Op deze bladzijde worden alle wekelijkse belevenissen in volgorde van de weken  geplaatst. De bladzijden van de week  wordt dus elke keer na 3 weken hier geplaatst, Maar dan wel zonder de begeleidende foto,s. Alle foto,s zijn wel weer terug te zien in de bladzijde  2019 in beeld. 

Foto,s van de tuin worden gekoppeld aan de maandelijkse tuinfoto,s van 2018.

Ik hoop hierdoor de website overzichtelijk te houden.

Veel leesplezier. Jan.

week 1

Het is nog maar 6 januari en we hebben het eerste leuke evenement al weer gehad. Aan het einde van het jaar of direct in het begin van een jaar worden allen inwoners die 70 jaar of ouder zijn woonachtig in onze gemeente uitgenodigd

Uitgenodigd om gezamenlijk met de burgemeester en de raadsleden te genieten van een exclusief diner. Een diner dat geserveerd wordt in onze feestzaal. Een gespecialiseerd catering- bedrijf zorgt die middag voor alle lekkernijen Ja ik zeg die middag. Want dit diner begint volgens Franse gewoontes natuurlijk direct na de middag.

Omdat we nu nog niet precies weten hoe laat we er echt moeten zijn gaan we toch om kwart over 12 maar naar de feestzaal. Maar net als vele andere bijeenkomsten die we nu al hebben meegemaakt is de gemelde aanvangstijd een indicatie. Want als we inde feestzaal binnen komen is alleen de burgemeester en enkele raadsleden aanwezig met hun wederhelften. Maar ja we zijn er nu toch dus het traditioneel begroeten met handje schudden en de dames 2 kussen op iedere wang 1. Gelukkig komen er steeds meer mensen de zaal in. En om 12.30 is toch wel het grootste gedeelte aanwezig. Er is zelf de regionale pers aanwezig. Dus voordat we allemaal aan tafel gaan moet er eerst een groeps- foto worden gemaakt. Die zal maandag wel in de Le Berry républicain staan. Dit is een van de grote regionale kranten van Frankrijk speciaal gericht op het departement Cher en Indre.

NU mogen we aan de mooi gedekte tafels gaan. Wel lief dat onze buurvrouw direct regelt dat we bij de andere leden van onze seniorenclub komen te zitten. Er staat een menu kaartje bij elk boord en dat ziet er veel belovend uit. Ik heb van deze middag van deze kaart van ook van elk gerecht een foto gemaakt. Ik hoop dat jullie dan een beetje indruk krijgen van wat we die middag allemaal opgediend hebben gekregen. Ook bij elk gerecht weer een bijpassende wijn. Het was al ruim vier uur toen we nog het laatste gerecht opgediend kregen met een bijpassende mousserende wijn aan geboden door de burgemeester. Tijdens dit laatste gerecht gaat de burgemeester ook nog persoonlijk naar iedereen toe om te proosten op het nieuwe jaar.

Dit is natuurlijk alleen mogelijk in zo'n kleine gemeente als Rezay met even meer dan 200 inwoners. Stel je voor dat onze voormalige gemeente Medemblik dit zou willen organiseren. Met een inwoner tal van 43000 zouden dat duizenden mensen zijn die daarvoor in aanmerking zouden komen Onbegonnen werk.

Wij kijken wee terug op een leuke middag samen met veel inwoners waarvan we er nu toch al veel persoonlijk kennen . Op naar de volgende bijeenkomst. Volgende week weer een diner gezamenlijk met onze leden van de senioren club . Dat gaat ook weer culinair worden Natuurlijk lezen jullie daar weer volgende week meer over.

 

week 2

Daar zitten we dan weer aan de keurig gedekte tafel.

In mijn vorige blog heb ik nogal uitgebreid verslag gedaan van dat heerlijke diner wat ons werd aangeboden door de gemeente. Omdat we deze week weer een bijzonder etentje hadden zou ik daar weer verslag van doen. Maar het moet natuurlijk wel leuk blijven om deze wekelijkse verslagen te blijven volgen. Dus doe ik hier maar geen uitgebreid verslag van. Maar heerlijk was het wel weer. Dit keer gingen we weer met onze senioren club naar een bekend restaurant in de regio. 1 maal in de 3 maanden hebben we dit uitgebreide etentje omdat in die afgelopen periode de verjaardag worden gevierd van diegene die in die periode jarig zijn geweest. Je moet toch ergens een reden hebben om met elkaar wat te vieren.

Dit keer in het bekende restaurant La Forge in Saint-Hilaire-en-Lignières. Dit restaurant is in de regio bekend om zijn uitstekende plat du jours . Uit de hele regio komen daar na 12 uur gewone burgers maar ook heel veel mensen die vanuit hun werk lekker even een heerlijk maaltijd gaan genieten. In je kantoor of werk kleding of je overal het maakt daar niet uit. Voor maar € 13 euro een voorgerecht een hoofdgerecht (natuurlijk het bekende kaasplateau) en een dessert. Natuurlijk is ook de wijn bij de prijs inbegrepen. Er is plaats voor een 40 personen, maar in de zomer moet je echt al een dag van te voren reserveren anders is het complet. En ook heel bijzonder dit restaurant is elke avond gesloten en ook het complete weekend.

Omdat ze deze 2 weken gesloten waren voor 2 weekjes vakantie hadden ze toch voor onze club een uitzondering gemaakt. Op de foto,s kunnen jullie zien wat we allemaal op ons bordje hebben gekregen.

Het is de laatste weken wat weer betreft niet echt lekker. Vaak een beetje regen en een hoge luchtvochtigheid. Vorig jaar hadden we hier nog te maken met heel veel regen waardoor het riviertje gigantisch buiten zijn oevers was gekomen. Gelukkig laat Meteo zien dat het volgende week weer 3 dagen redelijk zonnig is. Maar ondanks dit weer type heb ik toch nog veel werk in de tuin kunnen doen. Ik ben weer begonnen om een serie essen bomen te verplaatsen naar het stuk weiland . Per boom echt wel een dag werk. Eerst rondom de stam een zo diep mogelijk geul graven. Daarna proberen om onder de wortels door te komen zodat hij los komt te staan. Maar dit graven wordt elke keer weer gehinderd door de grote hoeveelheid stenen die hier ook overal in de grond zitten. Ik heb er dan ook altijd een emmer bij om die weer te verzamelen. Daar is ook altijd wel weer leuk plekje je voor. Dat is ook zo als ik een nieuw plantgat ga graven om de boom weer te herplanten. Weer een halve emmer met stenen. Elke keer weer een hele opgave,maar wel een grote voldoening als hij dan uiteindelijk op zijn nieuwe plek staat . Deze week totaal 4 bomen een ander plakje gegeven.

Deze week ook weer te maken gehad met de gezondheids- zorg in Frankrijk. Geertje had al weken last van een vervelende huiduitslag. Uiteindelijk dan maar naar de dokter. Die dacht eerst aan een allergische reactie dus even wat anders omgaan met de medicijnen. Omdat niets hielp toch maar een verwijsbrief voor de specialist in het ziekenhuis. Afspraak om kwart voor vier met een dermatoloog. We denken dat we ons eerst weer moeten melden en laten inschrijven, al onze papieren moeten laten zien van de cart vitale en de aanvullende verzekering etc. Dit traject wisten we nog van vorige keren. Maar nu werden we direct naar een wachtruimte verwezen zonder dat ons naar een naam werd gevraagd . Dus maakte we ook geen melding dat we aanwezig waren. We hadden er tijdens dat wachten geen goed gevoel over. De vorige keer hebben we bijna 2 uur zitten te wachten voor de oorarts en zijn we uiteindelijk maar weer naar huis gegaan. Maar wonderen bestaan. Om even na vier uur komt de specialist ons persoonlijk roepen. Hij zag direct wat er aan de hand was . Een vorm van psoriasis. Zalfjes voorgeschreven en klaar. O nee natuurlijk nog even afrekenen. € 50-, We hadden daar al wel op gerekend maar niet dat we niet konden pinnen. Nee alleen contant . Dus kom ik weer de stad in om even bij een bank geld te pinnen. Gelukkig weet ik inmiddels wel de weg dus is dat niet zo erg. Maar wel vreemd. Bij onze eigen huisarts staat gewoon de pinautomaat klaar voor de betaling. En hier in een modern ziekenhuis moet je de specialist contant betalen. Is wel lekker voor de belasting denk ik want er wordt alleen een bon uitgeschreven zodat we dat weer kunnen verzilveren bij onze verzekering. Maar dat gaat niet met een kopie of volg nummer of zo. Dus niets te achterhalen. Achteraf ben ik blij dat ik voor het uitspuiten van mijn oren naar huis ben gegaan. Ook dat had € 50 ,- gekost. En dan nog € 25 van de huisarts voor de verwijzing. Daar bij nog € 12 euro voor de oordruppels bij de pharmacie die drie dagen van te voren in je oren moeten worden gedruppeld. Nee dat doen we niet met olijfolie in Frankrijk hoor. Even je oren uit laten spuiten in Frankrijk kost je dus € 87-. Als ik Nederland dit liet doen werd het gedaan door de dokter s assistent en was ik met 10 minuten weer buiten.

Wat me ook opvalt hier bij de dokters bezoeken. Er wordt heel snel een geneesmiddel voorgeschreven, Maar er wordt niets gedaan om te vertellen hoe je dingen kan voorkomen of dingen kan verbeteren. Niet voor niets is de pharmacie naast de boulangerie de best bezochte winkel in Frankrijk

week 4

week 4

De voorbereiding voor 35 Linden boompjes.

Ik ben heel veel bezig in toekomstige bos . Vorige weken veel werk gehad om weer bestaande bomen uit te graven en weer te verplanten op een nieuwe plek. Maar daar krijg je natuurlijk geen bos mee. Dus moet er meer gebeuren. Er moeten nog heel veel bomen geplant worden wil het uiteindelijk toch een echt bos worden. Op dit moment staan er meer dan 200 bomen-boompjes en struiken. Maar op een oppervlakte van een halve hectare is dat natuurlijk nog niets. Dus heb ik weer via het internet 35 linden boompjes besteld. Ook in Frankrijk werkt het bestellen via het internet best heel goed. Alleen duurt het wat langer natuurlijk als in Nederland.

