel is ze op mijn site gekomen. Toch wel apart hoor op deze wijze weer te merken dat er toch heel veel mensen elke keer weer dit wekelijks verslag van me lezen. Echt heel leuk en dat motiveert toch ook wel weer hoor. Dus we gaan maar weer gewoon door

week 22

 

Wat hebben we toch alle dagen weer een fantastisch weer. Weken achter elkaar is het aangenaam weer. De laatste weken ook al wel wat te warm. Ik begrijp nu waarom we zomers in Frankrijk bijna geen mensen buiten zagen zitten. Als wij op vakantie in Frankrijk waren moesten we natuurlijk elk zonnestraaltje mee pakken. Want je ging toch voor het mooie weer. Maar als je alle dagen de zon heb en het is echt heel warm in de zon dan zoek je vanzelf wel de schaduw op. Deze week was het hier ook een paar dagen weer erg warm. Dus gingen we binnen eten en koffie drinken. Heerlijk koel binnen. Ja dat hebben die Franse huizen wel. Door de dikke muren is blijft het heerlijk koel in huis. Ik weet niet of het bijzonder is dit weer in de meimaand. Ik las wel dat het Nederland ook de warmste meimaand is geweest sinds ze dat bij zijn gaan houden. Of dat hier ook zo is weet ik niet.

De natuur heeft er wel de gang in hoor. Bijna alle dagen zie ik wel weer wat veranderingen of nieuwe dingen in de tuin . Vandaag zag ik zo ineens dat er al een grote hoeveelheid kersen aan de boom zitten.

Dat zal ook wel weer jam maken worden. Geertje heeft deze week voor het eerst aardbeien jam gemaakt. Ruim 3 potjes vol. Vandaag heb ik al weer een vergiet vol geplukt . Dat is gewoon niet met zijn tweetjes op te eten. Dus dat wordt weer jam maken. Wel leuk want dat kan je ook nog weer lang bewaren . Dat is wat anders als de sla. Dat groeit ook als een gek. We eten nu al wel 6 weken bijna om de dag wel sla. Soms als hoofd groente maar ook gewoon voor even er bij. Maar toch groeit het sneller dan wij het kunnen op eten. Dus voortaan wat minder stuks planten. Ik hoop maar dat we dinsdag op de markt ook plantjes in kleine hoeveelheden kunnen kopen. Want ik was deze week bij de Brico om weer wat sla plantjes te kopen,maar daar hebben ze alleen bakken met 12 stuks. Ik wil er gewoon 4 en dan na een maand weer 4. Sla uit eigen tuin is best heel erg lekker,maar het moet niet zo worden dat we dat alle dagen moeten eten. Ik zag vanmorgen ook bij het aardbeien plukken dat de druiven boom ook een sprint heeft ingezet. Overal lange ranken en al klein mini trosjes. Dus een tijd bezig geweest om al die los hangende ranken weer een beetje te leiden. Je blijft ook bezig in een tuin . Maar wat zal het leuk zijn als we straks eigen druiven hebben. Alleen zal dat nog wel wat maanden duren. Maar niet alleen de groente tuin laat zien dat het groeizaam weer is, ook de rest van de tuin is een eldorado van planten,bloemen en struiken. Vooral omdat we het nu hier voor het eerst allemaal meemaken is het alle dag weer heel bijzonder. Zie ik opeens weer klaprozen te voorschijn komen ,of een bloem die ik helemaal niet herken. In het foto album van de tuin in mei heb ik een heel stel foto,s van die planten en bloemen geplaatst. Gelukkig heb mezelf beloofd alleen het ergste onkruid weg te halen. Want deze grote tuin onkruid vrij krijgen en houden is onbegonnen werk hier. Maar hierdoor zie je ook de meest mooi plantjes en bloemetjes ook opkomen. Dat is ook zo in op het achterste stuk land.( het toekomstige bos. )Ook daar zie regelmatig een boompje zomaar uit het niets tussen het hoge gras naar boven komen. Ik moet regelmatig rond die kleine boompjes het oprukkende gras weg knippen . Want anders overgroeit het gras alles.

Deze week ook wat andere dingen gedaan dan bezig zijn in de tuin. Ik heb een leuk bankje gemaakt op een plak in het toekomstige bos waar juist in de avond nog heel lang de zon schijnt. Een heerlijk plekje om nog even van het avond zonnetje te genieten. 3 oude eiken stammen van een meter lengte in de grond weten de krijgen als de dragers. Daarop een oude dikke plank die ik ook weer ergens in de schuur had liggen. Laat nu de kleine boompjes maar snel groter worden dan is dit weer een extra mooi plakje om even te genieten. Dan ben ik ook weer een stap verder met het realiseren van de petanque baan. Ondanks dat de laag zand al aardig wis ingeklonken is de baan niet hard genoeg. Dus had ik al eens een advies gekregen om er gewoon cement over heen te strooien. Dat zou dan samen met het aanwezige zand wel voor verharding moeten zorgen. Dus maar weer eens naar de Brico marche. Ja daar hebben ze vel soorten cement maar allemaal in zakken van 35 kilo. Daar sta je dan in je nette broek met je winkelwagen Zie die zware zakken maar op de kar te krijgen. Met veel inspanning en grijs cement stof op mijn broek lukte het me eindelijk 2 zakken op de winkelwagen te krijgen. Ja en dan dezelfde truc om het in mijn auto te krijgen. Thuis gekomen dacht ik met wel even met de auto naar de baan te brengen. Dat kon maar net. Vooruit gereden tussen de bomen door. Maar dan moet je er achteruit rijdend weer uit zien te komen. Nou dat heeft wel meer dan een halfuur geduurd. 20 keer steken en draaien en eindelijk lukte het me om weer richting het huis te rijden. Ben ik bijna op de parkeerplaats liggen de zakken nog in de auto. Gelukkig heb ik nog een stevige steekwagen. Met deze steekwagen lukte het me om ze op de plaats te krijgen. Nadat ik alles eerst nog eens had geëgaliseerd heb ik de 2 zakken over de baan netjes uit gestrooid. Er tussen door met de grasmaaier alles goed vastgereden.. Heb ik pech dat onze hond op een gegeven moment ook kiest voor de baan als race baan. Komt op een gegeven momnet met een noodgang naar me toe rennen en met met zijn grote voorpoten af te remmen in de net mooi gelegaliseerde laag. Weer een paar grote kuilen er in. Dus maar weer vullen en glad strijken en proberen Beau van de baan te houden. De kippen had ik uit voorzorg al in hun hok opgesloten want die vonden dat zand ook wel lekker om in te wroeten. Nu moet er alleen nog een uurtje of wat regen op komen. Niet in hoosbuien,maar gewoon een mooi gestaag regentje. Tot nu toe heeft het wel wat geregend maar stelt het nog niets voor. Gelukkig ligt het nog mooi strak en hoop ik maar dat het vannacht of morgen toch nog wat gaat regenen. Trouwens ook goed voor de tuin want het wordt al aardig droog hier en daar. De droogte scheuren zie je overal weer komen. En nu maar hopen dat het experiment met de cement gaat zorgen dat de baan wat harder wordt. Over 3 weken komen Addy en Joep bij ons dan moeten we de petanque wisselbeker zien terug te winnen. Zij hebben de voorgaande 2 jaar gewonnen nu moeten wij hem wel winnen anders blijft hij voorgoed in Midwoud. En wat zou die trofee toch mooi staan hier in onze kast. O ja, als laatste deze week. De broedse kip is weer van zijn broedsheid af. Ik heb haar 3 dagen in het prieeltje opgesloten. Wel natuurlijk met water en voer. Maar nu loopt ze gewoon weer bij de andere drie en ligt ze niet meer te broeden. Alleen de productie van de eieren is er nog niet.

week 23

Vorige week schreef ik dat ik best wel wat regen moest hebben voor de petanque baan. Dit in verband met de droge cement die ik er op had gestrooid . Maar als je wil dat er regen kom dan komt het echt niet. Wel een klein beetje,maar wat niets voorstelde. Maar wel zo dat misschien alleen het toplaag zou verharden. Het was juist de bedoeling dat de regen er voor moest zorgen dat de droge cement door het zand naar totaal wordt opgenomen. Dus die maandag ochtend dan maar water dragen met de gieter. Elke keer 10 liter en dat 23 keer. Als ik een stappenteller om had gehad was dat 23 keer 248 stappen.

Nu maar hopen dat het water voldoende geweest is om het droge cement mee in het zand te krijgen. Ondanks dat Meteo waarschuwde voor onweersbuien hebben wij hier niets gehad. Een paar verdwaalde druppels. Er was een waarschuwing met code oranje in 23 regio's. Maar onze regio Cher net niet genoemd. Dan was er vandaag ook weer code geel in 73 regio,s. Maar ook weer niet bij ons in de Cher. Zouden we dan toch in een bijzonder gedeelte van Frankrijk wonen. Ik begin er langzaam in te geloven.

Want dinsdag middag ga ik met mijn eigen zitmaaier het grote grasveld maaien in Montgenoux. De zit maaier van George heeft het plotseling begeven. Via diverse hulplijnen met Nederland heeft Cor geprobeerd hem toch weer aan de gang te krijgen,maar uiteindelijk niet gelukt. Maar het gras blijft natuurlijk toch maar doorgroeien. .En diegene die hem kan repareren komt pas half weg juni. Dus bedacht ik dat ik mijn zitmaaier op de aanhangwagen kon krijgen en dan hiermee naar Montgenoux te gaan. Als het voor half juni niet gemaaid kon worden zou het echt alleen nog maar met de grote tractor gemaaid kunnen worden en zitten Gerda en Cor dan de hele tijd dat ze op Montgenoux zijn tegen dat lange gras aan te kijken. Met 2 lange steigerdelen als oprij mogelijkheid lukte het me om de maaier op de aanhangwagen te krijgen. Tijdens het maaien van het al te lange gras kleurt wordt de lucht om ons heen steeds zwarter van dreigend onweer en regen. Maar ik wil toch nog voor dat de regen losbarst alles gemaaid hebben. Dus ik kies voor snel en niet al te precies. Het is best een grote oppervlakte die gemaaid moet worden want je ben zo ruim 2 uur bezig. En steeds dreigde het te regenen. Pas toen ik al weer bezig was om het al gemaaide stuk nog wat mooier te maken begon het te spatten. Snel de maaier weer op de aanhangwagen ,kopje koffie en weer terug naar Rezay De regen stelde niets voor. In Rezay zag ik wel dat het wat meer geregend had ,maar ook daar was alleen even de weg nat. Krijg ik in de avond bericht van een ex collega van me. Hij was met zijn vrouw op weg was naar een camping bij ons vlak in de buurt. Maar door het gigantisch slecht weer wat ze onderweg hadden gehad met regen, hagelstenen onweer moesten ze besluiten toch maar een hotel te gaan nemen voor die avond. Dan denk ik weer hoe bestaat het toch wij hebben wat regen gehad ,maar niet zoveel om niet je tentje op te kunnen zetten.

Die volgende ochtend komen dus die ex collega met zijn vrouw bij ons langs. Ze volgen ons ook al tijden via de website. Zelf hebben ze bijna 25 jaar ook in Frankrijk gewond. Maar wonen nu al weer enkele jaren in Nederland. Maar net als ik van vele ex Frankrijkgangers te horen krijg met een dubbel gevoel. Ook bij hun is Frankrijk nog heel vaak een onderwerp van gesprek en emotie. Ondanks een kort bezoek was het heel gezellig . Want niet alleen ons en hun Franse leven hebben we besproken,maar als ex collega heb je ook nog heel veel andere dingen te bespreken.

Omdat onze auto die ik net vorige week weer eens een grote schoonmaakbeurt had gegeven weer onder het stof zat had ik maar weer even met de hogedruk reiniger dat weg gesproeid. Dacht ik meteen de 2 poorten bij de oprit even schoon te blazen wat daar zat best wel veel mos aangroei op. Ja dan blaas je wel de mos weg maar ook hele stukken loszittende verf. Wat je zo niet kon zien maar ik schrok er van zo slecht als dat er onder vandaan kwam. Zelfs een onderdeel was al zo door houtrot aangevreten dat ik dat stuk spoot. Dat wordt de komende week een herstel opdracht. Kan ik weer eens mijn oude schildersvak toepassen.

Nou hebben we ook al maanden terug achter de vele begroeiing vandaan een betonnen was bak tevoorschijn geknipt. Nu had ik toch de hogedruk spuit in bedrijf dus dacht ik die ook meteen maar even schoon te spuiten. Ja dat even werd de hele rest van de dag. Want de grote bak blijkt ook nog eens op een betonnen onderplaat te staan , waar weer een geul inzit voor de waterafvoer. Maar er lag wel 10 centimeter aarde over heen met daar doorheen gegroeid alleen maar wortels van de diverse planten en het naast gelegen bamboe perceel. Wat een klus. En ja zij Geertje heel terecht waarom doe je dat toch allemaal. Wat ga je er ooit nog mee doen. Maar ik vind dat het een stukje historie is van deze boerderij. Op die wijze heeft men toch vroeger toen er nog geen waterleiding systeem was de was gedaan. Want naast deze was bak is nog de contouren te zien van de eerst water put. Waarschijnlijk zon put waar je je emmertje in moest plonsen en dan gevuld naar boven halen. Met dat water werd dan de wasbak gevuld. Misschien ga ik deze put ook nog eens leeg scheppen . Maar aan de andere kant van de asbak is later een nieuwe waterbak gemaakt Een echte met een mooie waterpomp er op. De pomp hebben we inmiddels al gedeeltelijk gedemonteerd, want ook die wil ik weer werkend hebben. Want in die put zit wel kraakhelder water. Meer dan 4 meter mooi schoon water. Met die pomp was het voor de toenmalige bewoners wat makkelijke om het water in de wasbak vol te krijgen. Maar natuurlijk ook voor het watergebruik in de woning. En natuurlijk ook voor het vee wat in de winterperiode op stal heeft gestaan. Toch geeft het wel weer voldoening als je dat uiteindelijk weer klaar heb .

Wat groeit het toch allemaal enorm hard in de tuin. Elke dag zie ik wel weer nieuwe plantjes of bloemen. Maar ook wel gekke dingen hoor. Begin deze week was ik nog verrast dat een kersen boom behoorlijk vol zat met kersen. En gek niet overal sommige takken zat helemaal niets en andere weer vol met op dat moment nog oranje kleurige kersen. Een paar dagen later zag ik dat het oranje op veel plaatsen omgezet werd naar mooi rood. De kleur van een echte kers. En die ik er op dat moment kon plukken smaakte ook nog geweldig. Dacht ik gister weer eens te kijken of ze nu allemaal rood zijn gekleurd. Is er niets meer van te zien dan alleen verdroogde stukjes waar eens een kers heeft gehangen. Hoe dat nou in een tijd van enkele dagen zo kan veranderen is me een raadsel. Maar ja dat maak je ook weer mee. Dat is anders met de aardbeien. Al 2 keer heb ik een groot vergiet vol kunnen plukken. Maar morgen zal ik weer een groet hoeveelheid er af moeten halen wat het kleurt weer mooi rood onder het net. Dat wordt weer jam maken.