Frankrijk is nogal wat groter dus transport heeft meer tijd nodig. Vorige week ben ik begonnen met de voorbereiding op de plak waar ik de boompjes ga planten.

Daar moest ik eerst weer een groot stuk van het hekwerk van gaas verplaatsen. Het stuk weiland waar de schapen van Lucien op grazen wordt elke keer een stukje kleiner. Maar er blijft nog genoeg land over. Na dat ik dat hekwerk een 15 meter naar achteren had geplaatst was er een stuk grasland met hier en daar erg grote pollen hard gras wat die schapen niet vreten. Dus ik dacht dat eerst maar met de bosmaaier te geen bewerken. Dus de bosmaaier naar dat stuk lang gesleept. Op zich zelf al een hele klus want dat ding is best zwaar. Maar ben je daar en dan wil dat kreng niet starten. Een tijdje wachten en ja hoor eindelijk doet hij het. Maar ik kan als ik gas wil geven doet hij niets. De motor blijft draaien maar de draad die rond moet gaan blijft stil liggen. Dus doet hij niets. Ik denk dat het probleem bij de gas hendel zit. Dus loop ik maar heen en terug ( 148 stappen heen en 148 stappen terug) naar de schuur om een serie schroevendraaiers op te halen. Demonteren maar. Helaas er zit nog een schroef die een heel aparte sleutel verlangt. Dus weer heen 148 stappen en terug 148 stappen naar de schuur. Gedemonteerd. Ik denk dat ik het probleem heb opgelost dus meer gemonteerd. Helaas lukt het starten weer niet. Eerst maar uitgeput van het trekken aan die starter wat anders doen. Hernieuwde poging. hij doet het. Maar helaas geen gas kunnen geven. Wat nu. Ik denk een probleem misschien bij de motor zelf. Maar voor dat te demonteren is een steek sleutel nodig. Weer heen en weer 296 stappen naar de schuur. Demonteren. Ik zie nu de oorzaak. De gaskabel is los komen te zitten. Een pennetje moet achter een oogje worden getrokken. Helaas daar is een waterpomp tang voor nodig. Weer 296 stappen heen en terug naar de schuur. Monteren en ja hoor na tien keer trekken start de motor en kan ik ook gas geven. Is nog wel een probleempje dat hij niet mooi stationair  blijft draaien, maar ik kan maaien. Helaas na 10 minuten is de draad die voor het maaien moet zorgen aan het einde. Gelukkig heb ik in de schuur nog genoeg lengte op voorraad. Dus daar gaan we weer voor 296 stappen. En ja hoor nu kan ik alles maaien. 

De volgende dag , was wel slecht weer. Maar toch 35 graspollen van 20 x20 weg gestoken. Maar ik kon niet verder want het begon steeds harder te regenen. De volgende dag de plekken waar ik de graspollen had verwijdert uitgegraven op 30 centimeter. Met elk te graven gat komen er ook nog wel 20 stenen naar boven Dat was woensdag. Donderdag ochtend worden de boompjes bezorgd. En het is het beste natuurlijk als die zo snel mogelijk worden geplant omdat de fijne wortels niet uit mogen drogen. Ik moet die dag wel nog veel doen omdat in de avond Paul en Judith zouden komen. Maar toch die ochtend de boompjes maar geplant. Omdat ik de gaten al klaar had was het geen zwaar werk. Maar het was steenkoud buiten. In elk gat eerst een paar handen tuinaarde. Boompje er in. De wortels waren wel mooi verpakt in een plastic omhulsel. Een keurige plant instructie er bij dan met de uitgegraven aarde weer de gaten vullen gemengd met tuinaarde. Maar met een emmer naast het gat om al die stenen uit de aarde apart te houden. Maar na uren ploeteren toch al de boompjes geplant. En dat geeft weer voldoening. Nu nog volgende deze week al de boompjes een paaltje geven te ondersteuning. Want het is maar een twijg van ongeveer 40 centimeter die boven de grond uitsteekt.

Ook ga ik rond de boompjes worteldoek aanleggen om op een makkelijke wijze het onkruid om de boompjes heen straks de baas te zijn. Is ook wel weer een hele klus maar gaat me in het seizoen veel voordeel opleveren hoop ik.

En dan zijn Paul en Judith weer op bezoek bij ons. Wat toch fantastisch dat die twee er helemaal niet tegen op zien om voor 2 dagen bij ons te zijn ook twee dagen in de auto te moeten rijden. Het blijft toch altijd minimaal 9 uur rijden. Maar hun vinden het geen enkel probleem. Vorig jaar zijn ze wel 7 keer hier geweest. Ik heb het al wel meer geschreven. Meer keer dan ze per jaar in ons appartement in Medemblik kwamen. We zijn daar echt heel blij mee. Ondanks dat we regelmatig watsh appen of Skype is het weer heel fijn als ze hier zijn.

Anders dan anders was het nu eens geen mooi buiten weer. Nee vrijdag ochtend was alles bedekt met een dun laagje natte sneeuw. Maar wel weer een prachtig gezicht. Judith heeft er veel foto,s van gemaakt.

Elke keer als er mensen op visite komen denk ik wel wat er eventueel aan werk gedaan kan worden. Want naast lekker bijpraten, uitgebreid ontbijten met heerlijk vers stokbrood, koffie drinken , de tuin weer eens helemaal bezichtigen wil men vaak ook gewoon wat doen. Ik vind dat alleen maar fijn. Omdat het weer niet uitnodigde om buiten te werken zijn we alleen maar binnen aan het werk geweest. Badkamerventilator herstellen, aan en uit schakelaar in de schuur repareren, tv meubel van IKEA in elkaar zetten incl. alles daarop en er in weer installeren. Zaterdag zijn we naar een grote Emmaus geweest in Chatereuax. Een Emmaus in Frankrijk kunne we vergelijken met de in Nederland bekende kringloop hallen. Deze Emmaus is echt heel uitgebreid en groot. Maar ook erg rommelig zo staat er buiten onder een afdak gewoon kasten en meubels die als het hard regent gewoon nat worden. Er is een groot buiten terrein waar lange tafels staan met voornamelijk servies goed. Maar er staan ook buiten gewoon stoelen. Die zullen tijdens een regen bui gewoon hartstikke nat worden. Binnen is het beter georganiseerd en staat bijna op alles een prijsje. Als je iets wil kopen staat er wel een vrijwilliger die dan de prijs bepaald. We kochten er een oude barometer ,een mooie karaf. een plantenpot voor buiten met 2 mooie oude wand tegels. Maar zo zijn de twee dagen weer snel om is het zondag ochtend en zwaaien we ze weer uit. Gelukkig komen ze over een maandje nog een dag langs op de terugweg van hun wintersport.

week 6

Week 6

Een gezellig etentje met Therese en Lucien.

Deze keer nu niet eens een belevenis over de vele keren dat we hier in Rezay al uit eten zijn geweest, maar hoe we hier thuis een etentje hebben gehad.

Al sinds we hier wonen hebben we al best wel goed contact met een echtpaar waarvan de man een groot gedeelte van ons land gebruikt. Therese en Lucien. Lucien heeft op ons weiland nog steeds zijn schapen lopen. In het verleden toen de vorige eigenaars hier nog woonde maaide hij het gras een paar keer per jaar. Ik had hem in het begin eigenlijk met een grap voorgesteld dat hij er ook best zijn schapen op kon laten grazen. 1 dag later stond Lucien toen al voor de deur om te vragen of ik dat echt meende. Sindsdien hebben we dus schapen op het land. Maar dus ook regelmatig contact. Ook zien we ze bijna elke donderdag bij de senioren club. We hebben ze al eens uitgenodigd voor een avondje kaarten. En we zijn ook al eens bij hun op visite geweest voor een aperitief. In Frankrijk is dat om 5 uur komen en om 8 uur weer naar huis. Wisselende drankjes en hapjes en kletsen.

Geertje vond het wel leuk om deze mensen eens uit te nodigen om bij ons te komen eten. Natuurlijk volgens de Franse gewoontes niet in de avond maar rond het middag uur. Dus vandaag moest dat dan toch gebeuren. Haar recept van het bekende gerecht Boeuf Bouguignon had ze al enkele keren met succes gemaakt. Vorige week hadden Paul en Judith dit nog mogen meemaken.

Al die keren dat we al om 12 uur uit eten gaan zullen we nooit s’morgens nog eens uitgebreid ontbijten. Nee we volstaan dan met een bekertje yoghurt. Omdat Lucien zijn auto deze week in de garage stond had ik afgesproken ze van huis op te halen. Dus om kwart voor 12 stond ik bij de voor deur. In de tussen tijd had Geertje de tafel al keurig in orde gemaakt. Volgens Frans gebruik dus eerst maar een aperitiefje vooraf, (een Kir) natuurlijk met lekker kleine hapjes. Als tussen gerecht heerlijke gevulde rolletjes ham. En de Boeuf als hoofdgerecht. Geertje had ook nog een kaasplateau geregeld maar daar was geen ruimte meer voor. Dus een lekker kopje koffie na.

Maar wat leuk is dat ze beiden alleen maar Frans praten en denken dat wij alles verstaan. Nou dat is maar voor 20 % denk ik. Toch hebben we het heel gezellig gehad en hebben bijna 4 uur met elkaar gegeten, gekletst en gelachen. Ja wat ben ik er wijzer van geworden. Wat heb ik nu wel begrepen en verstaan. Omdat ik altijd belangstelling heb voor de historie weet ik nu dat Rezay vroeger wel 5 cafés heeft gehad. Rezay had toen beduidend meer inwoners natuurlijk. Ook nog een hotel restaurant en een epicerie. Ik weet nu veel over schapen houden. Dat Lucien al met zijn 60e met pensioen kon gaan. Hij is nu 85 jaar dus geniet al 25 jaar van zijn pensioen. En dat is echt vergelijkbaar met de hoogte van de Nederlandse AOW. Voordeel voor de oudere inwoners van Frankrijk dat ze al lang hun huis hypotheek vrij hebben. Ik weet dus wat de hoogte is van de pensioen uitkering is in Frankrijk en dat iedereen die in Frankrijk in het Franse leger heeft gediend daar ook nog een pensioentje aan over heeft gehouden.

 

De laatste week was het of de lente al begonnen was. Dagen waarop de temperatuur al naar 14 graden ging en ook af en toe een zonnetje. Dus het was al weer heerlijk werken in de tuin. En als de zon hier schijnt geeft hij ook al lekker warmte. Dat is toch anders dan in Nederland. Ik heb er al meer over geschreven, maar deze regio is toch wel bijzonder wat klimaat betreft. Gister werd me dat nog weer eens bevestigd. Vrienden van ons die hier ook dichtbij een woning hebben gekocht hadden deze week familie op bezoek uit de Bourgogne. Die vertelde dat er al twee dagen hartstikke slecht weer was geweest. Terwijl we hier bij wijze van spreken buiten hadden kunnen zitten. En vandaag bericht van een Facebook vriend die woont inde Auvergne (dus ook niet zo ver bij ons vandaan) waar gister een storm met windkracht 9 over het land waaide. Was het vanmorgen (zondag ochtend) hier ook geen mooi weer, nu ik zit te typen in de namiddag schijnt de zon alweer. En de vooruitzichten voor volgende week zijn helemaal prachtig.

Wat we zondag ochtend ook weer is opgevallen dat de bevolking hier zo relax is. Ik was eerst even in de supermarkt. Moest maar 2 kleine dingetjes kopen. Staat er bij de kassa een rij van 6 mensen voor me. De kassière heeft zelfs nog tijd om een praatje te maken met een afrekenende klant. Dan weer een klant die eerst alle boodschappen netjes in de 2 meegebrachte boodschappentas op stapelt. Dan na dat klaar was een ander tasje open maakt want daar zitten haar betaalcheque,s in. Dat wordt dan nog in een keurig handschrift ingevuld worden. Ik en de andere klanten maar wachten. Maar niemand is geïrriteerd en klets wat met elkaar. En gemoedelijk gaat de ene klant na de ander klant uiteindelijk toch langs de kassa en ben ik eindelijk aan de beurt. Zit ik later zoals gewoonlijk op zondag ochtend in het plaatselijk café. Dit café is gecombineerd met een tabac en kiosk. Het café en de kiosk hebben alle twee een eigen ingang, maar binnen loop je zo van de kiosk het café gedeelte in. Vandaag is alleen de eigenaresse aanwezig en die beheert dus de kiosk en het café. Aan de bar en in het café zitten 12 mensen te wachten op een drankje. Ik had gelukkig al een kopje koffie gekregen. De eigenaresse heeft steeds weer nieuwe klanten in de kiosk en maakt ook rustig een praatje met de aanwezige. Ik denk wel na een kwartier is er eindelijk tijd om iedereen in het café van een drankje te voorzien. Dan gebeurt het omgekeerde. In de kiosk verzamelen zich steeds meer mensen. De dame achter de bar blijft rustig en neemt de tijd om alles op een nette wijze uit te serveren. Ook bemoeit ze zich nog even met een gesprek wat aan de bar wordt gevoerd. Alles zonder haast te maken voor de wachtende mensen in de kiosk. Maar net als eerder in het café wordt niemand nerveus of zenuwachtig. Ook in de kiosk zijn de aanwezig in gesprek of staan geduldig te wachten. Ik denk als dit in Medemblik zou zijn gebeurt dat er al diverse mensen boos weggelopen zouden zijn. Hier niet hoor. Geduld hebben. Ook ik moet geduld hebben als ik wil afrekenen. Ja ook dan eerst de kiosk klanten de deur uit. De mensen die een drankje bestellen gaan voor, en dan tijd om af te rekenen.

Dit gedeelte van de Berry staat bekend om zijn perceel afscheidingen met een heg. Elk stuk land is omgeven met een heg die regelmatig wordt kort gehouden. Soms zit er nog wat gaas of prikkeldraad tussen door, maar meestal is de bebossing zo dicht dat er geen beest doorheen kan. Ik heb zelfs gehoord dat deze heggen een beschermde status hebben en niet zo maar mogen worden weggehaald. Net zoiets als in Nederland als je een boom op wil ruimen. Dan moet je eerst een kapvergunning aan vragen. Nou hadden wij aan de overkant van ons huis ook zo’n hoge heg. Niet alleen hoog maar ook nog eens 3 meter breed. Hierdoor hadden we aan de voorkant geen zicht op het glooiende heuvel landschap. Het hele grote stuk weiland achter deze heg (ik denk wel meer dan 10 hectare werd vorig jaar ook niet bewerkt, dus het gras stond heel hoog te verdorren. In september vorig jaar komen er ineens 2 grote tractoren en binnen enkele uren is alles gemaaid en in grote rollen verpakt. Nog geen maand later wordt met grote machines de hele heg uitgedun tot aan een meter. Deze week zijn 2 mannen bezig om ook de laatste meter weg te halen tot aan 60 centimeter boven de grond. Ineens hebben we dus wel een uitzicht. Nu wordt dat eigenlijk alleen nog belemmert door onze eigen heg. Ik denk dat we die dit jaar dus ook maar eens drastisch gaan inkorten. Want dan hebben we een mooi uitzicht over het mooie heuvellandschap tegen over ons.

week 8

Met dank voor de montage door Paul en Bram.

 

We wonen nu al vanaf september 2017 definitief in Frankrijk. Dus in 2018 hebben we voor het eerst een heel jaar in Frankrijk gewoond. Ik was nieuwsgierig hoe en waar ik nu belasting aangifte moest doen. Informatie die ik op Google opzocht gaf me geen duidelijkheid. Dus heb ik enkele weken geleden maar de belasting telefoon in Nederland gebeld voor informatie. Na 6 wachtende voor me en 23 minuten wachten kreeg ik een aardige dame aan de lijn die me direct door verbond met een dame die hier alles van af wist zij ze. Volgens deze dame ben ik wat betreft de belasting nu verplicht deze opgave te doen in Frankrijk. Maar zegt ze er bij u moet terug gaaf gaan vragen voor ingehouden belastingen die in 2018 van uw uitkeringen zijn ingehouden. En een verzoek doen aan de inspecteur voor vrijstelling loonheffing in 2019. Want anders zou u straks dubbel belasting gaan betalen en dat mag niet de bedoeling zijn. Ze beloofd de benodigde formulieren hier voor op te sturen. Al heel snel krijg in een pakket formulieren wat in in moet vullen. Maar wat lees ik bij de eerste vraag . Ik moet een verklaring belastingplicht woonland meesturen. Als ik dat niet heb kan de aanvraag niet in behandeling genomen worden. Ik krijg bij de papieren ook formulieren die ik bij de belasting in Frankrijk moet laten invullen zodat er een bewijs is dat ik belasting plichtig ben in Frankrijk. Dus ik deze week met die papieren naar het belasting kantoor in Saint Amand Montrond. Ik was hier al eens geweest voor mijn omzetting Nederlands kenteken naar een Frans kenteken. Dus hoefde ik niet te zoeken. Natuurlijk zoals gebruikelijk weer bijna een uur wachten voordat ik aan de beurt was. De man achter de balie heeft een cursus snel praten gehad denk ik want hij rafelt er van alles uit waarvan ik maar weinig kan verstaan. Maar na een tijdje heen en weer gepraat komt de man met een groot document dat ik zou moeten invullen. Ik begrijp ik moet eerst dat formulier invullen. Dit formulier is er voor om me te registreren voor de Franse belasting. Pas al dat is gebeurt dan kan hij mijn formulieren invullen. Ik zeg geef maar op dan ga ik die wel invullen. Maar dat had ik gedacht hij heeft een formulier van vorig jaar. Het nieuwe formulier komt pas per 1 mei. Ik vraag het echt wel 3 keer na, maar het is echt zo. Ik kan 2 mei terugkomen om het formulier voor 2018 op te komen halen. Dus kunnen we weer wachten en zal de inhoudingen op mijn uitkeringen gewoon door blijven gaan. Nou ja ik hoef me ook dan voorlopig geen zorg te maken over de belasting aan slag 2018. Toch ga ik deze week de Nederlandse belastingdienst maar weer eens bellen. Dus wordt vervolgd.

 Dit weekend hadden we weer bezoek van Paul, Judith ,Bram en Merijn. Op de terugweg van hun wintersport week in de Franse Alpen zien ze er niet tegenop om honderden kilometers om te rijden om 1 dagje bij ons te zijn. Vrijdags na een dag skiën gaan ze zo rond half zes op weg en komen dan rond middernacht bij ons aan. Ja zeggen ze gewoon. Hebben we toch de heel zaterdag nog. Wij vinden dat natuurlijk hartstikke geweldig. Het is ook nog heel erg mooi weer de volgende dag. Het is de hele week al bijzonder mooi. Echt uitzonderlijk voor de tijd van het jaar. Het valt hun natuurlijk ook op wat een geweldig uitzicht we nu hebben doordat de hele hoge en brede heg is verwijdert. Alleen de hoge heg bij ons zelf verhindert nog het complete uitzicht als we op het terras zitten. Ik zeg dat we die zeker nog dit jaar gaan inkorten, maar dat het wel nog een heel karwei is. Maar dat ziet Paul anders. Zijn handen jeuken om dit nu direct maar aan te pakken. Dan hebben jullie er direct nog wat aan is zijn redenering. Voor ik er erg heb is hij al met de grote knipschaar begonnen. Dat gaat al super vlug. Al snel vormt zich een hoop takken. Bram die dit ziet pakt de bomen zaag en begint Paul te helpen. Voor Judith en mij een taak om al die afgezaagde en geknipte takken weg zien te krijgen. We brengen ze naar het land waar ik al een hoop afval hout heb. Best wel een stuk lopen ieder keer. Maar als we aan het einde van de klus alles daar hebben kunnen we dat vanavond nog wel in de brand steken. Ook weer leuk. Paul gaat over tot groter gereedschap en gebruikt ook de ketting zaag. Het gaat gesmeerd. In de loop van de middag is de hele heg op een mooi hoogte gebracht zodat we nu echt vanaf het terras en vanuit de kamer een pracht uitzicht hebben. Judith en ik zijn nog lang bezig om alles wat Paul en Bram hebben weggezaagd op te ruimen. In tussen heeft Merijn ook de handen uit zijn mouwen gestoken Hij heeft een IKEA badkamer meubeltje in elkaar gezet wat meegenomen was uit Nederland. Maar er is nog meer monteer werk. Ik had al een tijdje in de schuur verhoogde tuin bakken staan. Nou ja de pakketten want ze moesten nog wel helemaal in elkaar gezet worden. Bakken bedoeld om strak de groente op hoogte te kunnen kweken. Ik hoef me dan niet meer te bukken en ook wordt het moeilijke voor de kippen om de boel te ruïneren. Ik was al blij dat Paul en Bram de eerste in elkaar hadden gezet. Ik dacht nog heb ik straks mooi een voorbeeld hoe ik het moet doen straks. Maar ze hadden de smaak te pakken want al snel werd de tweede ook in elkaar gezet. Ik moest even naar de bakker om brood te halen voor het avond eten. Geertje had op verzoek weer haar heerlijk Boeuf gemaakt. En daar hoort natuurlijk een lekker stukje stok brood bij. Ik kom onverwachts laat terug van de bakker en zie dat ze nu al alle 4 de bakken in elkaar hebben. Wat toch geweldig, Dat scheelt me zelf weer heel veel werk.