Gister op zaterdag was er weer eens voor onze dorpsbewoners een etentje georganiseerd. Onze club van ouderen had de organisatie. Het item was deze keer een combinatie van eerst met zijn alleen spelletjes doen en daarna een diner met als hoofdgerecht "tête de veau" Voor degen die niet weten wat dat voor eten is. Tete de veau zijn de bestanddelen van de kop van een kalf inclusief de hersenen en de tong. Eigenlijk moet je natuurlijk alles eens gegeten hebben om te beoordelen of iets lekker of vies is. Maar het trok ons niet erg aan. Maar de organisatie had als alternatief een grote kippepoot. Dus hebben wij die maar gereserveerd. Het begon al om 4 uur middags met de mogelijkheid om met elkaar spelletjes te doen .Scrabble, rummikub , het kaartspel, bellote, etc. Wij gingen samen met Gerda en Cor onze kennissen die een maandje logeren in Montgenoux. Keurig om 4 uur gaan we naar de feestzaal waar alles gaat gebeuren. Prachtige lange tafels gedekt met aan het einde van de zaal de tafels met de diverse spelletjes. Alleen is er nog niemand. Wel de vrijwilligers van de ouderen club die deze avond hebben georganiseerd, maar voor de rest alleen wij met zijn vieren. Dat zou zo blijven tot ruim na 7 uur. Dus wij maar met zijn viertjes om de tijd op te vullen aan de rummikub. Langzaamaan komen er toch meer mensen de zaal in,maar er worden bijna geen spelletjes gedaan. Kletsen en aan de bar iets drinken. Lange tijd dachten we dat er veel te veel plaatsen keurig gedekt waren met borden en glazen en bestek.. Maar tegen achten liep het toch zomaar vol en konden we aan tafel en waren toch alle stoel bezet. Maar wat weer een feest.. We merken wel dat we inmiddels al aardig ingeburgerd zijn,want met meer dan 75 % van de gasten moeten we handje geven en kussen. Dus die kennen we dus al allemaal. Toch wel knap van zo,n groep vrijwilligers dat ze dit allemaal op tafel kunnen zetten. Eerst een heerlijk voorgerecht van allemaal verschillende stukjes gesneden vlees. Vooraf gegaan door een aperitiefje. Na het hooggerecht met onbeperkt wijn (rood/wit of rose ) natuurlijk weer een kaasplateau . Een dessert in de vorm van een cornetto en koffie toe. Tegen middernacht wordt het afgesloten. Omdat ik zo onder de indruk was van het enthousiasme van deze groep vrijwilligers kon ik het niet laten om in mijn beste Frans de zaal toe te spreken en deze groep te bedanken. Natuurlijk gevolgd door een geweldig applaus. In een grote saamhorigheid werd daarna alles afgeruimd, afgewassen en opgeruimd. Wat weer een leuke avond. Op naar de volgende bijeenkomst 19 juni. Dan gaan we met de club van ouderen ook weer ergens in een restaurant heerlijk eten. Toch wel erg leuk hoor wonen in Rezay.

week 27 deel 1

Ja dan sla ik zomaar weken over met het schrijven van onze belevenissen . Hoe komt dat ? Nou de eerste weken viel er eigenlijk niets bijzonders te schrijven. Maar er is nu weer zoveel gebeurt dat ik het in deze aflevering niet eens allemaal kan vertellen. En het moet natuurlijk niet schrijven worden om te schrijven. Den de laatste 2 weken hadden we onze vrienden Addy en Joep te logeren. Als die er zijn ben je zo de hele dag samen met allerlei dingen bezig dat er geen tijd is om ook nog deze site bij te houden. En was het ook alle dagen veel te mooi weer om binnen te zijn. Alleen even naar het laatste halfuur van de diverse voetbalwedstrijden kijken,maar voor de rest van de dagen leven we dan buiten.

Maar vandaag regent het al weer een hele tijd. Ideaal weer om nu dan toch maar weer deze website bij te houden. Maar de regen komt ook heel erg gelegen. Wat was het hier ontzettend droog. Al maanden geen regen van betekenis gevallen. Je ziet alles weer dor worden van de droogte. Grote droogte scheuren in de grond. De moestuin had het meeste last van deze droogte en warmte. Ondanks dat ik regelmatig met gieters vol water de ergste nood probeerde op te lossen zag ik wel dat dit onbegonnen werk was. Dus samen met Joep maar naar de Brico om 50 meter tuinslang te kopen. Dit gaat wat makkelijker dan elke keer weer terug naar huis voor een volle gieter. Toch hebben de bloemkool en de pluksla de droogte niet overleefd. Het enige voordeel is dat ik dan niet elke week hoef te maaien. Ik weet niet of deze langen droge periode hier in onze regio normaal is. Maar als ik hier vandaan ook het weer in Nederland af en toe zie denk ik dat het niet alleen wekenlang erg mooi weer is met hoge temperaturen. Ook Nederland beleefd een heel mooie periode met dagelijks prachtig zonnig weer. Ik kijk hier elke ochtend op het Franse weerbericht en zie daar ook de weersverwachtingen voor de komende 10 dagen.

Dus de week voor dat Addy en Joep hier naar toe zouden komen was ik al heel nieuwsgierig hoe die weken het weer zou worden. Dat zag er gelukkig toen al heel mooi uit. Achteraf hebben we geen druppel water gehad en waren de temperaturen vaak ver boven de 30 graden.

Er is de afgelopen week weer heel veel werk verricht in de tuin. Joep vind het fijn om lekker wat te doen in de tuin. En hier is natuurlijk altijd wel werk. Ik heb echt geen tijd(en vaak geen zin) om echt nauwkeurig de tuin te onderhouden. Ik laat heel veel de natuur zijn gang gaan en verbaas me vaak hoe mooi onkruid ook kan zijn. Maar Joep vind dat ook wel,maar het mag niet te kost gaan van ander planten of bloemen. Dus werd er bijna elke dag wel door Joep een project gestart om de boel op te schonen. En ik dus alles wat Joep weet weg te halen maar weer op te ruimen. Als Cadeau hadden we van hun een mooie trekkar gekregen. Dat werk wel veel makkelijker en lichter dan de kruiwagen die ik altijd gebruikte. Ik zal wat wagentjes weg gebracht hebben. Gelukkig hebben we aan de zijkant van de tuin een hele grote wal waar ik al dat tuinafval kan storten. Niet aan denken dat ik dat allemaal naar de dechetterie (plaats waar je in Frankrijk je grofvuil kan brengen) had moeten transporteren. Maar we zijn natuurlijk niet de hele dag aan het werk. Er is altijd genoeg tijd om wat te kletsen, iets te drinken, wat te lezen. Een dag je naar de wekelijkse Brocantes/Vide Greniers in de regio .Ja nu ook af en toe voetbal kijken, en natuurlijk heerlijk eten. Deze weken hoeft Geertje niet te koken. Elke dag zorgt de keukenprinses Addy voor een bijzondere maaltijd. En wat is er dan nog mooier naar een ontspannen dag met zijn vieren in de tuin onder de schaduw van de bomen lekker te genieten van de maaltijd. Glaasje wijn er bij. De glazen stonden er nog want traditioneel is het zo rond 5 uur tijd voor het eerste glaasje wijn met elke keer weer heerlijke hapjes. (stok brood met paté of diverse heerlijke Franse kaasjes.)

De eerste dag van hun bezoek stond in het teken van de officiële opening van het pad waarin ik Joep heb opgenomen. Toch even een herinnering aan de dag dat Joep 2 jaar terug in ons bezoek aan Montgenoux voorstelden om een stuk te gaan fietsen en eens te gaan kijken naar een boerderij met van die mooi ramen die zijn gemaakt op de plek waar normaal de grote schuurdeuren van een boerderij zijn.

Nu 2 jaar later wonen we hier al vanaf september vorig jaar. In het toekomstige bos had ik al 2 paden waarin onze kleinkinderen zijn benoemd. Het “”Chemin de Merijn” en de “Allee de Bram.” . Een nieuw pad loopt vanaf de Allee de Bram via een laan met essen bomen uiteindelijk naar de weg aan de andere kant van ons terrein. Joep heeft nu ook officieel in Frankrijk een eigen laan met de naam.” Sentier de Joep..' Op de nieuwe luchtfoto,s die nu op de site staan kan je al redelijk de contouren van deze paden zien. Ja, want we hadden Willem gevraagd als hij weer eens een tijdje in de boerderij van Montgenoux zou logeren of hij onze vaatwasser kon installeren. Willem voor kenners Sjakie is een enorm handig mannetje dat wat zijn ogen zien hij kan maken. Ongelooflijk. Die maandag zou hij de vaatwasser gaan installeren. Komt hij met een grote tas met daarin een Drone. Nee niet een gewoon speelgoed dingetje,maar een super ultra modern ding met ge-integreerde fotocamera. Dus eerst maar eens de lucht in met dat ding. Wat een stukje techniek is dat toch. Ongelooflijk mooi beelden. Niet alleen van ons domein maar dat ding kan gewoon wel kilometers ver vliegen en zelf weer automatisch terug komen. Nu hebben we veel foto,s en films van ons domein maar ook prachtige plaatjes van het dorp en de omgeving. Later op de avond nog eens gevlogen met het dalende zonlicht. Prachtig. Ik zal proberen er hier wat te gaan plaatsen zodat jullie nu ook een goed beeld hebben van ons terrein. Ik hoef nu niet meert e wachten op Google voor een nieuwe updaten in Maps. Nu veel mooiere en duidelijke beelden.

Natuurlijk werd ook tot grote blijdschap van Geertje de vaatwasser geïnstalleerd. Elke dag zegt ze wel wat ben ik daar toch blij mee. Die dag hebben we met zijn allen afgesloten met een heerlijk barbecue. Tjonge wat is het hier toch mooi wonen. Dat dat allemaal maar mogelijk is.

Ik moest al maanden lang mijn auto toch eens na laten kijken. De laatste keer dat er onderhoud aan is geweest was nog In Nederland. Niet dat ik nu nog veel kilometers maak, maar toch gaf het me geen goed gevoel. Maar waar vind je hier een goede garage. Op vragen bij de club van ouderen op de donderdag kreeg ik veel verschillende antwoorden waar ik niet veel mee kon. Maar op dag waren Geertje en ik na het bezoek van de diverse winkels maar weer even gaan genieten van het mooie weer op het terras van het bekende café in La Chartre. Zitten daar ook de eigenaren van het top restaurant “La Paradise”” uit Chateau Meillant Cor en Ineke. Dit is een van de betere restaurants in de regio gelegen in een prachtig park van een klein kasteeltje. We hebben in voorgaande jaren daar ook gegeten en ook meerder keren hun ontmoet. Dus vraag ik aan Cor of hij een goede garage weet. Zij wonen al meerdere jaren in Frankrijk. Cor adviseerde mij een garage die maar 200 meter van hun restaurant vandaan is.

Ik de volgende dag er naar toe om voor die week daarop een afspraak te maken. Dat zou goed uitkomen want dan kon Joep me ophalen en wegbrengen. De garage is een voormalige Citroen garage maar heeft zijn glorie tijd gehad zo te zien. Best wel rommelig en erg gedateerd. Als ik de garage binnenloop staat daar een man voorover gebogen aan een auto te sleutelen. Ik begroet hem natuurlijk hartelijk. Zonder om te kijken mompelt hij ook iets van bonjour of zo. Ik vraag hem in mij beste Frans of ik mijn auto een grote beurt hier kan laten geven. Zonder weer om te kijken mompelt hij iets van Bien Sur. Zou het volgende week mogelijk zijn meneer vraag ik. Nu heft hij zijn hoofd op en zet dat volgende week woensdag dat wel kan. Op mijn vraag wanneer ik hem moet brengen, hoe lang het gaat duren mompelt hij weel wat en duikt weer met zijn hoofd onder de motorkap Ik kan niets anders zeggen dan bedankt en tot volgende week. Er is niets opgeschreven , geen naam geen kenteken,geen bijzonderheden niets. Nou ja het zal wel goed komen. Dus de week daarop breng ik samen met Joep de auto daar naar toe. Weer het zelfde ritueel. Weinig woorden, maar het komt allemaal goed. Op de vraag of ik met mijn kaart kan betalen mompelt hij weer wat. Iets van dat dat niet kan ,maar iets met een factuur of zo. De volgende dag gaan we de auto halen. Gelukkig staat hij al weer buiten. Binnen in de garage is den man bezig met een grote revisie van een versnellings- bak. Uit beleefdheid gaan we maar interessant staan kijken ,en de man gaat eerst onverstoord door met werken.

Langzaam begint hij toch te ontdooien en raken we wat aan de praat. Het blijkt dat hij diverse mensen kent die ook in Rezay wonen die ik ook weer ken. De auto is klaar en er waren geen bijzonderheden. Ik had geen contant geld meegenomen want ik had geen idee wat het zou kosten. Ik had met Joep afgesproken dat als ik hoorde hoeveel de rekening was ik even geld zou pinnen Dus ik vraag aan de man de rekening. Hij loopt met me mee naar zijn kantoor Nou ja kantoor tevens magazijn rommelhok en geeft me een blaadje uit een kladblok. Of ik hier even mijn adres gegevens op wil schrijven. Dan stuurt hij de factuur wel naar me toe. Ik sta werkelijk paf. Hij kent me helemaal niet, weet pas na het gesprek dat ik in Rezay woon, maar heeft het volste vertrouwen dat dit wel goed zit. Mogelijk dat hij mijn kenteken nog genoteerd heeft maar anders had hij geen enkele gegevens van me.. Iemand die het met de waarheid niet zo nauw neemt zou gewoon deze man kunnen misleiden. In Nederland was ik al tiental jaren klant van de Citroen garage ,maar ook daar vond men het de laatste jaren toch wel prettig als ik de reparatie of onderhoud contant afrekende. We zij nu 14 dagen verder en ik heb nog geen factuur gezien. Wat weer een ervaring.

Vorige week hadden we nog 2 bijzonder belevenissen. Ik ga dat verder vertellen in mijn verhaal voor volgende week. Heb ik in ieder geval alvast wat te schijven.

 

week27 deel 2

En daar ben ik trots op.

 

Naast de namen nu van alle paden in het toekomstige bos,heeft het bos nu ook een officiële naam gekregen. Nadat we de eerste dag de “Sentier de Joep” hadden geopend kwam Joep met een mooi bord aan voor de naam van het bos. Als je nu het bruggetje overga kom je in het “”Foret de Jan”” .

Een mooi bord met de hand gemaakt door Joep prijkt nu bij de ingang van het bos. Op de lucht foto die ik vorige week heb geplaatst kan je nu ook de contouren van de paden zien. Maar voor het een echt bos wordt moeten we nog wel enkele jaren geduld hebben. Ook de klein boompjes die ik gepland heb hebben veel last van de droogte. Ik denk dat als ik ze niet regelmatig veel water had gegeven dat ze het niet overleefd zouden hebben. Om de dag liep ik met mijn gieter met 10 liter water naar deze boompjes om deze elk een halve gieter vol te geven. Of het water zo weer verdampte want na een dag zag je niets meer van die 5 liter per boompje. Maar gelukkig doen ze het allemaal nog . Ook de Thuja,s die ik bij de Brico had gekocht beginnen nu ook echt groen te worden. Nu maar snel de hoogte in.

De regio waarin we wonen is in Frankrijk heel bekend geworden door een heel bekende schrijfster. Mevrouw George Sand heeft deze regio op vele manieren in veel van haar boek omschreven. Haar chateau is op een 25 kilometer bij ons vandaan. Ze was een schrijfster, maar ook een feministe avant la lettre. Zij schreef onder meer romans,novelles, sproookjes, toneelstukken, een autobiografie, literaire kritieken en politieke teksten. Zij speelde ook een politieke rol door zijdelings deel te nemen aan de voorlopige regering van 1848. Haar naam komt in deze regio in bijna elk dorp wel terug als straat,plein gebouw etc. In voorgaande jaren zijn we samen met Addy en Joep ook in het chateau geweest en kregen we een indruk van de gigantische hoeveelheid werk wat ze heeft achtergelaten. In haar omgeving zijn 2 prachtige route,s uitgezet die veel langs plaatsen of kastelen gaan die een rol hebben gespeeld in een van haar boeken. Met zijn vieren hebben we die week een groot gedeelte van 1 van deze route,s verkend. Een route die langs de mooiste plekjes van dit gebied gaat. Opvallend nog steeds voor mij hoeveel kastelen hier ooit zijn gebouwd. En weer een bevestiging wat in een schitterend gebied we toch wonen.

Ik heb al meer keer geschreven dat hier in ons dorp maar ook in de omliggende dorpen ontzettend veel georganiseerd wordt. Ik heb in een vorige blog geschreven dat we in ons dorp aan op de Vide Grenier/Brocante hebben gestaan. Nou in deze periode is in elk omliggend dorp wel een Vide Grenier /Brocante. Elke zondag kan je kiezen waar je heen wil. Er zijn zelfs boekjes uitgegeven waar in al deze bijeenkomsten per datum zijn vermeld. Wij samen met Addy en Joep ook natuurlijk op die zondag . We hadden in de regio er 3 uitgezocht om te bezoeken. Een Vide Grenier/Brocante moet je zien als een grote kofferbak markt in Nederland. Maar dan ook met mensen die op vele markten staan en dat doen als een soort hobby denk ik. Want volgens mij kan je er niet echt geld verdienen. Wij hadden op die zondag na een hele dag staan €30,- verkocht. Maar voor € 20,- euro besteed aan koffie drankjes en wat eten. Er ligt soms ook de meest onverkoopbare rommel. Maar als je geluk heb zit er soms toch iets bij van je gading. Wij hadden veel geluk want bij bijna het eerste kraampje ontdekte Geertje een mooi servies. Wel oud natuurlijk maar wel hartstikke gaaf en compleet. 24 grote borden 12 kleine bordjes 12 kopjes met schoteltjes 3 verschillende schalen,suiker potje ,melkkannetje en 3 kommen in verschillende grote. Alles met een motief van anemoontjes met aan de rand van de borden en schalen een rand van goud. Ik zal er een foto van plaatsen. Echt super gaaf. Ze vroegen er €25 voor. Maar op deze markten moet je gewoon altijd proberen wat af te dingen. En ja hoor Geertje bied €20,- en het is van ons. Het staat nu heel mooi in de keuken inde verlichte kast. Joep kocht weer zijn gebruikelijke oude schilderij lijsten om thuis andere leuke dingen in op te hangen en wat mooie aardewerken potten. Dus was het deze zondag succesvol.

In ons dorp organiseren ze nu voor de 5 keer een gezamenlijk eetfestijn. De “Rezayade”Alle dorpsbewoners met eventuele gasten of vrienden kunnen op het grote plein genieten van drinken en eten wat iedereen ook zelf mee moet nemen. Dus iedereen maakt wat lekkers voor het aantal mensen met wie hij of zij daar naar toe gaat. Neemt zijn drankjes mee. Dit wordt eerst allemaal op lange tafels in buffet vorm neergezet. Omdat het die zaterdag echt ontzettend warm zou zijn had men deze keer een lange open tent neergezet. Daar onder langen rijen tafels en banken. Pff warm was het wel hoor. Dus wij natuurlijk op de laatste dag dag Addy en Joep hier waren ook naar het plein. Geertje en Addy hadden een grote salade en een kirsch taart gemaakt. 2 flessen wijn en water. Toen we op de aangekondigde aanvangstijd op het plein kwamen waren er nog maar weinig mensen. Maar een uurtje later waren er denk ik meer dan honderd. Wat een leuke bijeenkomst. Natuurlijk begroet iedereen iedereen ook als je elkaar nog nooit heb gezien met een hand en de dames met 2 zoenen. Wel leuk voor Addy en Joep dat die ook zo als iedereen werden begroet. Net of ze hier ook al jaren inwoners zijn. Joep had zijn trekzak meegenomen dus onder het spelen van zijn uitgebreide repertoire werd het om ons heen erg gezellig. Maar voordat er wordt gegeten moeten er eerst aperitiefjes worden gedronken natuurlijk. Nou daar was geen gebrek aan. Maar ook aan eten was er een overvloed. Als ieder wat meeneemt ,maar toch altijd wat meer dan nodig is hebben zoveel mensen natuurlijk al snel veel te veel. Wat weer een gezelligheid. En het lijkt wel of we bijna het hele dorp nu al wel van gezicht herkennen. Natuurlijk zijn er ook mensen uit het dorp die we nog nooit gezien of gesproken hebben, maar dat is juist zo leuk op deze wijze leer je ook weer veel andere mensen kennen. En dat was deze avond voor mij heel bijzonder. Op een geven moment staat Joep met een vrouw te praten. Een vrouw die toevallig ook een Nederlandse was en op uitnodiging van een vriend ook hier aanwezig was. Zij woont in een naburig dorp. Op een geven moment vraagt ze aan Joep waar hij woont in Nederland. Joep begint dan altijd met de regio Hoorn omdat Midwoud voor heel veel mensen toch niets zegt

O, zegt ze dat is toevallig ik heb dicht bij Hoorn gewoond. Ik woonde in Bobeldijk. Joep wijst naar mij en zegt die daar aan de tafel zit is mijn vriend en die heeft ook in Bobeldijk gewoond. Op dat moment vallen we in de ene naar andere verbazing. Ze kijkt me ongelooflijk aan en zegt ja hoor je heb in het zelfde dorp gewoond als waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. Ik zeg ja en nog sterker in ben er geboren en heb er tot mij 18 jaar gewoond. Ik zeg aan de Veldhuizer weg. (haar ogen worden nog groter) . Ze zegt nee hè je neemt me in de maling. Ik zeg nee hoor Veldhuizerweg nummer 2. Hoe kan het zo zijn. Laat zij nu toen ze 5 jaar op de boerderij is komen wonen waar ik mij jeugd heb door gebracht. Haar ouders hebben van mijn vader de boerderij gekocht . Ze was 5 jaar dat ze daar is komen wonen. Hoe bestaat het hoe bestaat het. Ik vind het nog steeds ongelooflijk. De Veldhuizer weg was een gehucht dat aan een doodlopend weggetje was gelegen. Zo afgelegen dat ik nog weet dat we geen waterleiding en elektriciteit hadden in mijn eerste 5 levens jaren. Water uit de regenput. Natuurlijk kwam even later Margo zo heet ze naast me zitten want wat hadden we veel te kletsen met elkaar. Toch wel gek hoor ik wist precies in welk slaapkamertje ze de eerste jaren had geslapen. En Margo haalde weer beelden op die ik al weer kwijt was. Margo haar ouders hebben in al die jaren de hele boerderij verbouwd tot een echte woonboerderij en hebben heel veel foto,s van al die werkzaamheden gemaakt, Margo heeft ze zelf niet maar gaat wel haar ouders(die ook in Frankrijk wonen) informeren over deze bijzonder ontmoeting. Ik ben natuurlijk heel nieuwsgierig naar deze foto,s omdat ik zelf helemaal niets van die tijd heb. In die tijd maakte je niet zomaar foto,s van je omgeving.. We hebben wel een 1,5 uur bij elkaar gezeten .Natuurlijk hebben we afgesproken dat dit niet de laatste ontmoeting is. Want dit is zo leuk . Margo woont in een oude watermolen stroomafwaarts aan hetzelfde riviertje als hier door Rezay stroomt. Haar schuur staat nog in onze gemeente en haar watermolen in Touchay. Voor mij was deze avond dus extra bijzonder Maar we hebben nog lang gepraat en gezongen. Joep kan diverse Nederlandse liedjes die ooit op de melodie van een Frans Chanson zijn gemaakt. Dus konden veel mensen dit lekker meezingen in hun taal. Super gezellig. Maar omdat Het de laatste avond was dat |Addy en Joep bij ons zouden zijn ,de volgende dag weer naar huis besloten we om even voor 12 uur toch maar naar huis te gaan. Wat een geweldige leuke avond

week 29

Nog steeds het zelfde weer als in Nederland heel erg warm. Maar ook hierdoor erg droog. Het is onmogelijk en bovendien niet verstandig om de grote grasvelden proberen groen te houden. Dat is echt vechten tegen de bierkaai. Het is zelfs al moeilijk om de moestuin steeds van voldoende water te voorzien. De bloemkool en de aangeplante spruitjes planten hebben het in ieder geval niet overleefd. In het begin was ik nog zo dat ik dacht het wel met een gieter vol te houden. Maar naast de 50 meter extra die ik vorige week met Joep had aangeschaft heb ik nog 25 meter extra gekocht. Want ook de jonge kleine boompjes in het toekomstige bos schreeuwde om water. Dat was echt onbegonnen werk om elke keer met een gieter naar achter te lopen. Toch wel 100 meter denk ik. Dan tap je bij 2 boompjes de gieter weer leeg en loop je weer 100 meter. En die halve gieter zie je de volgende dag al niets meer van. Als je dan meer dan 100 jonge boompjes heb is dat echt niet te doen. Mijn systeem van alle dag iets doen helpt hier niet bij. Want die jonge boompjes hebben nog maar weinig wortels en die zitten nog heel ondiep. Als ik die geen water geef zijn ze allemaal binnen de kortste keren over leden. Of het gewoon verdampt. Nee nu met de tuinslang gaat het een stuk beter en makkelijker. Maar de rest van de moestuin gaat geweldig. Heerlijke tomaten . Elke dag wel weer verse courgettes en augurken. Gister een heerlijk maaltje eigen slaboontjes gegeten en nu zijn de stoksnijbonen ook klaar om te oogsten. Dat samen met de geoogste eigen aardappeltjes is toch wel een feest hoor. Geertje moet nu wel al haar kookkunsten benutten om de dagelijkse oogst om te zetten in de verschillende maaltijden. Want de courgettes groeien zo hard dat dit als gewone groente niet bij te houden is. Dus dat wordt wel courgette soep of courgettes op zuur. Ik zie wel dat de droogte nu ook vat krijgt op het hoge gras en het onkruid. Dat begint te vallen en zorgt er voor dat mij boompjes worden bedolven. Dus nu al twee dagen bezig om deze boompjes vrij te knippen van al dat hoge gras. Ik dacht nog dat de 30 geplante Thuja boompjes het niet allemaal gehaald hadden. Maar nu ik ze aan het vrij knippen ben valt het me toch mee. Ik denk dat er maar 4 zijn overleden. Met het water wat ik ze nu geef moeten ze het gaan overleven. Maar het weerbericht op langere termijn geeft nog steeds geen druppel water aan.

Vorige week schreef ik nog over mijn controle beurt bij de garage. Maar ik heb nu eindelijk de rekening per post ontvangen. Een keurig met de handgeschreven ouderwetse nota. Heel gedatailleerd omscheven tot men met de cent nauwkeurig. Alleen zie ik niet hoe ik dat per bank kan betalen. Dus ga ik morgen maar heen om het gewoon contant te betalen. Ook dat is Frankrijk. Zaterdag 14 juli is het in heel Frankrijk een officiële vrije dag en een feestdag. Op onze jaarlijkse vakantie,s hebben we dit al veel keer mee kunnen maken. In veel steden en dorpen worden er ter gelegenheid van deze dag leuke dingen georganiseerd. Zo ook natuurlijk in Rezay. Op de borden langs de weg stond al 14 dagen aangegeven dat er een Mechoui zou zijn in de feestzaal en in de avond een diner met om 11 uur in de avond een groot vuurwerk. Ik zoeken in het woorden boek. Wat is nu Mechoui? Ja een Mechoui is een schaap aan het spit. Nou ik maar eens nagevraagd bij onze buurvrouw. Het is inderdaad een compleet diner vanaf 12.30 uur met als hoofdgerecht schapenvlees van het spit. Maar dat is hier wel vanaf 12.30 tot aan een uur of half vijf aan tafel zitten en eten en drinken. Dat voor de prijs van €18 ,- Om 20.00uur is er dan in de avond weer een diner. Dat achter elkaar houd toch niemand vol Wij besluiten dan ook om alleen naar het diner in de avond te gaan. Dit zou om 20.00 beginnen. Als we aankomen zijn er toch nog heel veel mensen aanwezig die ook de middag hebben meegemaakt. Want er wordt nog steeds gebruik gemaakt van de dansvloer. Wat ons opviel dat weer langzaam aan de zaal vol begint te komen. Maar wat we vreemd vinden ook met een heleboel mensen die we in dit jaar nog nooit hebben gezien. Maar de dame die naast me zit vertelt dat er hier op deze dag altijd ook mensen komen uit de omliggende dorpen. Nu begrijp ik waarom ik zoveel vreemde gezichten zie. Naast het comité van ouderen dat veel in deze feestzaal organiseerd is is deze avond georganiseerd door een special Rezay feest commissie zo zie ik op bedrukte shirts van de vele vrijwilligers die dit weer hebben georganiseerd. Nou is het diner niet iets waarvan je uit je dak ga. Het wordt natuurlijk door vrijwilligers gemaakt en opgediend. Dat is natuurlijk wel een opgaaf want ik denk dat er meer dan 100 personen aanwezig waren. Dus het ging wel een beetje ongeorganiseerd. Pas om 20.45 werden er schalen met stokbrood op de tafels gezet met even daar na dames die op elk bord een grote lepel van 2 verschillende salades schepte. Er was ook al op de tafels eerder grote bakken met mayonaise geplaatst. Toen we al aan dit voorgerecht bezig waren kwamen er grote kannen rode wijn bij. Maar ja dat is een kleinigheid, want het was wel gezellig om ons heen. Ik denk een half uur later, het was inmiddels wel bijna 10 uur kregen we eerst allemaal een groot stuk fricandeau. Met daarbij schalen met chips. Nou gelukkig werden er later ook nog grote schalen met sla bij gezet want anders was het toch een droge hap. Dan maar veel spoelen met de rode wijn. Die steeds weer werd bijgevuld,. We zijn wel in Frankrijk natuurlijk. Daar hoort daarna ook de traditionele kaas achter aan. Nou vind ik meestal een kaasplateau wel erg lekker. Maar we kregen eerst een bakje met een dunne yoghurt achtige kaas. En allemaal een stukje camembert. Die dunne kaas heb ik wel opgegeten maar vond ik niet echt smakelijk. Maar ja smaken verschillen want ik zag dat de meest aanwezige dit toch lekker op zaten te smullen. Als dessert een heerlijk stukje appeltaart. Het bekende toetje in Frankrijk. Ik denk als het wat georganiseerder op tafel was gekomen dat het beter was geweest. Maar ja wie let daar nu op in zo,n groot gezelschap. Wel jammer dat we de taal toch niet op het niveau hebben om met tafelgenoten een echt gesprek te voeren. Het blijft nog steeds praten over de oppervlakkig dingen als waar we wonen, wie we zijn , het warme weer, etc. Maar ik vind het zelf toch wel leuk om zo tussen deze mensen te zitten en alles te aanschouwen. Om half elf begonnen er veel mensen op te staan om naar het vuurwerk te gaan kijken. Ik had de vorige avond al gezien dat er op het grote plein voor de kerk al een hele serie dranghekken waren geplaatst. Ook stonden er op het veld daar achter een hele serie bankjes. Het vuurwerk zou wel worden afgestoken op het grote veld van de gemeente werken. Zand en grint opslag.

Geertje is naar huis gegaan om dat we bang zijn dat Beau wel eens erg bang van het vuurwerk zou kunnen worden. Als ik bij het plein kom verbaas ik me weer over het groot aantal bezoekers. Het hele dorp staat stampvol met auto,s Het blijkt dat dit vuurwerk elk jaar op 14 Juli wordt geregeld. Dus uit de omgeving zijn ook veel belangstellende. Dan komt er een nog een hele groep met kinderen die elk een lampion (zoals wij de gebruiken met Sint Maarten) bij zich dragen. Deze kinderen mogen allemaal vooraan in het gras zitten. En dan begeleid door opzwepende muziek begint het vuurwerk. Nu heb ik al wel veel vuurwerk in Frankrijk gezien tijdens deze feestdag. Maar dit was beslist niet minder dan in menig grote dorp. Wat een mooi gezicht is dat toch. Na afloop natuurlijk weer terug naar de feestzaal want dan begint het feest pas echt. En ja hoor als ik de zaal in kom is de 2 mans band al druk aan het spelen en staan er al veel mensen op de dansvloer. Weer loopt de zaal langzaam aan weer vol en iedereen gaat wel mooi zitten aan de inmiddels afgeruimde en schoongemaakte tafels. Dit moet toch wel een echt uitje zijn voor deze bevolking want ondanks het warme weer zijn de meest mensen die op de dansvloer staan er super netjes gekleed uit. En er wordt echt gedanst . Wat echt leuk was dat er op een gegeven moment door minsten 25 stellen op de dansvloer een soort country dans werd gedaan. Als je wel eens country dansers gezien heb weet je wat ik bedoel. Maar dit is waarschijnlijk ook weer een dans die je als je naar een Franse dans avond ga gewoon moet kunnen.. Want ongelooflijk hoe ritmisch en gelijk iedereen zijn stapje voorwaarts en de rondjes gelijk draaide. Ik heb nog een half uurtje gekeken, maar voelde me niet geroepen om ook nog een dansje te gaan doen. Ik was er niet op gekleed zullen we maar zeggen. Moe maar weer een mooie avond achter de rug was ik om 1 uur weer thuis ,waar Geertje en Beau al in diepe rust waren.

week 30

Het lukt me niet meer om elke week een verslag van de afgelopen week te realiseren. Soms omdat er niet zo veel bijzonders is gebeurt, maar eerlijk gezegd ik moet er ook wel weer eens even zin in hebben. Het is alle dagen van dat fantastische weer. Daardoor zit je eigenlijk maar weinig binnen. En dan ben ik liever buiten dan dat ik achter de computer ga zitten. Maar in mijn achterhoofd besef ik ook dat er toch wel veel mensen weer naar uitkijken. Want de laatste periode waren er toch meer dan 1000 mensen per week die hebben ingelogd op de website. Dus denk ik ook als je ergens aan begin moet je ook gewoon doorzetten. En morgen is het weer mooi weer. Eerst maar even met wat me vandaag is overkomen. Of liever gezegd wat er in de moestuin is gebeurd. Door de aanhoudende droogte is het best wel heftig om te zorgen dat de gezaaide of de geplante groente tot oogsten kan komen. En het lukt me lang niet met alles. Maar we eten al vanaf april heerlijk sla uit de tuin. Dus ik probeer steeds weer nieuw aan te planten als de oude planten dreigen op te raken. Zo had ik 3 weken geleden weer een stuk of 12 plantjes op de markt gekocht en in de tuin geplant. Had ik eerst al last van mijn eigen kippen. Die vonden het om en rond de plantjes wel lekker om daar in de zachte aarde te gaan ;liggen. Steeds weer met hun poten nieuwe aarde over hun heen te gooien. En dan gaat er ook wel eens een sla plantje mee. Dus dat had ik voorkomen door er gaas over te spannen. Ik zij net vanmorgen tegen Geertje dat we weer sla kunnen eten uit de tuin. Vanmorgen nog wat extra water gegeven. Kom ik vanavond in de tuin is er niets meer van over compleet weg gevreten. Nou is het een beetje een tegenovergestelde met me, want ergens wil ik wel dat er in en om de tuin en met name in het komende bos wat beesten komen. Ik was al blij toen ik vorige week twee eekhoorntjes zag boompje wisselen. Dus nu is er een beest wat mijn sla wel erg lekker vind. Ik denk aan een haas, maar wie weet wel een ander beest wat ook sla lust. We gaan maar weer nieuwe plantjes kopen.