Ja ik moest brood halen. Dat was ook weer een apart verhaal. Mijn bakkertje is in de middags pas weer open om 4 uur. Dus om half vijf sta ik voor de deur, maar die is nog dicht. Ook als ik een paar keer hard rammel aan de deur blijft het angstig stil. Wat nu? Er is een bakker in een ander dorp maar dat is meer dan 10 kilometer rijden. Toch maar doen want we moeten brood hebben. Ongelooflijk hè dat je bakker gewoon de deur nog niet open heeft al staat er duidelijk op het bord bij de deur dat hij om 4 uur open zal zijn. Dus een 3 kwartier later een 30 kilometer gereden ben ik er met het brood. Tijd om met elkaar eerst maar eens te genieten van een wijntje en een biertje. Genoeg gewerkt. Maar voor we gaan eten moet de grote stapel van verzamelde takken natuurlijk nog in de brand. Het fikt wel lekker maar toch zou het nog beter branden als het hout droger zou zijn. Dus niet al het hout is verbrand ,ondanks dat Paul nog lang met de harkt heeft geprobeerd om alles weg te branden. Jammer dat ze maar 1 dag hier waren maar wat is er veel gebeurt en wat was het weer gezellig. Eind april komen ze gelukkig weer.

 

week 13

Als je aan Frankrijk denk dan denk je ook aan stokbrood. Want wat is er heerlijker als s,morgens een ontbijt met een lekkere baguette. Nu we in Frankrijk wonen is het bijna alle dagen een heerlijk stuk stokbrood. Maar dat er zoveel verschil zit tussen het ene en het andere stokbrood is me nu hier in Rezay echt opgevallen. In het boek van Ilja Gort “overleven in Frankrijk""schrijft hij er ook over. Dat je zelfs bij de boulangerie waar je altijd je brood koop ook veel verschil kan zitten in het ene of het andere baguette. En dan heb je het nog over dezelfde bakker. Want het was ons ook opgevallen dat het brood bij de bakker in Lignaires altijd ietsje lekkerder was dan het brood van onze bakker.. In Lignaires ga ik brood kopen op zondag als visite van ons die ochtend vroeg weg wil. Deze bakker is ook op zondag open en opent al om 7 uur. En dan heeft de bakker in Chateau Meillant in deze regio wel het lekkerste brood. Maar ja dat is bijna 20 kilometer bij ons vandaan. Dat is ff te gek om een brood te halen. Normaal koop ik mijn baguette in Saint Christof. Het was me al eens opgevallen dat ik mijn baguette de ene dag lekkerder vond als de andere dag. Ik vind het brood moet wel knapperig zijn maar ook niet te hard gebakken eigenlijk lekker krokant. Met het verhaaltje van Ilja Gort in mijn achterhoofd vroeg ik op een dag niet of ik niet een wat minder doorbakken brood kon krijgen. Maar natuurlijk zij de bakker. Hij gaat naar achter (waarschijnlijk naar zijn bakkerij) en komt terug met 3 verschillende baguette,s. Nu zie ik ook duidelijke verschil de ene is best wat minder bruin dan de ander. Ik kies voor de minst bruine. Nou dat is precies de goede keus. Lekker krokant maar ook heel luchtig van binnen. Een baguette moet je zo vers mogelijk eten. Dan is hij op zijn lekkerst. Maar Geertje heeft er wat op gevonden dat ik niet elke dag naar Saint Christof moet rijden voor 1 baguette. Ik koop er 2. De volgende ochtend maakt Geertje hem met water wat vochtig en doet hem een klein tijdje even in de voorverwarmde oven.. Het is dan toch net of hij vers gebakken is.

Deze week kregen we bericht dat ons dorp Rezay ook op de kabel wordt aan gesloten. Er was afgelopen donderdag een informatie avond gepland in onze feestzaal. Ik was er al op voorbereid dat ik waarschijnlijk niet veel van de informatie kon verstaan. Maar ik dacht als een goede powerpoint presentatie is kan ik de hoofdlijnen misschien wel volgen. En er zullen toch wel brochures zijn. Maar niets van dit alles. Toch wel een 50 tal inwoners die naar deze avond waren gekomen hoorde de spreken aan die grote delen van zijn verhaal op las vanaf zijn laptop. Nog erger toen hij wat plattegronden of plaatjes wilde laten zien ging hij met zijn laptop de zaal rond. Wat amateuristisch. Onze burgemeester gaf nog wel flink commentaar op deze wijze ,maar hij verontschuldigde zich want hij dacht dat de feestzaal wel een beamer en groot wit scherm zou hebben. Maar niet dus. Dus ik heb er echt helemaal niets van verstaan. Na afloop van zijn presentatie ben ik naar de man toe gegaan en om zijn e-mail adres gevraagd. Ik heb hem gezegd dat ik wel al mijn vragen via deze e-mail aan hem ga richten. Ik denk dat ik dan wel genoeg informatie kan krijgen. Maar dit verwacht je toch niet van zon organisatie.

Dat het soms hier echt amateuristisch aan toe gaat hebben we al enkel keren ervaren. Zo hadden we laats de jaarvergadering van onze senioren club. Bijna alle 25 leden waren aanwezig. Dus meer dan 10 % van het aantal inwoners van ons dorp. We zitten dan gewoon aan de lange tafels in onze club ruimte. We hebben we een agenda gekregen. Maar het begint al met de opening van de voorzitter. Hij doet zijn verhaal,maar het hindert andere niet om gewoon lekker met elkaar te blijven kletsen. Ook als er wel iemand aan de voorzitter vraagt wordt dat 5 minuten een 1 op 1 gesprek wat ook door bijna niemand wordt gevolgd. Zo gaat het met elke agenda punt. De meest aandacht en de daaropvolgende discussie komt uiteindelijk over het onderwerp de 4 uitgebreide etentjes die elk jaar worden georganiseerd. Daar wil iedereen wel zijn zegje over doen. Ja eten is natuurlijk in Frankrijk toch wel het belangrijkste in het leven. Dus daar wordt weer veel aandacht aan gegeven. Veel minder dan aan de bestuursverkiezing. Je wil het niet geloven maat het bestuur bestaat uit 7 personen. Naast de voorzitter (hier heet dat de president) natuurlijk ook de secretaris en de penningmeester . Maar deze functie worden geassisteerd door een vice president,vice secretaris en vice penningmeester. Dan is er nog 1 algemeen bestuurslid. Waarschijnlijk om een oneven aantal bestuursleden te hebben. Er was een verkiezing nodig omdat de vice voorzitter en de vice secretaris ontslag hadden genomen.(of misschien wel ontslag hebben gekregen.) Gelukkig zat ik naast de penningmeester en kon ik de met een prachtig handschrift geschreven balans goed in me opnemen. Gelukkig is wel van deze vergadering een echt verslag gemaakt zodat ik dat in alle rust kon lezen.

Bijna dezelfde ervaring hadden we met de jaarvergadering van de Assocation de Rue de la Tendresse

Dit is een stichting die zich inzet voor de opvang van loslopende poezen. Een poezenopvang huis dus. Omdat een van onze leden daar de voortrekker van is heeft Geertje daar in een spontane bui ooit vorig jaar eens € 20 euro aan geschonken. Maar dat betekent dat ze nu ook een soort officiële donateur is geworden. Want ze kreeg een persoonlijke uitnodiging. Er waren ongeveer 25 mensen aanwezig. Maar het ging weer op dezelfde wijze. Terwijl de voorzitster haar jaarveslag op las. Ook weer keurig geschreven op papier , was het voor vele belangrijker de laatste nieuwtje uit te wisselen aan elkaar dan te luisteren naar wat er gezegd werd. Als ik daar dan zo zit moet ik alleen maar erg lachen. Deze avonden zijn toch heel bijzonder. Ook hier heb ik weer weinig van verstaan. Wel dat deze stichting een onderdeel is en subsidie krijgt van de club van miljoen vrienden van Brigitte bardot. De dieren activiste. Maar wel na afloop lekker hapjes en drankjes.

Tot zover eens wat belevenissen van alle dag hier in Frankrijk.

week 18

Bram en Merijn maken een nieuw deksel voor de waterput

Omdat er geen bijzondere gebeurtenissen zijn om op te schrijven ga ik nu maar eens wat vertellen over mijn dagelijkse werkzaamheden. Eigenlijk is dat heel eenvoudig want ik ben bijna altijd wel in de tuin bezig. Natuurlijk vind ik dat ook leuk, maar het is ook nodig. Want als je met zo,n groot terrein hier niet dagelijks mee bezig ben gaat het uit de hand lopen en wordt het niet meer te overzien. Want de natuur gaat zomaar door.