Vorige week is onze zoon en zijn vrouw ( Dennis en Jantien) voor een paar dagen naar ons toe gekomen. Ze hadden nog steeds geen mogelijkheid gehad om naar ons toe te komen. Door de vele dagen die ze op moesten nemen voor de inrichting van hun nieuwe appartement hadden ze nog maar weinig vrije dagen. Ook zij vonden ons huis en tuin natuurlijk heel geweldig. Dat is toch ff heel anders dan dat je op foto,s zie zij Dennis steeds. Was heel gezellig deze dagen. En we kregen een bliksem bezoek van onze oude buurtjes uit Medemblik. Dat was weer even heerlijk bij kletsen. Heel erg als van ouds. Dan merk je dat dat van die dingen zijn die je hier wel mis. Gewoon even gezellig bij elkaar binnen wippen voor een praatje of een kopje koffie. Dat doen de mensen hier niet In Frankrijk denk ik. Maar wie weet gaan we dat hier ook nog eens realiseren. Dit weekend waren Paul /Judith / Bram en Merijn weer bij ons. Voor hun is het ritje Nederland Frankrijk geen enkel probleem. Zondag ochtend om 6 uur vertrokken en om 3 uur waren ze hier al weer. Dan heb je toch de hele rest van de dag nog met elkaar. Ja dat was 29 juli. Een bijzondere datum. Ten eerste natuurlijk omdat Geertje dan Jarig is. Maar ook de dag dat we precies nu een jaar in Frankrijk wonen. En die dingen moeten natuurlijk gevierd worden. Gelijk als om 3 uur de auto van de kinderen het pad op komt komen ook Tinie en George om Geertje te feliciteren. Een uur eerder werden we al verrast door mijn oudste broer en zijn vrouw.(Siem en Henny) Zij wonen vanaf begin april tot oktober in een mooie mobilhome op een camping in Reilhaquet. 30 kilometer boven Cahors. Even 300 kilometer heen en later weer terug om Geertje te feliciteren. Wat een verrassing. Gelukkig hebben we een heerlijk schaduw plekje wat meer achter in de tuin. Want zoals alle dagen was het natuurlijk weer heet. Toch wel leuk als je hier in Frankrijk toch zoveel visite krijg op je verjaardag. Paul en Judith en de jongens blijven tot dinsdag want dan reizen ze voor een week door naar het zuiden van Frankrijk. Maar daarna komen ze een hele week. Natuurlijk gingen we een wedstrijd Jeu de Boules houden. Bram en Merijn tegen Paul en ik.. Zondag avond wonnen Paul en ik dat glansrijk. Maar ik denk dat Merijn die ochtend stiekem heeft geoefend. Want maandag avond verloren we dik. Dus volgende week de revanche. Toch wel een heel leuk spelletje. Altijd wel bijzonder als we visite hebben die wat langer blijft wordt er altijd wel weer wat werk gedaan. Paul zij maandag ochtend of hij de klimop die in de grote boom vergroeit was weg kon halen. De klimop had van beneden tot boven de gehele stam bedekt. En aan de onderkant van de stam was de klimop helemaal vergroeit in de boom. Ik had er zelf wel eens aan gedacht maar door hij zo in de boom vergroeit was had ik dat maar opgegeven. Maar aan het bladerdek van de boom kon je best zien dat hij wel last heeft van deze mee eter. Maar het lukte Paul om alles rond de stam weg te halen. Natuurlijk met hoog klimwerk met de ladder en assistentie van Bram die gewoon als een aap de boom in klimt. In de namiddag was de klus geklaard .Alleen een enorme hoeveelheid troep om de de boom die ik allemaal weer in de hakselaar moest verwerken. Maar wel een geweldig resultaat. Ik hoop dat de boom er baat bij heeft. We zullen het volgend jaar zien.

Dat de gezondheid zorg anders is dan in Nederland heb ik hier al eens omschreven. Anders maar we horen en we merken tot nog toe ook zelf niet minder. We waren al erg verbaasd dat als je hier een nieuwe bril nodig heb je niet zomaar naar de brillenwinkel kan gaan. Nee je moet eerst een oog onderzoek laten uitvoeren in een ziekenhuis bij een echte oogarts. Die geeft je een brief (een ordonance) mee met alle gegevens voor de nieuwe bril die je dan bij de brillen zaak kan bestellen. Maar geen enkele brillen zaak heeft hier net als in Nederland eigen meet apparatuur. Dat mogen ze niet. Gelukkig had Geertje na de staar operatie in het ziekenhuis van de oog arts al de gegevens mee gekregen. Dus konden we zo voor haar een nieuwe bril bestellen. Nu begrijp ik ook waarom er zoveel oogartsen zijn in het ziekenhuis in Bourges waar Geertje aan staar is geholpen. Iedereen moet voor een nieuwe bril eerst naar de oogarts in het ziekenhuis. Ik had de laatste weken weer last van doofheid in mijn oren. Dat is bij mij een terug kerend verschijnsel door dat er te veel oorsmeer in de oren blijft zitten. In Nederland belde ik dan de huisarts en kon ik een afspraak maken om de oren uit te laten spuiten. Dat werd meestal door de dokters assistent uitgevoerd. Dus wij maken een afspraak bij onze huisarts. Ik vertel wat er met me aan de hand is en ze gaat met een hulpstukje mijn oren controleren. Inderdaad zegt ze dat ik een aardige verstopping heb. Ik denk dan gaat ze me wel even uitspuiten . Maar nee hoor ze gaat terug achter haar bureau en schrijft een ordonance uit voor een specialist in het ziekenhuis en een recept bij de apotheek om in de oren te druppelen. Dus niet als in Nederland met wat olijfolie. Nee hoor weer officieel naar de apotheek. Omdat we er toch waren wil Geertje dat ze ook even naar een paar kleine steelwratjes kijkt. Weer het zelfde liedje. Een ordonance voor de specialist in het ziekenhuis. Ook het eenvoudig weg knippen van een steelwratje mogen de huisartsen hier niet doen. Nou ik denk dat Geertje dat nu zelf wel gaat doen. Maar ik ga een afspraak maken in het ziekenhuis. Want ik ben nu toch echt wel slecht horend.

week 32

Het is hartstikke leuk dat we 4 kippen hebben. Maar het heeft ook zijn keerzijde. Ik heb ze van het begin af geleerd om vrij in de tuin rond te lopen. .Eerst maar wat meters om hun hok heen, maar langzamerhand hun mogelijkheden wat ruimer vrij gegeven. Het is nu zo dat ze alle dagen gewoon helemaal vrij rond in de tuin scharrelen. Echt vrije uit loop kippen dus. Als het schemerig wordt weten ze waar ze ook zijn altijd weer hun hok te bereiken. Eigenlijk moet ik ieder avond het hok dicht maken. Want er bestaat een mogelijkheid dat er een in de buurt rondlopende vos onze kippen weet te vinden. Maar in de afgelopen maanden heb ik dat heel veel avonden niet gedaan. Want ik vind het ook erg leuk als ik morgens wakker ben en inde eerste uren naar buiten ga ik 4 wachtende kippen bij de voordeur zie staan. Want zij willen natuurlijk eten. Als ik dan mij bakje met kippenvoer vul lopen ze als 4 dartelende dames achten me aan. Soms ook achter Beau aan omdat die wat sneller loopt dan ik. Dan denken ze dat ze wel achter Beau aan kunnen lopen. Dit is gewoon hartstikke leuk. Maar ik heb al meer geschreven dat deze kippen ook lastig kunnen zijn. Zo heb ik al diverse keren wat gezaaid in de moestuin wat een dag later helemaal omgewoeld was door de kippen. Ook de net geplante sla plantjes heb ik moeten beschermen anders was daar ook niets van over gebleven. Maar vandaag was het echt het toppunt. Ik heb een paar prachtige druiven struiken. En ongelooflijk er komen ook hele mooi trossen druiven aan die nu ook al beginnen te kleuren. Maar wat een schrik,maar ook wel een grappig gezicht. Mijn kippen vinden druiven ook wel erg lekker. Dus zag ik tot mijn schrik dat alle trossen die op kip hoogte hingen nu helemaal kaal geplukt zijn. Terwijl ik verbazend stond te kijken zag ik twee kippen af een toe een sprongetje maken om ook de hoger hangende druiven te pikken. Toen zag ik dat alle laag hangende trossen inmiddels al door de dames waren opgepeuzeld. Morgen maar niet meer los laten lopen .

De afgelopen week stond helemaal in het teken van een weekje bezoek/vakantie van Paul Judith, Bram en Merijn. Ongelooflijk leuk dat ze 1 totale week van hun vakantie bij ons willen doorbrengen. De week begon al heel spectaculair. Want hun eerste week hadden ze doorgebracht op een camping aan de rivier de Cèze .Een plek waar wij in het verleden ook heel veel zijn geweest. Vlak bij hun camping heb je de Cascades . Aan de voet van de heuvel, waarop het dorpje La Roque sur Cèze ligt, kolken de spectaculaire watervallen en stroomversnellingen van de “Cascades du Sautadet”. Al van verre hoor je het lawaai en als je vlakbij komt is het geluid oorverdovend. In de zomer kan het daar ontzettend druk zijn met zonaanbidders en zwemmers. Jongeren proberen elkaar en de toeschouwers te imponeren door vanaf de rotsen in het water van de Cèze te springen, dat op sommige plekken een meter of 20 lager ligt. Gevaarlijk, dat is het zeker. In de afgelopen jaren zijn er met enige regelmaat mensen verdronken in de cascades. Er staan waarschuwingsborden, waarop te lezen is dat zwemmen er erg gevaarlijk is, maar er zijn weinig mensen die zich daar iets van aantrekken. Het is natuurlijk ook fantastisch spannend om je te laten meevoeren in een stroomversnelling of van een hoge rots het water in te springen. Toch is het ook indrukwekkend om gewoon rustig op de rotsen te zitten en naar het natuurspektakel te kijken.. We hebben via foto,s en live video prachtige sprongen van Merijn vanaf die rotsen gezien. Maar dan zijn ze een dag later bij ons en hun vrienden zijn nog op de camping achtergebleven. Wij krijgen die dag beelden die u allemaal ook op het nieuws en internet heeft kunnen zien. Door de gigantische regen is de rivier spectaculair buiten zijn oever gekomen. De vrienden van Paul en Judith filmde live de beelden van een drijvende caravan die in de kolkende rivier afdrijft. De rivier waar 2 dagen geleden iedereen nog heerlijk aan het zwemmen was. Beelden die de avond ook op het nieuws te zien waren. Wel ontzettend gek als je daar een dag geleden nog aan de rivier lekker aan het barbecueën was.

Een schaduw kantje aan dit bezoek is dat alleen Merijn geen ziekte verschijnselen heeft. Maar Paul is net hersteld van enkel dagen ziek zijn op de camping,Hij heeft alleen nog erge vervelende hoestbuien. Bram is al meer dan een week niet erg lekker en Judith heeft ook last van een flinke verkoudheid. Dus we zijn gepromoveerd tot een kleine ziekenboeg . Maar niemand is zo ziek dat ze de hel dag in bed liggen. Paul is hersteld ,maar Bram probeert heftig toch aan leuke dingen mee te doen. Maar meestal moet hij weer na 10 minuten afhaken. Judith lijkt soms weer helemaal de oude te zijn,maar een uur later kan ze weer helemaal in vallen met hoge koorts. Dit traject gaat een beetje de hele week door. Soms allemaal weer stand-by en een avond later weer mensen vroeg naar bed met hoge koorts. Toch hebben we even goed hele leuke dingen gedaan in die afgelopen week. Ik noem maar even op een dag met Paul en Merijn naar een wildwaterbaan , In het dorp Chatauneuf sur Cher heeft men aan de oever van de rivier de Cher een wildwaterbaan aan gelegd. In een circuit van ongeveer 110 meter wordt het water met enorme snelheid doorheen gepompt Met opblaasbaren banden, kano's of boten kan men dat dit traject afvaren. Nou dat is echt heel spectaculair. Ik hoop dat het filmpje wat ik hier bij geplaatst heb een indruk geeft. Op 25 kilometer bij ons vandaan is een prachtig stuwmeer met daar aangekoppeld een recreatie terrein met allemaal sportieve elementen. Gelukkig was iedereen op dat moment weer redelijk zonder ziekte verschijnselen of misschien wel dank zij een grote dosis paracetamol. Maar op de zondag als wij er zijn is het loeidruk en zijn alle sportieve activiteiten al gereserveerd. Dus reserveren voor maandag. Goed idee want die dag is het heerlijk rustig om een zware klimtocht en afdaling te realiseren.. Natuurlijk hebben we hier om huis heen ook weer diverse dingen ondernomen. Zo hebben we het grote afdak aan de zijkant van de tuin nu helemaal omtimmerd met lange planken. Dat moet uiteindelijk vol met brandhout komen. Ik had daarvoor al heel veel op het internet gesurft om deze langen planken via het internet te bestellen.. Maar ik schrok steeds van de hoge prijzen die me er voor durfde te vragen. Op een gegeven moment had ik bijna een order besteld maar bij het afronden van deze order kwam er nog eens € 124 bezorgkosten bij. Dus toch maar geannuleerd. Kregen we enkele dag later een foldertje in huis van onze Bricomarkt in La Chartre met een geweldige aanbieding van de planken die ik nu juist nodig had. Soms heb je ook weer een gelukje. Dit scheelde meer dan de helft van alle ander aanbiedingen op hert internet. En wat is het resultaat mooi en goed geworden. Op de foto kan je zien wat we er van gemaakt hebben. Dit gaat dus helemaal vol met haardhout komen in de loop der maanden.. Om de jongens te vermaken heb ik natuurlijk ook de jeu de boules baan aangelegd. Maar tijdens ons bezoek aan de Brico markt zag ik dat Paul en de twee jongens langdurig bij de afdeling luchtbuksen stonden. En ja weel hoor er moest een luchtbuks gekocht worden. Merijn had deze al heel lang op zijn verlanglijstje staan. Maar verstandige ouders zeggen dat kan helemaal niet bij ons in de kleine achter tuin. Maar Opa heeft een hele groet tuin dus daar kan het wel. IK denk dat Paul het ook zelf wel heel leuk vind want we gingen weg met een luchtbuks een heel veel kogeltjes.. Dus nu naast de Jeu de boules baan ook nog een schietbaan. Paul heeft wel uitdrukkelijk gezegd dat deze luchtbuks nooit mee gaat naar hun huis ,maar altijd bij Opa in huis blijft. Maar wat hebben ze er allemaal van genoten. Alle dagen was het wel even schieten . Omdat het nog steeds alle dagen gort en gort droog begint hier daarvan de gevolgen ook in de natuur te zien. Bomen krijgen bruine bladeren en in de groente tuin sterft ook al veel voortijdig af. Ik beregende af en toe wel, maar ergens ook weer niet te vaak want je gaat geen mooi drinkwater verspillen. Alleen de nieuwe aangeplante boompjes kregen van mij wel regelmatig water. Onze vriend George had in de Brico markt een waterpomp gezien waarmee ik het water in mijn eigen put zou kunnen gebruiken. We hebben namelijk een hele diepe waterput in de tuin met hartstikke schoon water. Alleen de ouderwetse handpomp die er op staat moet worden gereviseerd.. Maar waarom gebruik je dat water niet uit je eigen put had George tegen me gezegd. Dus Paul en ik maar weer naar de Brico on de pomp te kopen. De adviseur van de Brico zag weinig mogelijkheden voor ons. Want een afstand van meer dan 45 meter is met een waterpomp niet te doen vertelde hij.. Het zou wel kunnen maar dan moet je echt over een grote investering denken. Nou dat was nu echt niet de bedoeling. En aan 45 meter zou ik niet zoveel hebben want de tuin is veel en veel groter. Omdat ik in de tuin alle slangen en koppelingen heb van Gardena moet dit ook aansluitbaar zijn op de pomp. Nou dat kon echt niet volgens verkoper van de Brico. Maar Paul zag tussen alle pompen ook een Gardena pomp staan. Het zou toch van de gekke zijn als die niet koppelbaar was met de Gardena koppelingen. De prijs van de pomp viel ook binnen budgets dus op goed geluk maar gekocht. Terug in Rezay natuurlijk testen. Zonder probleem weet de pomp de 50 meter slang te overbruggen. Maar ook als we later er nog eens 50 meter aan koppelen komt er ook nog ruim water uit. Zelfs een koppeling naar een andere slang van 15 meter geeft ook water. Wat een geweldig resultaat. Wat een verschil met het advies van de verkoper in de Brico. Nu wel opletten dat de pomp de put niet helemaal leeg zuigt. Want er zit geen beveiliging op de pomp als er geen water meer in de put zit. Maar na twee uur pompen zat er toch nog wel een meter water in de put. En het zou de vogelde dag wel weer aangevuld zijn want het is een put met water wat gevoed wordt va uit het grondwater. Ik kan nu ongelimiteerd dus de tuin beregenen . Alleen opletten dat ik de put niet leeg zuig . Maar het kost geen drinkwater meer..