Vorig jaar was er zoveel achterstallig onderhoud waardoor ik genoodzaakt was om op diverse plaatsen het onkruid maar zijn gang te laten gaan. En daar heb ik vorig jaar ook al eens over geschreven , ook onkruid is soms heel erg mooi. Maar dat is maar tijdelijk want als het uitgebloeid is wordt het echt een puinhoop. Dit jaar heb ik het tot nu aan toe veel beter onder controle. Dank zij natuurlijk het vele werk van vorig jaar om het onderhoud wat makkelijker uitvoerbaar te maken.

Maar ik moet wel alert blijven want anders gaat het toch niet goed. Ik heb nu een systeem waar ik per dag elke keer een project benoem want ik die dag ga aanpakken. En de keus van dat project hangt af van de hoeveelheid onkruid er naar boven komt

Zo heb ik bijvoorbeeld vandaag het project tomatenplanten afgerond. Dat was niet alleen 6 tomatenplanten in de grond zetten,maar ook de plek daarom heen eens grondig netjes maken. Om deze plek groeide het gras en het onkruid al weer aardig hoog De oorzaak er van was dat er nog steeds wat oude boomstronken stonden en een bamboe stelling om de tomaten te laten klimmen. Dus de boomstronken met mijn scherpe bijltje tot onder de grond weg gehakt Daarom heen alles met een hand schaar weg geknipt. Toch weer een wagen vol met gras onkruid. Maar het geeft na afloop aldoor wel weer een voldoening. Omdat het meteen heel erg opgeknapt is maar ook wetende dat ik er later met onderhoud profijt van zal hebben. Met alles wat ik doe bedenk ik dat er zo weinig mogelijk vervolg onderhoud aan moet komen. Maar soms lopen die plannen ook wel weer in duigen. Ik had in de herfst al 40 kleine linden boompjes geplant. Om daar later wat makkelijk onderhoud aan te plegen had ik om elk boompje een vierkante meter worteldoek aangebracht. Zo zou ik makkelijk met de bos maaier het gras wat er omheen groeit kort houden. Goed plan, maar

ik denk dat het een waardeloze kwaliteit worteldoek is geweest want het gras groeit er gewoon lustig onder door. En nog erger het doek is zo zwak dat het overal scheurt. En daar groeit het gras nog weer harder door heen. Dus het enige water op zit is al het worteldoek weer verwijderen en dan rond de boompjes het gras weer kort knippen. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Het lukt me nu met de zitmaaier tussen de aangeplante boompjes het gras te maaien. Dat vereist wel stuurmanskunst want je heb zo ook een boompje in de maaier. Waar ik dan niet goed langs kan maai ik later dan met mijn nieuwe gras trimmertje. Ja ik had al een grote bosmaaier. Maar dat ding is nogal zwaar en hij maait geweldig ,maar je heb ook zo een boompje te pakken. Nou zag ik laats bij de Lidl een grastrimmertje op een accu. Dat ding weegt gewoon bijna niets. En de prijs van € 59,- was ook geen probleem. Dus op de gok af maar gekocht. Maar wat een heerlijk stuk gereedschap. Hier kan ik dus op plaatsen waar ik met de grote bosmaaier moeilijk bij kan nu makkelijk met dit super lichte dingetje wel bij kan. Nu maar hopen dat de mesjes die ik online besteld heb snel aankomen, want die zijn snel versleten of stuk. Gelukkig kosten ze ook maar een beetje.

Deze week hadden we weer bezoek van Paul, Judith, Bram en Merijn. Toch geweldig dat zij elke keer als het even mogelijk is de lange rit naar ons toe maken en weer dagen komen te logeren. Naast dat het altijd weer enorm gezellig is wordt er ook altijd weer veel werk verricht. Ze vinden het heerlijk om bij ons allemaal klusje s te gaan doen. Natuurlijk had ik daar ook al op gerekend want ik had een heel lijstje gemaakt van wat er zoals uitgevoerd kon worden. Niet alles wat ik op de lijst had staan is gerealiseerd. Maar de ramen in het prieeltje zijn weer geplaatst, de 4 kubieke meter los gestort haardhout is keurig opgestapeld, afzuiging in de douche verbetert, verlichting in de werkplaats aangepast, rand met hele grote keien weggehaald en naar de voortuin verplaats, verlichting in de keuken mooier opgehangen, nieuw deksel gemaakt voorde waterput, in de tuin veel onkruid verwijdert, op diverse plaatsen de tuinslangen voor de beregening ondergronds gemaakt. Maar ook tijd voor ontspanning. De jongens hadden een kruisboog gekregen. Dat was echt weer een succes. Ook daarvoor moest natuurlijk nog weer een stelling getimmerd worden om het bord te plaatsen waarop je kan schieten. Nou heb ik in het verleden wel les gehad in het schieten met een kruisboog, Maar natuurlijk kan je het niet meer winnen van Bram of Merijn.

 

Nu dan toch nog weer een bijzondere belevenis. Afgelopen zondag zat ik zoals gewoonlijk weer in het café. Ook George was er met 2 van zijn vrienden. Toch wel gezellig om ook weer eens Nederlands te praten in het café. George vroeg of ik zin had om middags mee te gaan naar de paarden cours in Lignaires. In die plaats is een Hippodrome. Zo wordt dat in ieder geval op de borden aangegeven en dat had ik ook al veel onderweg gezien. Ik had geen idee wat ik van die paarden races moest verwachten, maar ik vond het wel weer eens leuk om dat ook mee te maken. Nou daar heb ik geen spijt van gehad. Wat een belevenis. Deze drafbaan is een tiental jaren geleden totaal vernieuwd. Volgens George natuurlijk met overheids steun . Maar het is een gigantisch groot complex op een terrein van minsten 10 hectare. Volgens George worden hier maar 8 x per jaar deze wedstrijden gehouden. Maar het zijn officiële paarden race waar ook op gewed wordt. Zowel op de baan maar ook in elk PMU café in Frankrijk. Het café waar ik zondags altijd zit is ook een PMU café, net als het café in La Chartre waar we met de zaterdagse markt vaak op het terras zitten. In heel Frankrijk zijn ongelooflijk veel PMU cafés waar dus op deze race gegokt kan worden. Maar hoe dat allemaal werkt had ik tot die dag geen notie van. Maar George weet er gelukkig alles van en legt me die middag alles geduldig uit hoe dit in zijn werk gaat. Om het half uur is er een race. We hebben een uitgebreide folder waar elk paard dat in de volgende race aan de start komt nauwkeurig wordt beschreven. Ook staat er al wat een paard al aan prijzen geld heeft gewonnen. En als dat paard al veel heeft gewonnen moet hij 5 meter meer lopen dan die gene die wat minder hebben verdiend. Alles staat heel precies omschreven. Ook wie het paard gaat bereiden, wie de trainer is van het paard. En wat zijn positie is geweest in de races die dit jaar geweest. Omdat het buiten toch wat fris is gaan we de overdekte tribune in waar we wonder boven wonder nog 4 lege krukken kunnen bemachtigen op een prachtige zicht locatie. Nog mooier zouden we zitten als we een tafeltje konden bemachtigen welke in een lange rij voor de glazen wand zijn neergezet. Maar daar moet je wel voor reserveren denken we. In de folder staat per races ook al een verwachtings- patroon van in welke volgorde de paarden per races zullen binnen komen en dus wie de verwachte winnaar is. Maar dat kan per races natuurlijk wel eens heel anders uitvallen. Er zijn die middag 8 verschillende race . Dus met zo,n klein karretje achter het paard, of met de jockeys op het paard , of de steeple-chase ( hier moeten de paarden over diverse hindernissen springen) de laatste races was grote Cros. Dat is een heel lang parcours met diverse verschillende hindernissen . Ik was nieuwsgierig hoe dat wedden op paarden nu in zijn werk ging. Ik zag wel dat er achter een man bij een loket steeds een lange rij mensen stond die waarschijnlijk wel een gokje waagde. Maar laten we ook een gokje wagen stelt George voor, want dan is het kijken naar een races nog veel leuker. Want dat kan met maar een hele kleine inleg. Dus we lappen allemaal een euro en ik met 4 euro naar de man achter de kassa en kies op aanraden van George nummer 10. Het gaat enorm makkelijk ik geef 4 euro en de man typt nummer 10 in en ik krijg direct een bonnetje met de gegeven op welk paard ik heb gewed. Maar ik had bij het betalen moeten zeggen dat ik op de winner gokte. Nu had ik op de eerste 2 die binnenkomen gegokt. Natuurlijk meer kans, maar als je win natuurlijk ook een lagere uitkering. Ik merk wel dat het kijken naar de races nu veel spannender is want je wil toch dat jouw paard gaat winnen. En nummer 10 komt nek aan nek als 2 de binnen. Dus we zitten in de prijzen. Alleen weet je dan nog niet wat je heb gewonnen. Want dat moet de computer nog bereken .Ik denk aan de hand van het aantal winnaars. Maar we hebben nu de smaak te pakken. Want we gaan de volgende races weer wedden. We bestuderen nu ook echt het paard wat de meeste kans zal maken. Maar ik ga eerst naar het loket om ons prijzen geld te incasseren vande vorige races. Jawel € 10,- dat is natuurlijk lachen. Je doet de eerste keer mee . Inzet 4 euro en uitkering 10 euro. Toch maar even 6 euro winst. De volgende races moet paard nummer 8 worden. Dus weer alle 4 lappen we weer 1 euro (waar gaat het over) en ik weer achter in de rij op weg naar het loket Maar nu gokken we op het winnende paard. Als de races 1 ronde gelopen heeft is nummer 8 op de voorste positie. Dat ziet er goed uit. Maar een paard naast hem verliest bij de hindernis zijn ruiter en dat paard gaat uit de koers. En stom gevolgd door ons paard nummer 8. Dus nu geen prijs. Maar wat is het leuk voor weinig geld kan je toch een lol hebben. En is het kijken naar de races veel meer een belevenis. Volgens George zijn er ook genoeg mensen die gewoon bij elke races maar 1 euro inleggen. Dus met 8 races vandaag zou je op zijn hoogst maar 8 euro kwijt zijn. Natuurlijk zullen er wel mensen zijn die veel meer inleggen. Volgens George kan je op deze manier ook in elk PMU café op deze wijze mee spelen. Maar dat is natuurlijk nooit zo leuk als live bij de wedstrijden aanwezig te zijn. De laatste wedstrijd was om 6 uur dus daar hebben we maar niet op gewed, omdat je dan nog weer moet wachten op de uitslag als je eventueel wat zou hebben gewonnen. Wat een geweldig mooie en interessante middag. Die we maar hebben afgesloten met een heerlijk etentje in de pizzeria in La Chartre. Een zondag middag om in te lijsten.

week 41

Een te droog 2019

Al vele maanden hebben jullie moeten wachten op een nieuw verslag van ons leven hier in Rezay. Ik kon de laatste maanden zeg maar meer dan een halfjaar geen fut opbrengen om weer een nieuwe verhaal toe te voegen aan de vele verhalen die ik al heb gemaakt. Week 18 van dit jaar was de laatste. Maar dan krijg ik toch weer regelmatig de vraag van, Jan we missen je belevenissen, gebeurt er niets meer om over te schrijven? Ben je gestopt met je verhalen? Af en toe ging ik zelf ook weer eens terug kijken en lezen wat er in de afgelopen periode hier allemaal is gebeurt. En dan blijft het weer hartstikke leuk om op die wijze herinneringen op te halen.

Daarbij zag ik deze week dat de bezoekers teller al op bijna 98000 staat. Dan toch alle reden om nu het weer wat minder wordt en de avonden langer om maar weer eens achter de laptop te gaan zitten.

Vorige maand 1september wonen we nu al weer 2 jaar in Rezay. Wat gaat de tijd toch enorm snel. Wat zijn de belangrijkste of bijzondere dingen die we dit jaar hebben beleefd. In deze aflevering zal ik het alleen over de gigantische droogte hebben die nu net achter de rug is. Maanden heeft het in deze regio niet of nauwelijks geregend. Gevolg dat waar ooit gras was nu alleen maar dor dood gras te zien was. Het enige voordeel voor mij dat ik maanden niet hoefde te maaien en dat ook het onkruid niet zo snel groeide. Maar dat was dan ook het enige voordeel. Enthousiast was ik dit jaar wel weer begonnen met mijn moestuin. Al heel vroeg hadden we heerlijk eigen sla uit de nieuwe bakken die we hadden aangeschaft. Nieuwe bakken die op werkhoogte staan zodat ik niet hoef te bukken of op knieën te werken . Ook op de andere plaatsen op de grond had ik uien ,worteltjes, spinazie en bonen gezaaid. Op de markt bloemkool, spruitjes, tomaten, paprika en boerenkoolplantjes gekocht. Vol plannen natuurlijk

In het begin van dit jaar was ik soms nog veel te vroeg met zaaien of planten omdat we 17 mei nog 7 graden vorst hebben gehad. Gevolg dat de grond te koud was om te kiemen. Dat van alle fruitbomen en druiven de bloesems zijn bevroren. Gevolg helemaal geen fruit dit jaar. En dat hoorde ik later dit is in de hele regio zo. In het begin heb ik nog geprobeerd om met water geven de moestuin nog in leven te houden. Maar op een gegeven moment heb ik dat maar opgegeven. Ik was voor het water geven afhankelijk van mijn waterput. Dat is een put van 6 meter diep waar normaal gesproken wel 5 meter water in staat. Maar door de droogte werd dat al heel snel veel minder en was ik blij dat ik om de 2 dagen nog een halfuurtje water kon pompen. En drinkwater gebruiken was door de ons en de omliggende departement al heel snel ten strengste verboden om water te gebruiken anders dan voor persoonlijk gebruik, hygiëne of calamiteiten. In dat schrijven over dat beperken van drinkwater werd ook melding gemaakt van de gigantische droogte in het midden van Frankrijk. Ook door de uitzonderlijke droogte van vorig jaar was het code rood voor de natuur. Zo erg dat we als we schade hadden opgelopen door de uitzonderlijke droogte we de schade zouden kunnen claimen. Een soort systeem als in Groningen bij het verzakken van de grond door het weghalen van het aardgas. Omdat in deze hele regio de huizen gebouwd worden direct op de bestaande ondergrond kunnen er door de droogte verzakkingen in de ondergrond voor komen met gevolg schade aan de gebouwen.

Maar ik zag de moestuin verpieteren en had er op slot ook geen zin meer in. Als je nu vandaag kijk staat er alleen nog wat schrale prei, begint de boerenkool toch nog langzaam meer blad aan te komen en hebben de paprika planten het ook overleefd. Maar of er nog paprika aan komt betwijfel ik. Volgend jaar zal ik de activiteiten aan de moestuin op een laag pitje zetten. Wel sla in de bakken en andere groente. Ook wel wat tomaten plantjes maar voor de rest maar eens een jaartje overslaan. Ik heb werk genoeg aan alle andere activiteiten. Want door dezelfde droogte heb ik er alles aan moet doen om mijn jongen boomaanplant nog wel in leven te houden. Want door de droogte van vorig jaar hebben toch wel meer dan 10 grotere bomen het loodje gelegd. Dus met het spaarzame water dat ik uit de waterput kon pompen lukte het me toch om het water helemaal naar het einde van de tuin te krijgen. Ja die waterpomp is vorig jaar een geweldige aanschaf geweest. Ik denk nu nog wel eens aan het verhaal van de verkoper bij de bouwmarkt waar we die pomp zouden kopen. Die vertelde dat we maar hooguit 40 a 50 meter het water weg konden pompen verder niet. Ik kan het nu tot 150 meter te pompen en er komt dan nog steeds redelijk water uit. Dus als er weer wat water in de put bijgekomen was (meestal na een dag of 3) ging ik in de avond uren de boompjes en struiken water geven. Ik weet nu wel zeker als ik dat vanaf het begin niet had gedaan er heel veel boompjes het niet overleefd zouden hebben. Misschien als ik al die aandacht aan de moestuin had gegeven was er nog wel wat van terecht gekomen. Maar we kunnen makkelijker en goedkoop tomaten of ander groente in de supermarkt kopen, want boompjes kopen in een tuincentrum blijft een kostbaar gegeven. Dus was er alle aandacht nodig om er voor te zorgen dat in ieder geval mijn boompjes het zouden overleven. Ik denk dat dit wel is gelukt ,maar het resultaat kunnen we pas volgend jaar zien. Heb ik met mijn tuintje problemen met de droogte staat dat niet in verhouding met de agrarische sector hier. In augustus moest er al structureel bijgevoerd worden uit de winter voorraad. Van het weiland tegenover ons werden de koeien weggehaald om dat er echt niets meer te vreten was. Ik las in de krant dat er zelfs boeren een groot gedeelte van hun veestapel hadden weggedaan om dat er onvoldoende voer zou zijn gedurende de winter. Ook Lucien het oude boertje wat bij mij nog 2 schapen heeft lopen ( 2 had hij al laten slachten omdat er voor 4 al tekort gras was) moest elke dag komen om de beesten bij te voeren.

Maar aan de andere kant was is de natuur toch enorm sterk. Het is 14 dagen geleden af en toe flink begonnen te regenen. Na een week zag ik al het gras elke dag wat groener worden. En gister heb ik na heel veel maanden al weer kunnen maaien. Ongelooflijk. De koeien op het land tegenover ons zijn weer terug want er is genoeg gras. En ik zie de dat de schapen nu ook al weer gras hebben in overvloed. Maar vanmiddag was ik weer in de tuin aan het graven. Als je dieper dan 5 centimeter de grond in ga is het nog steeds kurkdroog. Dus er zal nog heel veel moeten regenen wil de natuur uit deze crisis komen.

week 42

Challenge Boischaut Marche

Daar komen ze.

Dit weekend stond in het teken van de jaarlijkse wielerronden van Maisonnais. Dit kleine dorpje organiseert elk jaar een wielerronde voor amateurs . Maar dit jaar was het heel speciaal. Zaterdag werd de finale coupe de France des clubs DN3 hier gehouden. Dit in samenwerking met de federation Francaise Cyclisme. Dus niet zomaar een wielerrondje. Nou hadden wij al in de week daarvoor een schrijven gehad dat de cours ook langs ons huis zou gaan. Dus of we er rekening mee willen houden dat die dag ons huis maar beperkt bereikbaar is tijdens deze ronde. Alle zijwegen van de ronde werden door vrijwilliger verkeers-begeleiders afgesloten als de tour langs zou komen. Als ze dan geweest waren mochten spaarzaam auto,s de weg vervolgen. Alleen in de tour richting want andersom was niet mogelijk. Er werden zaterdag 11 rondjes van ruim 15 kilometer gereden. Een totale afstand van ruim 167 kilometer. Dus 11 keer langs ons huis. Nou was het een bijzonder mooi weekend met temperaturen zo rond de 25 graden. Dus geen straf om mooi voor het huis op een stoeltje deze ronde te volgen. Wat een spektakel. De groep van meer dan 100 renners wordt voorafgegaan door snelle motoren en auto,s die er voor zorgen dat er geen onverwachtse obstakels op de weg zijn. Als de groep voorbij is komen er net als bij de Tour de France een hele rits van auto,s . Ondersteunende ploegen auto,s ( 24 equipes deden er mee) dus daar van al elk een ondersteunende auto. Dan twee rapportage motoren. De regionale en landelijke pers, en een hele rits van reclame wagens. Daartussen nog 2 auto,s met medici en aan het eind van al deze auto,s een ook nog een ambulance. Als je wel eens naar de Tour de France geweest ben is het na dit allemaal is gepasseerd echt over. Maar dat was het leuk van deze wielerronde ze zouden nog 10 keer langs komen. Dus na ongeveer een kwartiertje kwam het hele spektakel weer langs. Na enkele keren vonden de begeleidende auto,s het ook leuk dat wij nog steeds langs de weg zaten. Dus werd er diverse keren luid geclaxonneerd en gezwaaid door de ploegen auto,s Maar je zag al heel snel dat de groep een stuk langer werd. Er vormde zich een kopgroep van 12 man die na de 3 keer dat ze bij ons langs kwamen al op 43 seconde voorsprong op het peloton had. Als ze ons dorp Rezay uitrijden volgt er meteen een aardige klim naar het hoger gelegen gedeelte van de gemeente. Dus daar wordt wel onderling afstand genomen. Mooi als je dat zo voor je huis kan volgen want de kopgroep kreeg een steeds groter voorsprong maar het aantal renners daarin werd steeds minder de laatste ronde nog maar 5 personen. Het was leuk dat de heel groep uit elkaar getrokken was . Want in de paar laatste ronde was het bijna zo dat als de laatste renner ons passeerde de kopgroep al bijna weer langs kwam.