Judith haar ziekte proces werd in de loop van de dagen niet beter. Nee zelfs verontrustend slechter. Het zou de bedoeling zijn om afgelopen dinsdag weer verder te trekken. Maar met 39 graden korst ga je toch denken is dat wel verstandig. In ons huis kan je beter uitzieken dan waar dan ook op een vakantie adres. Uiteindelijk dinsdag ochtend maar besloten om de huisarts hier te raadplegen. Onze eigen huisarts was niet bereikbaar, maar gelukkig was er in Le Chatelet een huisarts met een inloop spreekuur. Ik met Judith daar naar toe. Een huisarts die niet echt geduldig was met het uitleggen wat Judith nu mankeerde. Het zou een bronchitis zijn volgens hem. Er werd een onleesbaar recept uitgeschreven om bij de apotheek dit af te halen. Je schrik je rot als je zie wat je dan allemaal mee krijg. Als we weer terug zijn gaat Judith eerst haar eigen huisarts raadplegen in Nederland. Want ze schikt toch wel wat ze allemaal volgens deze dokter moet innemen. Haar huisarts is direct heel duidelijk. De voorgeschreven Prednison niet meer innemen en de voorgeschreven hoestdrank kan je wel in de vuilnisbak gooien. Want een hoest drank is meer een placebo dan een geneesmiddel. Als hoestdrank kan je beter een glas thee met honig nemen dan dit. Maar dank zij toch deze geneesmiddelen besluiten ze toch die ochtend maar hun reis te aanvaarden naar de Frans alpen. Einde van een hele mooie week. We zijn weer met zijn tweetjes.

 

 

week 33

We beginnen deze week maar met een belevenis van Beau. Ik heb al eens meer hier geschreven dat hij zomaar opeens was weggelopen. In al de maanden dat we hem nu hebben is dat nu 4 keer voorgekomen. Deze week nog hadden we tegen elkaar gezegd wat gaat het goed met Beau hè. Hij loopt gelukkig niet meer weg. Maar dat was te vroeg gejuicht. Want zaterdag aan het eind van de dag was het weer raak. Hij was zoals gewoonlijk als ik ergens buiten aan het werk ben de hele dag wel bij me. Maar hij vind het af en toe ook wel weer fijn om lekker in de koelte in de keuken te zijn. Geertje was boven en ik zat nog even achter het huis van de laatste zonnestraaltjes te genieten. Beau lag vlak bij me. Wat me wel opviel dat hij regelmatig ven blafte net of er iemand achterom zou komen. Ik denk dat ik even in slaap ben gevallen in de stoel. Ik zie dat Beau niet meer op zijn plekje ligt. Maar meestal gaat hij dan lekker uit zich zelf naar de keuken. Van buiten af kan hij zo de hordeur open drukken en naar binnen gaan. Maar in de keuken is hij niet. Ik denk nee hè het zou toch niet zo zijn. Maar wel hoor. Want als ik buiten fluit en roep komt hij niet. Dus maar weer op de fiets een rondje door het dorp. Maar waar ik ook fiets geen Beau te bekennen. De laatste keren is hij uit zichzelf weer terug gekomen. Dus hoop ik dat hij dat nu ook wel zal doen. Maar je bent er niet gerust op. Dus om een uur of 9 in de avond ik weer op de fiets het hele dorp doorzoeken. En ook alle buiten wegen hele einde. Maar ik moet het opgeven want er is geen Beau te bekennen. Maar als ik weer terug bij huis kom vertelt Geertje dat ze net door iemand is opgebeld die een zwarte labrador heeft gevonden. Hij zal over 10 minuten hem terug breng bij de kerk in het dorp. Ik met de halsband van Beau naar de kerk in het dorp. En ja hoor na 5 minuten komt er een auto met twee mensen en achterin mooi zittend Beau. Op mijn vraag waar ze Beau hebben gevonden schrik ik toch wel. Deze mensen wonen in de buurt van Ids St Roch een dorpje op ruim 5 kilometer. Omdat Beau daar langs de weg gewoon losliep hebben hun hem in de auto gezet en er mee naar een dierenarts gereden. Deze dierenarts heeft de chip in beau zijn oor gescand en zodoende wisten ze ons adres en telefoonnummer. Wat een geluk dat deze mensen dat hebben gedaan. Want of Beau van die afstand ons nog weer had terug gevonden betwijfel ik erg. Ik heb de mensen dan ook heel erg bedankt. Lopend naar huis heb ik Beau natuurlijk een paar flinke meppen op zijn kop gegeven. En thuis direct inde schuur opgesloten. Wat wist hij dat hij stout was geweest. Hij ging direct op plekje liggen waar ik hem niet meer zou kunnen slaan. Nou had ik hem alleen een paar flinke meppen op zijn kop gegeven. Maar inwendig was ik echt heel boos en zou ik hem meer willen straffen. Ik naar de computer en het internet afzoeken wat je nu moet doen om dat weglopen te voorkomen en wat je moet doen als hij eenmaal weer terug is. Dus heb ik het helemaal fout gedaan. Eigenlijk moet je hem belonen als hij weer terug komt. Hoe tegenstrijdig het ook is met je eigen gevoel. Maar als hij steeds behoorlijk straf krijgt als hij dat doet zal het terug komen steeds wat moeilijker worden. Dus heb ik hem maar weer uit de schuur gehaald en hem maar weer geknuffeld. Wat toch mooi om te zien hoe zo,n beest dan direct reageert. Hij wist niet hoe vaak hij zijn neus tegen me aan moest drukken. Maar weglopen zal volgens alle gegevens van het internet niet de laatste keer zijn. Misschien maar over gaan op een traceersysteempje. Als hij dan wegloopt kan via je pc of telefoon precies zien waar hij op dat moment aan de wandel is.

 

Vorige week in mijn verslag nog vergeten te melden hoe wij die mooi kast hebben gekocht. In Frankrijk heb je net als in Nederland van die grote opslagplaatsen waar tweedehands goederen worden aan geboden. Bij ons in Hoorn was de naam daarvoor heel toepasselijk Noppes. Hier in Frankrijk heet dat een Emmaus. Abbé Pierre, de oprichter van deze Emmaus wiens echte naam Henri Grouès is, is de oorsprong van een beweging die vandaag bijna 18.000 mensen bij elkaar brengt. Een originele priester, een oude favoriete persoonlijkheid van de Fransen, hij was in staat om een ​​beweging te creëren op basis van een originele intuïtie. Dus op basis van wat je niet meer nodig heb schenk dat dan aan mensen die dit nog heel goed kunnen gebruiken. In La Charte is dus ook een afdeling van deze Emmaus organisatie. op werkdag kan je daar je spullen aanbieden. Alles wordt dan door vrijwilligers verkoopbaar neergezet. Maar de verkoop is alleen op zaterdag. Vanaf 10 uur kan je dan naar binnen. Ik heb gehoord dat dan al op dat uur vele mensen staan te wachten op de eventuele mooiste koopjes. Ik was er al eens op een zaterdag met Addy en Joep geweest om te kijken of er een leuke kast zou staan. Maar vorige week zaterdag met Judith en Paul ook daar naar toe. Judith vind deze dingen geweldig want thuis gaat ze bijna elke week naar de IJmarkt in Amsterdam. Maar we hadden al veel gezien maar niets naar mijn zin. Tot op een gegeven moment Judith me attent maakt op een kast die een beetje op een achteraf plekje stond. Ik was er waarschijnlijk gewoon voorbij gelopen,maar toen ik echt goed de kast ging bekijken dacht ik dat is een verrijking van onze keuken. Heel veel extra bergruimte. Eigenlijk precies wat we willen. Ik roep een mannetje dat verantwoordelijk is voor deze afdeling en vraag naar de prijs van de kast. Hij geeft aan dat hij € 20, moet kosten. Nou daar hoef je dan niet lang over na te denken. Dus gekocht en direct inde middag de aanhangwagen van George opgehaald om deze kast naar huis te transporteren. Ook Geertje was er heel blij mee en dacht dat de kast wel meer dan € 100, had gekost. We hebben hem thuis eerst wel met heel veel energie moeten schoonmaken want hij was toch wel erg vies. Maar nu schoongemaakt en wel is het weer een pracht kast met heel veel opbergruimte.

 

Omdat we met pensioen zijn en in het buitenland wonen moeten de pensioen instelling jaarlijks controleren of de pensioengerechtigden in het buitenland nog wel in leven is. Dus krijgen wij ook een zogenaamde Attesta de Vita om in te vullen. Dit is een document waarop je moet invullen dat je nog in leven ben.,dat alle gegevens nog wel kloppen. Maar dit document moet ook door de plaatselijke overheid worden ondertekent en bevestigd. Dus ik had al maanden terug dit document keurig ingevuld en afgegeven op ons gemeente huis. Daar is door de betreffende ambtenaar alles verder ingevuld en tot slot ondertekent door de burgemeester. Keurig op gestuurd. Tot mijn verbazing krijg ik over de maand juli een van mijn pensioenen niet uitgekeerd. Dus ik bellen met deze instelling. Blijkt dat mijn ingevulde documenten daar nooit zijn aangekomen. Met gevolg dat men gewoon maar even heel makkelijk de uitkering stopt. Gelukkig kan ik nog wel even zonder, maar dat vertel ik hun natuurlijk niet. Maar wat ik ook voor redenen aangeef het is gewoon voor hun heel makkelijk. Geen formulier dan stopt de uitkering. Of je nu het geld nodig heb of niet dat is dan jammer. Dus moet ik opnieuw het formulier weer in gaan vullen. Ik weet het voor elkaar te krijgen dat de man die ik aan de telefoon heeft me beloofd het formulier per e-mail aan me op te sturen. Ik denk dan kan ik het de volgende dag direct aanbieden aan het gemeentehuis en kan ik in ieder geval deze maand wel mijn uitkering ontvangen. Maar ik zie in mijn mail na 3 dagen nog geen bericht van mijn pension . Dus ik weer opbellen. Blijkt toch wel verstuurd te zijn. Ik al mijn ingekomen mails nogmaals een goed nakijken. Wat blijkt dat er een compleet Engelstalige e-mail is verstuurd. Of ik dat maar even allemaal kan lezen. Natuurlijk heb ik dat over het hoofd gezien want ik verwacht gewoon een mail van mijn bedrijfspensioenfonds. Nee hoor een administratie bureau dat dat weer voor hun allemaal regelt. Maar idioot alles in het Engels.

Nou is dat voor mij niet het grootste probleem daar kom ik wel uit, maar dan denk ik aan de vele andere pensioen gerechtigde van mijn leeftijd die echt geen woord Engels kunnen. Dat kan je toch niet maken. Maar ik direct na heel veel wachtwoorden en inlog gegevens te hebben aangemaakt kreeg dan toch het document uit de printer. Op naar het gemeente huis nadat ik zelf mijn gegevens keurig had ingevuld. Ja kom je bij het gemeente huis. Tot 15 Augustus wegens vakantie gesloten. Ik zie mijn geest al dwalen. Dat zal wel weer ten koste gaan van de uitkering in Augustus. Toch direct op 16 augustus naar het gemeentehuis op alles in orde te maken. Hier regelt men het zo dat ik het die middag nog ondertekent en wel terug krijg. Ik die avond alles inscannen en per mail verzenden. Dit moet lukken want de uitkering is altijd zo rond de 24 e. Krijg ik de volgende morgen al een mail terug dat ze mijn document hebben ontvangen en in de administratie hebben opgenomen. Men zal er voor zorgen dat in de betalingen van 24 september ook Juli en Augustus worden meegenomen. Nogmaals voor mij financieel geen probleem. Maar je zal dat geld toch werkelijk elke maand hard nodig hebben. Laat men je gewoon even 3 maanden zonder uitkering zitten. Ergens kan dit natuurlijk niet, maar ja ik ben al weer blij dat we ook dit weer geregeld hebben. Gister ongeveer hetzelfde document toegestuurd gekregen voor de AOW. Nu maar snel invullen en hopen dat dit wel goed gaat. Want 3 maanden zonder AOW zal ook bij ons een probleem worden.,

 

 

week 34

Het lijkt wel een vervolg verhaal te gaan worden met Beau. Deze week was het alweer raak. Beau weer op eigen houtje op pad. Met het erg warme weer vind hij het wel lekker om lang inde koele keuken te liggen. Op een gegeven moment vond Geertje dat hij wel weer eens naar buiten kon gaan. Gewoonlijk gaat hij dan direct opzoek waar ik in de tuin aan het werk ben. Hij blijft dan altijd in mijn omgeving. Behalve als het hem echt te warm wordt dan zoekt hij zelf de koele keuken weer op. Maar meneer had waarschijnlijk vandaag andere plannen. Want toen ik later de keuken ik kwam was daar geen Beau. Ik nog de tuin in om hem te roepen, maar ergens wist ik het al wel. Dus maar weer op zoek. Omdat hij de vorige keer toch behoorlijk ver van huis was gevonden door een stel aardige mensen heb ik mijn zoekgebied dan ook een stuk groter gemaakt. Met de auto alle uitvalswegen van Rezay op kilometers afgezocht. Maar geen Beau te vinden. Maar hopen dat hij zelf de weg weer weet terug te vinden of we worden misschien wel weer opgebeld dat iemand hem heeft gevonden. Maar de hele avond geen Beau voor de deur en geen telefoontje. Geertje was al naar bed gegaan als er om een uur of elf op de ramen wordt getikt. Twee dames staan voor de deur en vragen of ik een zwarte hond mis. En ja hoor daar zit Beau pontificaal in de auto op de achterbank. Ze hadden hem gevonden op weer een heel andere route dan de vorige week. Maar wel weer kilometers van ons huis. Goed geluisterd naar adviezen van andere nu Beau maar geknuffeld.

Hij wist niet wat hem overkwam want hij dacht wel weer een paar tikken op zijn neus te krijgen. Maar het begint nu wel erg vervelend te worden. Ik krijg welgemeende adviezen om dan toch een tracker aan te schaffen. Dat is een klein kastje aan zijn hals band waarmee je hem op kilometers rond huis kan volgen en weer terug halen. Dat werkt op het GPS signaal. Maar ik wil niet dat hij van ons terrein af gaat. Dus ga ik er maar voor zorgen dat alle mogelijke vluchtwegen zijn afgesloten. Jammer want ik dacht dat ik het hem wel kon leren op zijn eigen terrein te blijven. Maar ook het internet zegt dat een Labrador gewoon heel nieuwsgierig is en graag de wereld verder wil ontdekken dan zijn eigen veilige omgeving. Nou dat klopt ook wel. Want het mooiste moment van de dag is voor Beau zijn avond wandeling door het dorp. Nou ja wandeling noem het maar rennen. Alle avonden na een uur of 9 begint hij op alle mogelijke en onmogelijk manieren een te geven dat het tijd is voor zijn rondje. Niet dat hij dan nodig moet. Nee hoor. Zodra hij op de weg is gaat zijn neus naar de grond en loopt hij als een gek al stevig trekkend aan de riem de grond af te snuffelen. Alleen af en toe stoppen op speciale plekjes om weer even een klein plasje achter te laten. Ik moet hem echt heel stevig aan de riem houden want hij trekt me soms bijna omver. Als op de terug weg bijna weer thuis zijn is hij bereid om op een normale wijze naast me te lopen. Ik zie het helemaal voor me. Als hij dus ontsnapt gaat het op die wijze al snuffelend met zijn neus over de grond en rennen. Dan ben je zomaar ook een heel eind weg. Dus nu dan maar het hek van de parkeerplaats zo dicht maken dat hij er niet zo makkelijk meer uit kan lopen. En natuurlijk ook alle andere ontsnappings- mogelijkheden. Tot die tijd hem maar heel dicht bij ons houden.