Zondag ging het om de Prix des Vedanges. Dus ter gelegenheid van de wijn oogst. Ik was naar Maisonnais gegaan omdat ik daar de start wel eens wilde meemaken. Het hele dorp was afgezet en stond vol met gigantisch grote trucks en reclame,s. Een truck voor de wedstrijdleiding en een truck voor de renners en en gasten. Alles heel professioneel inclusief doping controle. Omdat ik mooi vroeg was had ik prachtige plek bij de start. Het renners veld was veel minder dan zaterdag. Ik zag in mijn folder dat er 46 renners meereden. Om 2 uur werd met een rode vlag het startsein gegeven .

Nou is dat niet echt een spektakel want dat gaat toch vrij rustig. Maar dan moet je natuurlijk wel weer een kwartier wachten tot de karavaan weer langs komt. Dus toen ik die eerste doorkomst had gezien ben ik weer achter de renners aan naar huis gereden. Om daar net als zaterdag lekker in een stoeltje voor het huis naar te kijken. Maar net als gister al snel hetzelfde beeld. Een kopgroepje dat niet meer was in te halen door het achterblijvende peloton. Het parcours was nu dezelfde rondjes van 15 kilometer maar nu 7 keer. Dus niet een zo groot evenement als zaterdag maar wel erg leuk. Volgend jaar weer.

week 43

Dat waren onze tokkies

week 43

In memoriam onze kippen.

Sinds we hier wonen hebben we kippen. Toen we het huis kochten beloofde de vorige eigenaars hun kippen hier te laten. Maar toen wij uiteindelijk na veel geharrewar met deze mensen onze woning konden betrekken was het kippen hok leeg. Nu wisten we van kennissen dat in een nabij gelegen dorp op dinsdag morgen altijd een markt was waar ook kleine dieren worden verkocht . Dus daar hadden we 3 zwarte kippen gekocht. Niet lang daarna kregen we de vraag of we een hennetje konden adopteren. Dat hennetje was alleen komen te staan door dat een roofvogel het ander beestje had opgevreten. Het kleine hennetje werd eerst niet geaccepteerd door de andere drie. Maar ze was zo watervlug dat ze toch wist te overleven Op een morgen toen ik de kippen zou gaan voeren zag ik het hennetje nergens meer Tot dat ik het zag zitten tussen de poten van een van de andere kippen. Sindsdien werd ze volledig geaccepteerd. Maar ze groeide op als een heel andere beest. Haar bruin veren groeide alle kanten op en ze reageerde op alles ook altijd anders dan de andere drie. Door onze gasten heeft ze ook inde loop der tijd allerhande verschillende namen gekregen. Het was voor Beau onze hond eerst even wennen. Hij vond het niet leuk dat ik nog meer vriendjes had.

Op een gegeven moment heb ik 1 van de kippen moeten redden omdat Beau er al 1 in zijn bek had. Gelukkig nog zonder gevolgen. Dus Beau zo opgevoed dat hij ze met rust moest laten. Want ik vond het leuk als ze uit het hok kwamen en wat rondscharrelde rond hun hok. Maar dat rond scharrelen werd uitgebreid tot de heel tuin. Maar alle avonden gingen ze uit hun zelf weer het nachthok in. Wat was het een leuk gezicht als die beesten zo lekker aan het rondpikken waren. En ja hoor we hadden ook al snel elke dag verse eieren. Gemiddeld 3 stuks per dag. Dat werd wel eens minder als 1 van de kippen broeds was. Dat wil zeggen dat ze denkt dat ze wel een ei uit kan broeden. Maar helaas voor haar was het ei niet bevrucht dus geen kans op een kuikentje. Maar door dat die ene kip in het leghok bleef liggen waren de andere drie ook van slag. Dus het vertrouwde internet geraadpleegd wat ik hier aan moest doen. Ik kon kiezen uit de volgende mogelijkheden. De kip regelmatig van het nest halen. Het afsluiten van het legnest. Dit is een leuke. Het achterwerk van de kip in een emmer koud water stoppen of de kip opsluiten samen met een haan. Omdat we achter inde tuin een ongebruikt prieeltje hebben heb ik elke keer als er een kip broeds was deze 3 dagen hier in opgesloten. Wel met water en voer natuurlijk. Na die 3 dagen was de broedsheid weer helemaal over. Dat los laten lopen in de tuin was wel leuk, maar had ook zijn nadelen. Want kippen lopen de hele dag met hun poten in de grond te schrapen en met hun snavel daarin te pikken. Maar helaas maken ze geen onderscheid waar ze dat doen. Dus regelmatig zag ik dat ze weer eens wat hebben omgewoeld waar ik net wat had gezaaid of geplant in onze moestuin. Ook vonden ze het heerlijk gaten te graven waar ze dan met hun veren het stof over hun heen lieten komen. Een soort stof baden. Dat is een leuk gezicht maar niet als ze dat doen op een plek waar ik net Laurier boompjes had geplant. Dus dit voorjaar was ik daar even helemaal klaar mee en liet ze niet meer los lopen. Uit protest hadden we weken maar af en toe een eitje. Dat ze zo ineens geen eieren meer gaan leggen hadden we vorig jaar ook al opgemerkt toen we 14 dagen naar Nederland gingen. Toen moesten ze ook in het hok blijven want we hadden Lucien ons schapen boertje gevraagd of hij in die periode onze kippen kon verzorgen. Hij mocht wel zelf de eieren mee naar huis nemen. Maar toen we na 14 dagen terug waren had Lucien geen enkel ei kunnen rapen. Wat ik wel een beetje miste was het ochtend moment. Want in die periode dat ze vrij rond liepen en s,avonds gewoon weer het nachthok in gingen, stonden ze elke morgen als ik Beau ging uitlaten op me te wachten bij de voordeur.Met een busje voer in mijn handen huppelde ze achter me aan naar het hok. Soms als Beau voor me uit holde rende ze eerst achter Beau aan. Ik had wel eens gehoord dat er in deze regio ook wel vossen rond lopen die heel graag kippetjes lusten. Nou was het hok echt vosbestendig gemaakt dus als ze in het hok waren maakte ik me daar geen zorgen over. In het begin maakte ik elke avond de deur van het hok ook dicht want je weet maar nooit. Maar natuurlijk vergeet je dat ook diverse keren. En in die 2 jaar was er nooit wat gebeurt. Ja was nooit wat gebeurt. Op een avond dat ik met Beau mijn dagelijkse rondje door het dorp aan het lopen was zag ik ineens een vos weg rennen. Dus die komt nu wel heel dicht bij. Ik had net besloten om na een langen periode de kippen weer los te laten lopen. Maar nu ik deze vos had gezien deed ik wel elke avond de deur van het kippen hok dicht. Want je weet maar nooit. Op een ochtend ga ik met Beau zoals ieder ochtend de kippen voer geven. Normaal staan ze met zijn vieren al te springen achter het gaas. Maar nu deze ochtend zie ik niets. En ja hoor in het loophok liggen 2 doodgebeten kippen . En de andere 2 zijn nergens te zien. Toch heft een vos ergens een plekje zien te vinden waardoor hij in het hok is gekomen. De kippen hadden natuurlijk geen schijn van kans want ze konden nergens heen. Achteraf dacht ik wel had ik de deur maar opengehouden dan hadden ze nog een kans om te ontsnappen. Maar ja dat is achteraf. Omdat ik die dag geen tijd had gehad om de overgebleven kippen te begraven had ik ze nog laten liggen. Maar ook die waren de volgende dag spoorloos verdwenen Een klein restje veren was alles wat de vos had achtergelaten. Bij nadere inspectie van het hok denk ik dat de vos onder de deur is weten door te kruipen. Daar zat wel een ruimte van ongeveer 10 centimeter . Maar daar had ik altijd een balk voor liggen als de deur dicht had gedaan. Triest voor de kippen, maar wat gebeurt is is gebeurt. Natuurlijk moeten er wel weer nieuwe kippen komen. Maar dan moet eerst het hok extra worden beveiligd.

week 44

 