Via deze website die elke week door meer dan duizend mensen wordt bekeken /gelezen kreeg ik ook veel reacties over het heel gedoe met Beau. Er waren nog wel wat lezers die me terecht wezen op het feit dat ik Beau elke keer had geslagen als hij weer terug was gekomen. Nou had ik dat misschien zelf niet goed verwoord. Natuurlijk was het mijn bedoeling om het hem af te leren dus ik dacht dat straf daar een goed middel voor zou zijn. Dus kreeg Beau elke keer echt een paar flinke tikken op zijn neus. Maar natuurlijk heb ik hem nooit echt geslagen. Via de goede raad van andere weet ik nu dat dit opvoedkundig juist helemaal fout is. Want hoe het ook tegen je gevoel is je moet hem juist belonen. Laten merken dat je weer heel blij bent dat hij weer thuis is.

Dus heb ik hem nu de laatste 2 keren al hevig geknuffeld. Maar ik weet ook dat dit hem niet tegen houd om als hij de kans krijgt er weer vandoor te gaan. Dus die kans moet ik nu zo klein mogelijk maken.

 

Dan nu eens een tegenvaller van wonen in Frankrijk. Het gaat hier bij om de kosten van wat je hier moet afdragen/betalen voor de ziektekosten. Voor diegene die hier niets mee te maken ven een korte uitleg hoe dat als gepensioneerde Nederlander wonend in Frankrijk werkt.

Als zogenaamde verdrachts gerechtigde heb je automatisch recht op medische zorg in Frankrijk. Daar krijg je een pasje voor (carte Vitale)wat je bij elk dokters/ ziekenhuis/ apotheek bezoek moet overleggen. Daar worden dan de gemaakte kosten automatisch mee betaald. Echter tot ongeveer 70 % van die kosten. Voor de overige kosten kan je kiezen om dat uit eigen middel te betalen of je er voor te verzekeren. Maar als je ouder bent ( meer gezondheids- risico)ben je eigenlijk wel genoodzaakt om deze aanvullende verzekering af te sluiten. Maar voor deze basis voorziening (carte Vitale)moet natuurlijk wel geld worden afgedragen. Ik wist niet beter of dat wordt automatisch ingehouden op je pensioen uitkeringen. Sinds we hier wonen krijgen we dus ook duidelijk minder AOW en uitkeringen van de bedrijfspensioen fondsen. Maar wat een schrik. Krijgen we alle twee een voorlopige afrekening over de eerste periode in 2017 . 4 maanden dus. Blijkt dat op Geertje haar uitkeringen € 67, 40 tekort is ingehouden. Maar bij mij het gigantische bedrag van€ 754,33.

Dus moeten we dat nog even overmaken aan het CAK de organisatie die dit allemaal regelt.

Ga ik even achter mijn bureau zitten om dat per maand allemaal uit te rekenen. Betekent het dat Geertje per maand € 135 ,- moet afdragen. Is nog een beetje redelijk. Maar ik ga per maand € 322,- afdragen. Hoe dat berekent wordt is even wat te uitgebreid om het hier te verwoorden . Maar om het kort te houden een nominaal bedrag voor iedereen gelijk en 2 inkomens afhankelijke bedragen. Dan komt daar bovenop nog het bedrag van € 175 per maand voor de aanvullende verzekering voor os alle twee. Tel even op dus € 632,-

Natuurlijk heb ik vanmorgen het CAK gebeld om opheldering want ik denk dit klopt voor geen meter. In Nederland betaalde we voor onze ziektekosten verzekering gezamenlijk ongeveer € 240. Natuurlijk komt daar nog het eigen risico overheen maar toch duidelijk veel minder dan wat we nu gaan betalen. Maar de begrijpende mevrouw bij het CAK zegt dat dit nu eenmaal zo is. In Nederland betaald iedereen ook nog eens een aardig bedrag extra via de belasting. Dus dat wordt hier op deze wijze nu ook terug gehaald. Wat ik zo vreemd vind dat ik in al mijn voorbereidingen naar Frankrijk daar nooit wat over heb gelezen. En nu ook zoekend op internet kom ik niet echt veel schokkende ervaringen tegen van mede Nederlanders met een pensioen uitkering in Frankrijk. Gelukkig zijn er veel maandelijkse kosten hier in Frankrijk een stuk lager dan in Nederland .Maar dat voordeel wordt weer aardig in evenwicht gehouden door deze jaarafrekening. Ja dit moest ik even kwijt aan jullie. Maar als het zo is dan is het zo en gaan we eens kijken hoe we onze budgetten hier weer op aanpassen. Wordt wel weer vervolgd.

 

week 35

Ik moet beginnen met een verontschuldiging. Waarom? Nou ik krijg af en toe wel eens een commentaar op de website over mijn schrijfwijze. Het schijnt dat er af en toe wel wat taalfouten in staan. Nou verbaasd me dat niet ,want de Nederlandse taal is nooit mijn sterkte kan geweest. Als ik nog wel eens terug kijk naar mijn schoolrapportjes van vroeger dan was dat altijd net aan een voldoende. Ik ben natuurlijk een geboren West-Fries . Dat wil zeggen dat er thuis altijd met een dialect werd gesproken. En het West-Friese dialect is wat schrijfwijze heel makkelijk .want je schrijven het gewoon zoals je het zegge.. Natuurlijk wil ik het wel zoveel mogelijk foutloos schrijven. Ik schrijf mijn blog altijd heel snel en laat dan de spellingscontrole er nog eens langs gaan. Daarna lees ik het nog eens aandachtig door om eventuele foutjes die ik zie er uit te halen. Maar er zijn natuurlijk taalfouten die de spellingscontrole er niet uit haalt en wat ik ook over het hoofd zie of gewoon niet weet dat het zo fout is. Ik hoop maar dat het niet al te storend is voor diegene die echt taalkundig goed zijn. Want als ik het echt 100% foutloos moet doen kan ik beter direct stoppen. Maar ik vind het ook helemaal niet erg als ik op mijn taalfouten wordt gewezen. Want nogmaals ik wil het wel goed doen.

 

Ja het nu 1 september geweest. Dat betekent dat we nu echt een heel jaar in ons huis in Frankrijk wonen. Ja, vorig jaar begon ons avontuur echt. Eigenlijk moet je terugkijken en nagaan of het allemaal wel de juiste keus is geweest. Nou,als jullie deze website hebben gevolgd hoef ik daar niets meer aan toe te voegen. Wat hebben we het naar ons zin hier. Dat wil niet zeggen dat we af en toe wel eens iets missen. Natuurlijk. Ergens hebben we die ervaring altijd gehad. Elke keer als we in Nederland weer eens verhuisde waren was het ook optellen van pluspunten, en vergelijken met de mooie dingen die we ook toen achterlieten Ook toen waren er steeds dingen die in de vorige woning of woonplaats beter of mooier waren. Als de pluspunten maar meer zijn, dan is het altijd goed. Nou ik kan alleen maar zeggen dat we hier enorm veel pluspunten hebben. En die enkele dingen die we/ik mis uit Nederland zijn er maar weinig. Ik hoor Geertje wel eens dat ze het mist om zomaar even op de fiets Medemblik in te gaan even lekker winkelen . Ook mist ze nog steeds onze maanden op vakantie met de caravan. Als ik bij me zelf kijk mis ik op zaterdag even naar het voetballen van de kleinkinderen kijken. Ook mijn twee wekelijks zingen bij het smartlappen koor. Maar voor de rest valt het allemaal echt heel erg mee. Dit jaar is omgevlogen. Natuurlijk ook dank zij de vele bezoekjes van onze kinderen ,familie en vrienden. Dus we gaan gewoon het volgende jaar in. Vertrouwend er op dat onze gezondheid geen vervelende dingen met ons gaat doen. Want ja de realiteit is dat we wel wat ouder worden. Die klok is niet stil te zetten.

Ik dacht nu wel veel reacties te krijgen over mijn verhaal van vorige week over de hoge kosten van de Carte Vitale. Want er moeten toch onder ons veel meer Nederlanders zijn die hier in Frankrijk wonen met een AOW uitkering en aanvullend pensioen. Maar slechts 1 reactie. Ongelooflijk want in al mijn voorbereidingen op weg naar definitief wonen in Frankrijk heb ik hier ook nooit iets over gelezen. Het is me inmiddels allemaal wel duidelijk. Niet dat ik er blij mee ben, maar we zullen het moeten accepteren. Ik heb het CAK in Nederland gebeld. Dat is de organisatie die dit allemaal regelt. Ook heb ik Raad en Daad in Frankrijk een mailtje gestuurd. Maar alle twee komen ze tot dezelfde conclusie. Het is niet anders. Je betaald namelijk allemaal een nominale bijdrage die voor iedereen gelijk is. Nu € 107,50 per maand. Maar daarnaast betaal je nog een inkomensafhankelijke ZVW bijdrage ( 5,4 %) en een inkomensafhankelijke WLZ bijdrage (9,65%) . Dat schijnt nodig te zijn omdat je in Nederland naast je premie voor je ziekte kosten verzekering ook geld wordt ingehouden op je bruto salaris voor deze gezondheids- kosten. Alleen merk je dat zelf niet want je krijgt netto uitbetaald. Maar ja , we kunnen het betalen gelukkig dus we gaan weer vrolijk verder met ons mooie leventje in Frankrijk.

Deze week toch maar begonnen met het onderhoud van het schilderwerk. Op diverse plaatsen vraagt dat gewoon om aandacht. De eerst raampjes die ik nu aan het aanpakken ben hadden al geen sponningen meer aan de onderkant van de raampjes. Helemaal weg gerot in de loop de jaren. Dus nu maar mijn oude vak opgepakt en gecombineerd met mijn houtrotherstel ervaring aan het herstellen. Ik heb er maar wat foto,s van gemaakt want ik ben er zelf toch wel weer trots op dat ik dit toch weer in bijna onzichtbaar in oude staat terug kan brengen. Wat maakte men vroeger toch een prachtig stukje vakwerk. Het zijn z.g. stolpraampjes . Maar als nu zie hoe deze op vernuftige wijze in elkaar zijn gezet. Wat een vakmanschap. Om deze raampjes te sluiten zit er een spanjolet op gemonteerd. Alleen dat is al een ongelooflijk stukje vakwerk. .Wat een mooie details. Ik hoop dat het goed te zien is op de foto,s die ik er van heb gemaakt. Volgende week nieuw glas er in plaatsen en afwerken. Ik zal het uiteindelijk resultaat natuurlijk ook hier laten zien. Want ik ben er toch wel een beetje trost op..

Volgende week ook beginnen met het dicht maken van alle plaatsen waar Beau stiekem ons erf kan verlaten. Want ik heb gemerkt als hij de kans krijgt zal hij weer op onderzoek uit gaan. Ik was bij de schuur aan het werk en Beau lag gewoon zoals altijd bij me. Maar op een gegeven moment gaat hij wat rondslenteren. Nog niets aan de hand. Ik doe net of ik niet op hem let.. Langzaam loopt hij naar de poort bij de weg. Ik zie hem aarzelen en snuffelen. En dan opeens denkt hij hier kan ik er uit. Want naast het hek tussen de struiken is nog wel wat ruimte. En ja hoor daar staat meneer al weer op de weg. Maar hij wist niet dat ik hem in de gaten hield. Dus direct terug roepen. Maar als ik niet had opgelet was hij weer vertrokken. Maar dat weten we nu. Als hij los mag lopen steeds alert blijven. Ik hoop dat ik alle mogelijke vluchtwegen goed weet af te dichten. Maar ook als ik dat heb gedaan zal ik de eerste periode als hij los loopt hem weer in de gaten houden. Kijken of hij nog ergens een gaatje weet te vinden.

 

week 40

Het is er niet van gekomen om de laatste weken weer wat te schijven in dit blog. Laatste weken, het is nu al meer dan een maand geleden. Maar dat betekent niet dat er in de afgelopen weken niets gebeurd is. Heel veel zelfs. Maar je moet er wel de tijd voor kunnen en willen nemen . Natuurlijk kan ik niet zeggen dat ik er echt geen tijd voor heb gehad. Want gepensioneerd heb je toch alle tijd van de wereld.

Maar soms heb je wel tijd maar dan heb je geen zin of doe je toch weer andere dingen.

Maar we gaan weer verder. De afgelopen weken stonden weer in het teken van vrienden bezoek. Begin vorige maand 2 weken Addy en Joep en daarna een weekje Joke en Piet. Alle 4 onze oude buurtjes uit Midwoud. Wel 45 jaar geleden maar nog steeds vrienden.

Natuurlijk weer met Joep die weken heel veel werk in de tuin gedaan. En dat is nu ook best te zien. Want er heeft een nogal grote verandering in de tuin plaats gevonden. Al snel na de eerst dagen merkte Joep op dat er toch heel weinig aan onderhoud door me was uitgevoerd in de grote perken. Perken die in het begin van deze zomer nog prachtig in bloei stonden. Maar nu ook door de aanhoudende droogte een beeld geven van bruine struiken en overwoekerend onkruid. Daar heb je weinig aan gedaan Jan was Joep zijn commentaar. Ik moest dat wel erkennen,want ik weet dat ik veel meer tijd doorbreng aan mijn bosplan en de moestuin, hoewel dat nu ook alleen maar een dor verdroogd oppervlakte laat zien.

Dan kan je alles wel de schuld geven,maar het is gewoon waar. .Ik had niet zoveel op met dat stuk tuin. De vorige bewoners (Andrea en Cees)hadden alle twee een verschil van inzicht hoe een tuin er moest uit zien. Daarom hadden ze ieder een eigen stuk tuin gemaakt. Andrea het grote parkachtige geheel wat je ook veel op mijn foto,s zie. Maar Cees had aan de achterkant zijn eigen grote vierkante geheel. Een groot afgebakend vierkant afgeschermd aan 2 kanten met een beukenhaag. En kruislings in het vierkant de paden. Daarin in een grote hoeveelheid struiken en vaste planten. Maar heel symmetrisch aangelegd. Cees hield van symmetrie denk ik want op Google maps kan je dat ook duidelijk in de tuin zien. Ook de geplante essen in het stuk weiland staan keurig in een ruit vorm. Maar wil je dat echt mooi houden moet je er veel aandacht aangeven. En eerlijk gezegd had ik dat niet gedaan. Op een ochtend (nadat Joep er die nacht wakker van had gelegen) hebben we eerst eens overleg met elkaar gehad. Wil ik het zo laten of kunnen we het op een andere manier inrichten. Al pratend waren we er al snel achter dat het anders moet. Makkelijker in onderhoud en meer open naar de rest van de tuin. Het was me al diverse keren opgevallen dat als ik iemand de tuin liet zien ik vaak extra er om moest denken dat dit stuk tuin er ook nog was. Want door de hoge beuken haag aan twee kanten liep je er niet zomaar door heen. Wat hebben we nu gedaan en wat gaat er nog gebeuren.? We hebben alle vaste planten en struiken weg gehaald op een manier dat ik er overal later met de motor maaier omheen kan. Vanuit de parkkant hebben we struiken weggehaald zodat die nu al een mooi doorzicht geven naar dit gedeelte. De bedoeling is dat dit hele vierkant wordt opgenomen in de rest van de tuin. Dus dat het geen apart gedeelte meer is. Daar voor gaan we in November als Joep en Frans er weer zijn grote openingen maken in de 2 beukenhagen. Hierdoor kan je ook zo vanaf de moestuin dit stuk tuin zien en kan je ook straks zo naar het achtergelegen weiland kijken wat ooit natuurlijk mijn bos gaat worden. Ik werd per dag vrolijker van dit besluit want nu al raakt de symmetrie uit dit stuk tuin en krijgen we op veel plekken al een mooi doorzicht. En ook heel belangrijk in onderhoud straks veel minder werk. Aan het eind van deze klussen waren we bezig om rond de droge en vol gegroeide vijver alle braamstruiken en scheuten weg te halen. Ik begon op een gegeven moment in de vijver gegroeide planten weg te knippen. Maar ik merkte dat er onder de dikke laag plantenwortels nog een intacte vijverfolie aanwezig was. Met veel moeite wist ik de kanten los te krijgen van dit folie. Maar die planten hadden echt een wortel deken gemaakt van 20 centimeter dik. Ik was al begonnen om kleine stukken met mijn snoeischaar en zaag beetje bij beetje weg te halen, Want een mooie vijver zou toch wel weer een aanwinst kunnen zijn. Maar dat was bijna onbegonnen werk. Misschien met de auto er voor en dan alles er uittrekken was Joep zijn voorstel. Ik wist een stevig stuk touw onder de wortel massa te krijgen. De auto ervoor en na 4 pogingen lukte het om de hele wortel massa er uit te krijgen. Een wortel massa die ook nog vol met vol met stenen zat. Maar de vijver was vrij. Die wortel massa op de kant had het aanzicht van een geschoten beer. Op de foto,s in het album van de tuin in september is dat goed te zien. Vorige week is het me op dezelfde wijze gelukt om de naastgelegen vijver ook leeg te krijgen. Na wat herstel werk de vijver vol laten lopen met water uit de put. Daar moest ik wel 4 dagen over doen omdat er door de maandenlange droogte maar weinig water in de put blijft toestromen.

Vergeet helemaal te melden dat we de eerste dagen een prachtig weerstation hebben geplaatst en geïnstalleerd. Dit hadden ze als cadeau voor ons meegenomen. Nu kunnen we in de keuken op een klein beeld scherm echt alle weersomstandigheden van nu maar ook vanuit de history bekijken. Elke ochtend uit bed vandaan bekijk ik nu de binnen en buiten temperatuur. Vorige week een koude record van 2 graden Ja de nachten worden nu echt koud. Ik heb vorige week al 2 keer in de avond de houtkachel aangemaakt . Maar ongelooflijk het blijft overdag maar mooi weer met hoge temperaturen. En geen druppel regen.

Natuurlijk zijn we niet alle dagen volop aan het werk geweest ,want soms was het gewoon te warm om te werken. Maar de omgeving van Rezay heeft nog steeds leuke dingen om te ontdekken. En we wonen wel in Frankrijk. Dus genieten van eten en een lekker glaasje wijn hoort er ook bij. Addy is die weken dan de keuken prinses die dan ook de meest lekkere dingen aan ons heeft voorgeschoteld. Maar lekker eten is in ons dorp tot een passie geworden. Want elke maand weten ze hier wel iets te verzinnen om weer een gezellig etentje te gaan regelen. Zo konden Addy en Joep meegenieten van de boeuf bourguignon avond in de salle des Fete. Konden Joke en Piet mee genieten van een heel uitgebreide gratis lunch aan geboden door de ouderen club. Waren we donderdag met de ouderen club te gast in een restaurant in Lignieres voor ook weer een heel uitgebreide lunch. Hadden we afgelopen zaterdag een tartiflet diner in de salle des fete. Hier waren ook Joke en Pieter Joost bij aanwezig.(onze buurtjes uit Medemblik) die een vakantie woning hebben in Vicq Exemplet een naburig dorpje. En dat zijn echt complete maaltijden met voorgerecht kaasplateau nagerecht en natuurlijk wijn . Veel wijn. Goed dat er in en om het huis altijd veel werk te doen is anders zouden er snel vel kilo,s bijkomen.

Met Joke en Piet zijn de dagen weer anders als met Addy en Joep. Joke en Piet hadden de middag en avond hiervoor op een camping in Neret gestaan. Ze vonden het een heel aardige camping dus zijn we een paar dagen later daar samen met hun naar toe geweest. Voor diegene die eens bij ons wil langs komen en een camping inde buurt zoekt is dit een echte aanrader.www.camping-lebonhomme.com. De Nederlandse eigenaars hebben ons alles laten zien en heel gastvrij op koffie getrakteerd. Piet is geen tuinman maar wel erg handig met andere klussen. Vorig jaar heeft hij heel wat in huis gedaan aan het ophangen van lampen en schilderijen. Nu heeft hij de koelkast deur van rechts draaiend links draaiend gemaakt. Best wel een hele klus. Maar wat zitten er toch snel dingen in je hoofd geprent. Hoeveel keer hebben we daarna niet uit gewoonte de deur van de koelkast toch aan de linkerkant proberen open te maken. En zoals we al jaren doen als we bij elkaar zijn elke avond klaverjassen. Over klaverjassen gesproken. We kunnen nu ook Chinees klaverjassen. Vorige week waren we bij Joke en Pieter Joost uitgenodigd om samen wat te eten.( vervelend hoor wonen in Frankrijk) Maar na het eten moesten we dit kaartspel leren. Het heeft echt weinig met klaverjassen te maken ,maar is wel weer erg leuk.

In mijn vorige blog schreef ik dat ik begonnen was met het nodige schilderwerk. Omdat er ook veel houtrot aanwezig was zou ik via foto,s laten zien hoe ik dat toch heb kunnen herstellen. Maar de foto,s komen er deze keer aan. Toch wel weer leuk werk om mijn oude vak nog weer een uit te oefenen.

Het was Beau weer een keer gelukt om op verkenning te gaan. In een onbewaakt ogenblik was hij toch zo ineens weg. Echt op een plek dat ik dacht dat hij daar niet weg kon. Maar toch. Gelukkig kwam hij laat inde middag uit zichzelf weer thuis. Maar hartstikke vies. Dus hebben we hem meteen een flinke wasbeurt gegeven. Om dit ontsnappen nog moeilijker te maken heb ik de poorten bij de parkeerplaats van extra spijltjes voorzien. Hier kan hij niet meer doorheen. En samen met Joep hebben hebben we tussen onze buren en langs de weg een hekwerk geplaatst. Maar dat was in eerste instantie niet Beau proof. Want op een gegeven moment stond hij toch weer op de weg. Hij was onder het gaas door gekropen. Maar omdat ik aan zijn ketting een stuk gereedschap had vastgebonden kon dat niet door het hek heen dus kon hij niet verder. Dus weer naar de Brico een staaldraad gehaald dat aan de boven en onderkant door het gaas gevlochten een aangetrokken. Ter ondersteuning dit op veel plaatsen met grote spijkers aan de grond genageld. Dus hier kan hij echt niet zo makkelijk meer ontsnappen. Maar ik weet dat als hij echt wil dan is hij zo sterk dat niets hem tegen kan houden. Maar het wordt op deze wijze wel steeds moeilijker voor hem.

 

week 41

Ik deel mijn blog ook altijd met enkele groepen op facebook die allemaal een link hebben met het wonen van Nederlanders in Frankrijk. 1 van deze groepen heet Frankrijkgangers. Krijg ik deze week een reactie van een dame die iets heel persoonlijks met me wil bespreken. Maar dat wil ze niet op een openbare site doen omdat ze niet wil dat iedereen deze informatie krijgt. Als ik mijn e-mail adres aan haar door zou geven dan krijg ik zo spoedig mogelijk die informatie. Ik ben altijd erg nieuwsgierig dus ik denk daar zit weinig risico aan. Krijg ik vandaag een bericht terug. Ik ben weer een gelukkige. Ik ben genomineerd om een erfenis met heel veel geld te incasseren. Zie onderstaand bericht.

 Excuseer me, Jan Koster,

Ik ben op zoek geweest naar iemand met deze laatste Koster dus toen ik je naam zag, werd ik gedwongen contact met je op te nemen en te kijken hoe we elkaar het beste kunnen helpen. Ik ben mevrouw Stella, een bankier hier in de Verenigde Arabische Emiraten. Ik geloof dat het de wens van God is dat ik je nu tegenkom. Ik heb een belangrijke zakelijke bespreking die ik met u wil delen, waarvan ik geloof dat deze u zal interesseren, omdat het in verband staat met uw achternaam en u ervan zult profiteren.

Een overleden dokter Dean Koster, een staatsburger van je land, had een vaste storting bij mijn bank in januari 2006 gedurende 36 kalendermaanden, ter waarde van US $ 5.500.000,00 (vijf miljoen, vijfhonderdduizend Amerikaanse dollars). De vervaldatum voor dit aanbetalingscontract was de 16e van Januari 2009. Helaas was Dr. Dean een van de slachtoffers van de dood in de aardbevingsramp van 26 mei 2006 in Jawa, Indonesië, waarbij meer dan 5000 mensen om het leven kwamen. Hij was op zakenreis in Indonesië en zo heeft hij zijn einde bereikt. Mijn bankmanagement moet nog weten over zijn dood, ik wist ervan omdat hij mijn vriend was en ik zijn accountmanager ben. Dr. Dean noemde geen enkele Next of Kin / erfgenaam toen het account werd geopend en hij Dr. Dean was niet getrouwd en geen kinderen. Vorige week vroeg mijn bankdirectie om instructies te geven over wat ik met zijn geld moest doen, als ik het contract moest vernieuwen. Ik weet dat dit zal gebeuren en daarom heb ik gezocht naar een middel om de situatie aan te pakken, want als mijn bankdirecteuren weten dat Dr. Dean dood is en geen erfgenaam heeft, nemen ze de fondsen voor hun persoonlijk gebruik. , dus ik wil niet dat dit gebeurt. Daarom was ik, toen ik je achternaam zag, blij en ik ben nu op zoek naar je samenwerking om je als Next of Kin / erfgenaam van het account te presenteren, aangezien je dezelfde achternaam bij hem hebt en mijn bankhoofdkwartieren zullen vrijgeven het account aan jou.

Er is geen risico aan verbonden; de transactie zal worden uitgevoerd onder een legitieme regeling die u en ik beschermt tegen elke schending van de wet. Het is beter dat we het geld opeisen, dan dat de bankdirecteuren het accepteren, ze zijn al rijk. Ik ben geen hebberig persoon, dus ik stel voor dat we de fondsen gelijk delen, 50/50% aan beide partijen, mijn deel zal me helpen om mijn eigen bedrijf op te richten dat mijn droom is geweest. Laat me hier je gedachten over weten. Ik heb meer om je over de details te schrijven zodra ik je dringende reactie via mijn persoonlijke e-mailadres ontvang. Laat dit geheim alleen tussen ons beiden blijven.

Een fijne dag verder en God zegene u.

 

Het lijkt wel weer de periode dat we ons appartement gingen verkopen. Toen kreeg ik ook van die fantastische voorstellen. Dat is allemaal nog terug te lezen in mijn blogs over de aankoop van onze woning. In die periode reageerde ik nog weel eens op die geweldige aanbiedingen. Nu laat ik het maar voor wat het is. Want er zullen wel veel Kosters zijn die dit bericht hebben gekregen.

Nu bijna 2 weken terug fietste ik even een rondje door het dorp. Komt ik onverwachts een huilende Evelien tegen. Evelien is een vrouw die ook lid is van onze club ,maar die ook elke zondag ochtend in het café aanwezig is samen met haar buurman. Het gebruikelijke gokken met de krasloten, glaasje fris ,lekker kletsen met de aanwezige in het café, nog enkel glaasjes wijn toe. Huilend vertelt Evelien dat ze net bericht had gekregen uit het ziekenhuis dat haar man is overleden. Ze ging nu huilend naar haar buurtjes om dit te vertellen. Haar man was 3 weken terug opgenomen met ernstige klachten met plassen. Na in mijn beste Frans wat getroost te hebben ben ik weer verder gegaan. Een paar dagen later komt Evelien nog even persoonlijk bij Geertje langs om dit met haar te delen.

We willen daarna wel weten wanneer condoleance is en wanneer er een crematie of begrafenis is. We dachten net als in Nederland een kaart te ontvangen met deze mededelingen. Maar nee dus. Toen maar bij onze buurvrouw gevraagd want in dit dorp weet iedereen heel veel van elkaar. Volgens onze buurvrouw krijgt niemand een kaart maar is er ook geen condoleance . Alleen is er een afscheid tijdens de begrafenis niets meer. De begrafenis zou vorige week maandag plaats vinden. De dagen daarvoor als ik met Beau mijn dagelijkse rondje door het dorp liep ging ik ook even kijken op de begraafplaats waar het graf zou komen. Maar zelfs tot zaterdag was er nog geen plek te zien waar een graf zou moeten komen. Ik vond het wel gek. Maar je gaat dan denken dat het misschien een ander kerkhof is .Zowel zondag als maandag ochtend nog gekeken op de begraafplaats maar helemaal niets te zien. Dus ik zeg tegen Geertje dit gaat vast niet hier gebeuren. Ondanks dat de buurvrouw nog had bevestigd dat het om 4 uur maandag ochtend bij de kerk zou zijn. Dat is onmogelijk. Ze kunnen niet in een paar uurtjes een graf voorbereiden. De begrafenis zou om 4 uur plaats vinden. Toch had ik er geen rust van en ging om even voor 4 uur toch nog even op de fiets langs de kerk. En ongelooflijk er stonden al veel auto's en er waren al veel mensen. Ik snel terug naar huis om andere kleren aan te doen. Geertje stond net onder de douche die kon dus echt niet mee. Snel lopend terug naar de kerk en de begraafplaats. Inmiddels waren er nog veel meer mensen aanwezig. Natuurlijk ook veel mensen die ik weer ken van de club of van andere ontmoeting. Ja en dan is het weer iedereen een hand en de dames twee kussen. Het plein liep langzaam vol met mensen .Ik denk meer dan 150 personen (Rezay heeft even meer dan 200 inwoners). Het is bijna 4 uur ik zie wel een man in een zwart pak. Dat zal de begrafenis ondernemer wel zijn. En tot mijn verbazing zie ik naast hem ook Evelien staan. Ik dacht zo metteen kom de begrafenis auto met gevolg zoals dat in Nederland ook gebruikelijk is. Maar nee. De kerkklok slaat 4 uur en voorop door de man in het zwart en Evelien begeeft de hel stoet mensen zich naar de begraafplaats. Nu zie ik het. Helemaal aan het einde is een Tableau waarop een groene urn staat. Langzaam vormt de groep zich zo dicht mogelijk rond deze plaats. Iemand neemt even het woord, ik denk een zoon van Evelien. Dan mag als eerste Evelien naar de urn om afscheid te nemen. Een kushand op de urn en Evelien wordt door de begrafenis man naast het graf geplaatst. Hierna kunnen alle mensen op deze wijze afscheid nemen en langs Evelien en de rondom haar geplaatst familie leden lopen. Ik ben wel een van de laatste, maar zie dat bijna iedereen ook een kushandje doet op de urn gevolgd door een kruisje slaan. Ik kan dat niet dus sta gewoon even stil bij de urn. Van binnen zeg ik vaarwel Het was een heel bijzonder moment. Want toen ik langs Evelien en haar familie liep deed ze een stapje naar voren en omhelsde ze mij. Dit had ik niemand zien doen. Wel een speciaal gevoel gaf me dit. Dis was dus de hele ceremonie. Alle aanwezige gingen langzaam weer naar de uitgang van de begraaf plaats .Natuurlijk is het voor veel dorpsgenoten ook weer een moment om even met elkaar te kletsen. Maar een uur later was het plein weer leeg of er nooit iets was gebeurd.

Bij het naar huis lopen vertelde mijn buurvrouw dat dit niet echt een gewoonte is op deze wijze. Maar Evelien had hier om welke reden dan ook voor gekozen. Toch weer apart om dit mee te maken.

 

In mijn vorige blog heb ik even verteld dat we weer eens een etentje hadden in de feestzaal van het dorp. We waren daar met Joke en Pieter Joost. Maar wel erg leuk ook Margot was er weer met een leuke groep vrienden. In vorige blog heb ik nog geschreven hoe speciaal het was om Margot te ontmoeten hier. Zij heeft namelijk in de boerderij gewoond waar ik geboren ben en tot mijn 17 jaar heb gewoond. Deze avond hebben we anders dan andere avonden ook weer eens kunnen dansen. Nu was er een echt band aanwezig die veel nummers op het repertoire had van Johny Holliday. Dank zij de vrienden van Margot hadden we het heel gezellig . Veel kletsen, eten, drinken en dansen. Onverwacht op dinsdag morgen staat Margot voor de deur met een van de toen aanwezig dames. Ik had Margot al diverse keren uitgenodigd om eens langs te komen en te kletsen over de periode van haar leven op onze boerderij. En natuurlijk wil ik graag aan haar laten zien hoe wij nu hier wonen. Nou dat was weer echt heel gezellig. Jammer dat Geertje juist die ochtend met een knallende hoofdpijn op bed lag. De Franse vriendin van Margot (Laurence ) spreekt nu wel eens heel duidelijk en articuleert heel goed. Dus kon ik toch wel redelijk wat vertellen .Margot had ook een serie foto,s mee van uit de periode dat ze in onze boerderij heeft gewoond. Een paar prachtige foto,s van onze oude schouw die gelukkig nog steeds bewaart is gebleven. Natuurlijk daarna ook uitgebreid in de tuin rondgewandeld. Het was heel leuk en ook met de Franse vriendin bevestigde me dat we ook met haar een klik hadden. Dat was al zo tijdens het dansen en dat was nu ook zo. Ik werd daarin bevestigd doordat ik een dag later al een mailtje van haar kreeg waarop ze ons ook uitnodigt haar woning te bezoeken en of we ook op de volgende zuurkool avond in een naburig dorp willen zijn. Leuk om de kennismaking verder uit te breiden. Zou wel goed zijn voor onze Franse taal. Wie weet wordt vast vervolgd.

 

 

eindejaars editie

Het is al weer veel te lang geleden (week 41 was de laatste) dat ik hier weer vertel wat we allemaal in Frankrijk beleven. Het lukte me de eerste helft van dit jaar om dat wekelijks bij te houden. Maar de laatst maanden lukte me het niet meer. Je moet er ook maar weer elke keer zin in hebben. En ik had waarschijnlijk steeds andere leuke dingen te doen. En we wonen in Frankrijk. Ons motto is niets MOET en veel mag.

Maar er is natuurlijk wel veel gebeurt sinds die laatste keer dat ik hier wat heb geschreven.

Het was herfst vakantie en dan komen natuurlijk Paul/Judith en de kinderen weer naar ons toe. We hebben het geteld maar het was de 7e keer dat ze dit jaar hier waren. Zo vaak zijn in een jaar nog nooit in Medemblik geweest. Maar helemaal begrijpelijk. Want het het is hier natuurlijk veel leuker voor iedereen. Natuurlijk hebben we samen weer veel gedaan in en om de tuin. Maar ook leuke andere dingen. Ik herinner me nog de pret die we hadden met de luchtbuks. De jongens hadden bedacht als je met de luchtbuks op een bus haarlak schiet vliegt die vulling er met een noodgang uit. Als daar dan een vlammetje bij komt lijkt het wel een bom. Nou dat was een succes. Met 3 camera,s werden de beelden vastgelegd . Wat een fantastisch gezicht vooral als je die beelden vertraagt laat afspelen. Er moesten bij het bezoek aan de supermarkt wel steeds weer een paar bussen haarlak worden meegenomen. Die dagen dat ze er zijn gaan altijd weer veel te snel voorbij. Maar de kerst wordt dit jaar bij ons gevierd dus we zien ze vlug weer terug. En wij gingen zelf nog ruim 14 dagen terug naar Nederland . Dan gaan we natuurlijk ook weer bij ze langs. Maar eerst kregen we nog de tuinploeg. Net als vorig jaar zouden Joep en Frans een weekje gaan helpen in de tuin. Ik had ook een heel plan opgezet wat er allemaal moest veranderen. De eerst ideeën hadden Joep en ik al bedacht toen zij in de zomer bij ons waren. Maar niet alleen Joep en Frans kwamen, nee ze hadden ook hun zwager Win meegenomen. Wim kennen we ook heel goed want we zijn enkel jaren terug een weekje gast geweest in zijn toenmalige huis in Frankrijk. Wim is van beroep vlees keurmeester, maar heeft als hobby culinair koken. Dus Wim zou die week alle dagen voor ons koken, en Frans en Joep werken in de tuin.

Wat een succes week. Na het uitgebreide ontbijt ging Wim al met Geertje in overleg wat er die avond op tafel zou moeten komen te staan. Na dat werkoverleg gingen ze met zijn tweeën naar de grote supermarkt in La Chartre om daar de ingrediënten voor dat gerecht aan te schaffen. Al vroeg in de middag begon Wim dan al aan de voorbereidingen . Met als resultaat een geweldige maaltijd na het harde werken in de tuin. En dat elke dag weer. Als Wim een restaurant had gehad was hij in beeld voor minsten 1 Michelin ster. Wat hebben we alle avonden zitten te smullen. Voor Geertje heel erg fijn want die hoefde zich geen enkele zorg te maken over wat er die dag weer gegeten moest worden.

En wij maar werken in de tuin. De tuin was ooit verdeeld in een parkachtig gedeelte. Dat was het ontwerp en de hobby van de vorige eigenaresse. Haar man had een heel ander idee van tuinieren. Die had in het links achterste gedeelte zijn eigen tuin ontworpen. Eigenlijk een groot symmetrisch vierkant met daarin kruislings 2 paden. Dit gedeelte was afgezet met aan 2 kanten mooie beukenhagen. Waar aan de moestuin kant ook nog heel creatief een mooi doorkijk in was gemaakt. Tussen die kruislings gemaakte paden had hij een prachtig assortiment vaste planten en struiken gepland. Echt ook deze zomer nog een prachtig gezicht. Nadeel voor mij was dat er ook natuurlijk veel onkruid tussen wil groeien. En ik geen tijd/geen zin had om aldoor op mijn knietjes dat onkruid weg te halen. Nee ik was liever in mijn a.s. bosperceel bezig. Dus het onkruid begon behoorlijk de overhand te krijgen. Daar bij was dit hele stuk tuin afgeschermd met de rest van de tuin door die 2 beukenhagen. In de zomer hadden Joep en ik al besloten dat dit allemaal anders moest. Het moet makkelijker worden om ook dit gedeelte van de tuin te onderhouden Dus weg bijna alle struiken en planten. Daar moet straks gewoon gras gaan groeien wat weer makkelijk met de zitmaaier is te onderhouden. En om dit vierkante afgeschermd stuk ook meer bij het andere gedeelte van de tuin te betrekken had ik besloten dat de haag helemaal weg moest. Nou niet helemaal want ik wilde om de 1,5 meter een haagboom laten staan . En aan de moestuin kant het idee om daar wat boompjes bij elkaar te houden en de rest er om heen bij de grond af weg. Dus hierdoor moest er heel veel gezaagd worden. Gelukkig hadden we nog steeds prachtig weer. Frans met de kettingzaag. Joep alles wat Frans weg zaagde versleepte hij naar een plek waar ik met de takken versnipperaar die weer tot klein volume moest maken. Wat een werk. Maar wat is het resultaat geweldig. Een prachtige doorkijk naar alle kanten en helemaal opgenomen in de rest van de tuin. Maar wel een geweldige klus. Elke dag als beloning natuurlijk eerst even borrelen en daarna genieten van de heerlijke maaltijd van Wim. Elke avond Chinees klaverjassen. Jammer voor de andere dat ik daar zo goed in ben, want ik heb tot ergernis van iedereen bijna elke spel wel gewonnen. Daar hielp zelfs het vals spelen van Joep niet mee. Ook die week was eigenlijk weer veel te snel om. Maar we komen volgend jaar weer met zijn drieën hoor werd bij het afscheid die week afgesproken. Een jaar de tijd voor mij om te bedenken wat voor grote klus ik ze dan weer kan laten doen.

Al direct de week dat zij naar Nederland terug gingen pakten wij ook de koffers om 14 dagen naar Medemblik te gaan. Omdat we in november altijd onze trouwdag vieren met de kinderen en kleinkinderen hadden we het plan gevat om die periode terug te zijn. We kregen een fantastisch aan bod van George en Tinie om in die periode in hun appartement te verblijven. Zij waren die periode naar hun huis in Curacao. Wat hebben we daar toch een geluk mee. Het was de bedoeling om in die 14 dagen ook maar bezoeken af te leggen aan familie/vrienden en kennissen. Pff. In 14 dagen 16 bezoeken afleggen wordt puzzelen. Natuurlijk wilde ik ook heel graag de zaterdagen gebruiken om weer eens supporter te zijn bij het voetbal van Bram en Merijn. Jammer dat dit maar 1 zaterdag is gelukt. Want de andere zaterdag had ik met Gerard en Lotte afgesproken dat ze de stuk gereden deur van de auto even zouden omwisselen voor een ander exact het zelfde exemplaar. Geertje had in Le Chatelet bij de supermarkt de bocht om de stellage van de winkelkarretjes even te krap genomen. Gevolg de deur linker achter deur compleet in de vernieling. Wat een geluk datje dan weer lieve kennissen hebben die tot een prachtige oplossing komen. In plaats van bijna € 3000 herstelkosten. Nu een schijntje er van. Wat waren we daar blij mee. Maar het is ons in die periode toch gelukt om al de geplande bezoeken af te leggen. Dat was elke keer toch weer heel gezellig. Ja, en dan ben je zomaar weer terug in het appartementen complex waar je bijna 9 jaar gewoond heb. Omdat je meestal pas in de namiddag op visite kon gaan waren de ochtenden en het begin van de middagen voor mij op een gegeven moment een bron van verveling. Ondanks de prachtige woning met een geweldig uitzicht op de 8 e verdieping vroeg ik me steeds meer af hoe heb ik het in ons eigen appartement hier toch al die jaren volgehouden. Ik miste mijn huis in Frankrijk onze hond en de tuin natuurlijk. Onze Beau was die twee weken de gast bij Frans in Hoorn. Tijdens het weekje werken in Rezay hadden die met elkaar een band opgebouwd. Dus bood Frans aan dat Beau deze 2 weken bij hem mocht logeren. Ook dat was weer een geweldige meevaller en erg leuk voor Beau. En Frans heeft hem ook nog wat discipline bijgebracht. Hij luistert nu veel beter naar als ik hem uitlaat.. Maar het is goed te beseffen dat de verhuizing naar Frankrijk toch een hele goede stap is geweest. In die twee weken terug in Medemblik besef je dat toch weer heel erg. Natuurlijk zijn er ook dingen die we in Rezay niet hebben. Geertje vond het weer heerlijk om even bij de Hema te snuffelen. Het Kruidvat ,Zeeman etc. Ook een middag naar het winkel centrum van Zaandam was voor haar weer een echt uitje.

Mij doet dat natuurlijk niet zoveel. Wel die avond dat we op uitnodiging van de Paul en Judith naar de bioscoop in Hoorn zijn geweest. De film van Queen. Niet alleen dat de film nog lang in mijn geheugen zal blijven hangen ook de hele sfeer er omheen. Eerst lekker eten in het restaurant, en na de film nog even heerlijk na zitten met een goed glas bier. Van der Valk is wel verandert in de jaren hoor. Wat een luxe. Ja dat hebben we hier niet in Rezay. Geen leuke theatertjes of filmhuizen. Ik moet het weer doen met mijn wekelijkse bezoekjes aan het café op zondagmorgen. Inmiddels vaste stamgast op zondag.

Maar hier in Rezay hebben we ook weer veel dingen die we in Nederland niet hadden. Zo is de agenda voor begin januari al weer gepland met 2 heerlijke etentjes. De eerste is 5 januari op uitnodiging van ons gemeente bestuur. Alle inwoners ouder dan 70 jaar krijgen dat aangeboden door de gemeente. En dat is echt top want vorig jaar was het ook van grote klasse. En op 10 januari gaan we weer met de senioren club eten . Nu in het bekende restaurant in Saint Hilaire Lignaire. Nu al erg veel zin in want ook dat is van een bijzonder hoog gehalte. Toen we weer terug waren in Rezay was het eerst wat verandert was dat onze kippen ondanks de goede zorgen van Lucien.(de oude baas die op ons land ook zijn schapen heeft lopen) geen eieren meer leggen. We dachten nog als we terug komen hebben we schalen vol. Maar nee ze hadden er nog 3 gelegd en daarna was het helemaal over. Even een winterstop dus. Maar ik kon me gang weer gaan. Ik ben al direct begonnen met het opnieuw schilderen van de grote deuren. Hoewel schilderen komt er voorlopig nog niet van. Eerst alle oude verflagen verwijderen . Dan blijkt er ook veel meer hout ernstig aangetast te zijn door houtrot. Dus dat wordt een complete renovatie. Mijn ervaring met houtrotsherstel zal echt nodig zijn om de deuren weer in goede staat terug te brengen. Maar ik houw jullie op de hoogte. Toen het vorige week toch eens wat langdurig ging regenen, dacht ik Geertje maar blij te maken met het schilderen van de keuken deurtjes. Zo op het oog zag het er nog wel redelijk uit, maar als je goed keek zag je overal sporen van jaren lang gebruik. Dus deurtjes gedemonteerd en mooi geschuurd in mijn werkplaatsje. Ik had een plekje vrij gemaakt in de logeerkamer om ze daar te schilderen. Dit met de verflucht voor Geertje. Helaas was het uiteindelijke schildersresultaat niet wat je van een  meestersschilder mag verwachten. Ook de kleur paste niet zo goed bij de rest van de keuken. Dus na goed doorharden weer schuren en schilderen. Nu andere kleur en een prachtig resultaat waar ik zelfs trots op ben. Maar Geertje zij als je toch bezig ben doe dan meteen ook maar dat houten aanrecht blad. Ja waarom ook niet. De kleverige rand bij de tegels en de vieze kitrand waren mij ook al diverse keren opgevallen. Dus met veel moeite de hele kitrand er uit weten te pulken. Dan proberen het houtwerk te schuren. Nou dat ging slecht. Maar ik heb ook nog een grote schuurmachine met een schijf. Die geprobeerd en dat ging wel. Maar veel stof. Wat zeg ik, de hele keuken zat van boven tot onder, onder het schuurstof. Natuurlijk had ik eerst alles weg moeten halen en andere dingen afdekken. Maar ik was bezig en resultaat was goed dus was dat voor mij belangrijker. Alleen was Geertje daar niet mee eens.  Maar ja gebeurd was gebeurd. Maar het aanrechtblad is weer als nieuw. Kitrand weer hersteld en het blad weer keurig in de lak. Maar daarna dus de schoonmaak klus. Het leek wel grote schoonmaak hier. Van boven tot onder stofvrij gemaakt en gesopt. Geertje natuurlijk nu heel blij met het resultaat. Klaar om hier in Rezay voor de eerste keer kerst te vieren. Jammer maar helaas konden Paul/Judith en de kinderen ondanks eerder plannen er niet bij zijn. Ze wilde toch Paul zijn moeder deze kerst niet alleen laten. Dat zouden wij ook niet willen want als je na een jarenlange vriendschap zo ineens weer alleen kom te staan zijn Kerstdagen extra heftig. Dus dat houden we tegoed voor volgend jaar. Misschien dat dan ook Dennis en Jantien er bij kunnen zijn. De sfeer in deze kersttijd in ons dorp is anders dan de meeste dorpen in Nederland. Daar zag je toch zeker de laatste jaren steeds meer huizen die met verlichting of andere ornamenten hun huis in kerstsfeer brachten. Dat is hier nog heel ongewoon. Natuurlijk heb ik onze prachtige versiering die jaren lang bewondering oogsten aan ons balkon in Medemblik hier ook opgehangen. Dus de heel voorkant van ons huis is prachtig verlicht. Maar we zijn ook een van weinige huizen die er wat aan doet. En zeker niet zo uitbundig als ons. Maar wie weet hebben we volgers volgend jaar. In Nederland is dat ook niet spontaan bij iedereen begonnen. Maar wat wel bijzonder is dat elke gemeente wel wat doet om de kerstsfeer in het dorp te laten uitstralen. Zo zijn er bij het gemeente huis 2 grote verlichte kerstbomen geplaatst en in alle bloembakken die zomers vol met mooie bloemen staan zijn nu opgefleurd met kersttakken en slingers. En dat doen ze in alle dorpen hier. Het ene dorp uitbundiger dan het andere ,maar wel leuk om in deze periode door de dorpen te rijden. Nu ik dit schrijf is het 2 e kerstdag, Nog even en we zijn weer in het nieuwe jaar. Een nieuw jaar met nieuwe plannen. Mijn plan is voor deze website om zeker te vervolgen. Het is natuurlijk geweldig leuk om te weten hoeveel mensen steeds weer onze belevenissen volgen. Maar het zal wat minder frequent zijn als afgelopen jaar. Dat ga ik toch niet volhouden. Maar ik ga jullie zeker op de hoogte houden wat er hier zoal gebeurt. Misschien wat kortere berichtjes. En alleen als het natuurlijk weer interessant genoeg is om te vermelden

Rest me nu jullie te bedanken voor al die weken dat onze belevenissen zijn gevolgd. Wij wensen dan ook van harte dat 2019 weer een geweldig jaar wordt. Maar bovenal wensen we u allen gezondheid. Ook dit jaar hebben we weer ondervonden dat gezondheid de basis is voor een gelukkig leven,