Als we ergens naar toe moeten heeft Beau onze lieve hond een prachtige plek in het schuurtje. Hij merkt al aan onze voorbereidingen als we weg gaan dat hij zo wel wordt opgesloten . Maar hij vind het schuurtje een prima plek. Hij krijgt dan altijd eerst een lekkere harde dentastick . Ik zeg dan, Beau je gaat weer oppassen hè. En Beau staat al voor de deur van de schuur. Als we thuis komen is hij natuurlijk ook weer erg blij. Maar ook voor langere tijd is het geen probleem voor hem. Heerlijk makkelijk. Deze week liep het even anders af. We gingen boodschappen doen in La Chatre. Een leuke plaats op een afstand van ongeveer20 kilometer met grote winkels. Dus Beau weer oppassen. Als we later in de middag thuis komen ga ik altijd als eerste de schuurdeur open maken om Beau er uit te laten. Zo ook die middag. Maar wat raar de deur ging niet open. Ik heb de deur nooit op slot maar gaat gewoon dicht met een klink. Wat ik ook probeerde de deur bleef hermetisch dicht. Geen idee wat de oorzaak zou kunnen zijn. Gelukkig hebben we aan de achterkant nog een raampje. Maar om dat stuk te slaan is wel het laatste. Ik heb het vorig jaar met veel moeite weer kunnen restaureren. Dat zou toch eeuwig zonde zijn. Maar ik kon wel door het raampje kijken wat mogelijk de oorzaak was. Misschien kan die klink niet meer omhoog. Maar op een gegeven ogenblik zag ik dat aan de binnenkant van de deur ook een schuifgrendel zit. Is me nooit echt opgevallen. Wie maakt er nu aan de binnenkant van een deur een schuifgrendel. Want dat betekent dat als je binnen ben kan er niemand van buiten in komen. Waar zou dat voor geweest zijn. Geen idee. Maar wat ik wel zag dat de grendel verschoven was en hierdoor de deur van binnen uit op slot is gegaan. Waarschijnlijk is er toch buiten iets geweest waardoor Beau onrustig is geworden en tegen de deur heeft staan te springen. En hierdoor de grendel heeft verschoven. Maar toen wist ik wel de oorzaak maar dan ben je nog niet binnen. Beau luistert goed naar me, maar een opdracht om de deur te ontgrendel dat begreep hij echt niet. Ik zou de hele deur vernielen als ik zou proberen die open de beuken. Als dat al had gelukt. Wat nu. Ik moest een manier zien te verzinnen om die grendel weer terug te schuiven. Nou is er kleine zolder boven de schuur. Misschien dat ik daar een gat ik kan boren/ zagen om dan de grendel te verschuiven. Dus laddertje gehaald en naar dat zoldertje. Ik had wel eens op dit zoldertje gekeken, maar het is zo laag dat je er eigenlijk niets mee kan doen en lag nog wel wat rotzooi van de vorige eigenaar. Maar tot mijn schrik zie ik dat het geen houten zolder is maar van steen en beton. Waarom niet gewoon met planken vraag ik me nog steeds af. Met een moker begin ik op het beton in te hakken. Maar dat is onbegonnen werk. Ik zie dat even verderop onder een plaat isolatie materiaal alleen een soort steen te zien is. Dus daar maar met de moker op slaan. En ja het zijn gelukkig holle stenen. En al snel heb ik er een groot gat in geslagen. Ik moet helemaal op de zolder kruipen om de bewuste grendel te zien.

Ik heb in de schuur bij het tuingereedschap nog een soort 3 tand waarmee je de grond om kan werken. Het lukt me met dat ding na diverse mislukte pogingen toch de grendel opzij te schijven. En ja hoor snel weer naar beneden en de deur kan open. Al die tijd was Beau van schrik achter in zijn kooi blijven liggen. Maar nu was hij zo blij hij sprong tegen me op om te bedanken. Ik heb nu met een grote schroef de grendel geblokkeerd. Maar nog steeds vraag ik me af waarom er aan de binnenkant van deur, dus de enige ingang van de schuur een grendel zit. Wie het weet mag het zeggen. Ik niet.

week 45

 

Best handig elk aan een kant

Een werkweek

Het is wel fijn dat we gedurende het hele jaar regelmatig visite krijgen uit Nederland. Soms spontaan, maar meestal van te voren aangekondigd. Maar nu ik dit schrijf is het de eerste week van November en zal het wel weer maanden duren voor dat we weer bezoek krijgen uit Nederland. Gisterochtend hebben we Joep, Frans en Wim uitgezwaaid. Het was het tweede jaar dat zij een weekje bij ons zijn om weer wat grote snoei en kapwerkzaamheden uit te voeren. Daarover in mijn volgende blog meer. Want die week ervoor hebben we weer een hele week Paul, Judith en Bram en Merijn hier gehad. Paul had een hele week vrij genomen om nu eens wat langer hier te zijn. Andere keren had hij het gevoel dat het veel te kort is geweest en nog belangrijker dat hij nog wel wat meer had willen doen. Het is ook altijd weer erg fijn als we visite hebben dat er altijd wel wat wordt geklust. Een ieder natuurlijk vanuit zijn of haar eigen kunde. Toen ik wist dat ze wel een hele week zouden komen moest ik wel bedenken wat er zoal gedaan zou kunnen worden. Maar daar heb ik nooit veel moeite mee want er is altijd van alles te doen. Als grote klus had ik bedacht dat er een nieuwe zolder op de werkplaats moest komen. De bestaande zolder bestond uit los gelegde schrootjes. Nou waren die heel slordig naast elkaar op balken los neergelegd. Gevolg overal kieren en openingen. Hier door bleef er altijd weer stof en bladen op de schrootjes waaien wat steeds weer ook in de schuur was te zien. Ik had de weken daarvoor enkele grote platen multiplex platen al aan 2 kanten geschilderd. De eerst dag al begon Paul al in de vroegte de oude schrootjes weg te halen. Daarbij geassisteerd door Judith en Merijn. Want alles moest naast het achterste stuk land worden gebracht om later die dag in de brand te kunnen steken. Met behulp van professioneel zaag gereedschap wat Paul had geleend bij Dennis was het op maat maken van die platen eigenlijk een heel makkelijk klusje. Omdat de ruimte boven de zolder wat krap was kon Merijn heel goed helpen om de platen vast te schroeven. In de schuur gaat Paul ook al het elektrisch gebeuren maar vernieuwen. Het oude systeem is gemaakt van diverse draden die weer met kroonsteentjes aan elkaar zijn gelast. Er kunnen nu mooi leidingen weg gewerkt worden op de zolder. Maar zegt Paul als we toch bezig zijn kunnen we ook wel een stopcontact maken in de open schuur en ook licht maken in dat achterste hok. Ja dat hok is waarschijnlijk ooit een ruimte geweest voor varkens of zo. Ik had er tot nu toe alleen wat rommel in gezet omdat het er toch altijd donker was. Dus eerst maar weer naar de bouwmarkt voor onderdelen. Ook elke keer weer leuk. Meteen maar verf mee genomen, want dan kan ik samen Met Judith schilderen. De poort voor aan de weg moet nog een keer geschilderd worden. En ik wil ook samen met haar de overkapping achter beitsen. Gelukkig is het weer veel beter dan voorspeld was. Tijdens het schilderen aan de poort zitten we zelfs nog heerlijk in het zonnetje. De dag dat we echt buiten niets kunnen doen gaan we weer eens naar de Emmaus. Dit is een soort overdekte rommelmarkt. Best wel veel leuke dingen, maar ook een overdaad aan rommel. Ook staat er veel gewoon in weer en wind op een groot buiten terrein. Toch is het altijd weer leuk om er een middagje te snuffelen. Aan het eind van de week is er toch weer erg veel werk gerealiseerd. We hebben nu verlichting en stopcontacten. En alle leidingen zij nu keurig en veilig weggewerkt. De poort is mooi rood geschilderd en het beitsen van de overkapping is bijna klaar. We krijgen voor de achterwand een mooie klim hortensia . Maar daarvoor moeten in de betonnenbak waarin hij in geplant moet worden nog gaten geboord worden. Want er blijft nu er de geraniums in staan veel te veel water in staan. En het achterste hok wat ik bijna niet gebruikte is nu een prachtige droge ruimte voor al mijn tuin spullen en tuingereedschap. O ja. Merijn heeft volgens zijn eigen idee een mooie mal gemaakt om bij de brandhout voorraad te kunnen bekijken of de erg grote houtbrokken door de kachel opening kunnen. Regelmatig had ik een blok hout mee naar de kachel genomen die niet door de opening van de kachel konden. Nu kan ik direct bij de houtvoorraad passen of ze straks door die opening kunnen. Deze week was Bram wel mee maar kon hij ons niet helpen. Bram zit op de TU in Delft en had te veel huiswerk. Dus die zat de hele dag aan de keuken tafel zijn tekeningen te maken. Opdracht was om helemaal uit de hand zonder liniaal of gummetje diverse voorwerpen te tekenen in perspectief en met schaduwkanten. Best wel moeilijk, maar voor mij natuurlijk heel erg interessant omdat ik zelf ook heel graag tekeningen mocht maken.

Dus het was weer een geweldige week, want naast lekker klussen ook kletsen en natuurlijk het heerlijke eten wat Geertje elke dag weer voor ons klaar had gemaakt. Ondanks een hele week was het toch weer veel te snel voor bij. En is het zo weer zondag ochtend als we ze weer uit zwaaien. Hopelijk weer tot snel

week 46

3 jaar geleden was het de eerste keer. De eerste keer dat we in november nog weer eens wat grotere tuinwerkzaamheden aan gaan pakken. Tuinwerkzaamheden die voornamelijk bestaan uit het opruimen van bestaande kleine en grotere bomen. Joep heeft zijn broer Frans daar voor mee gevraagd. Frans heeft al heel wat bomen gezaagd in de afgelopen jaren om in zijn eigen haardhout te voorzien. Vorig jaar hadden ook Joep en Frans hun zwager Wim uitgenodigd. Niet om te helpen met de tuinwerkzaamheden. Nee, Wim zijn aandeel in die week is het verzorgen van heerlijke maaltijden aan het einde van de werkdag. Dus Wim was ook weer mee. Wim was werkzaam als vlees keurmeester, maar heeft al jaren lang een interesse om heerlijk gerechten te bereiden. Vorig jaar hebben we daar voor het eerst van genoten. Elke avond weer een heerlijk gerecht waar menige topkok jaloers op kan zijn. Dus we hadden weer enorm veel zin in deze week. In de zomer toen Joep en Addy hier 2 weken zijn geweest heb ik samen met Joep een inventarisatie gemaakt van welke bomen we deze week zouden gaan aanpakken. Elke boom heb ik met witte verf aangemerkt. Want zegt Joep altijd als we dat niet doen kan Frans wel eens wat om gaan zagen wat helemaal niet de bedoeling is. Maandag de eerste dag wordt al direct begonnen de grootste boom om te halen. Deze grote eikenboom staat aan de rand van de erfafscheiding met het weiland van de boer naast ons. 1 kant van deze boom was helemaal kaal en dood. Maar hij moest we goed omvallen anders zou hij boven op de waslijnen van Geertje komen. Altijd weer spannend of dat volgens plan gaat. Maar hulde aan Frans hij viel exact zoals gepland was. Maar als hij nog rechtop staat is het een grote boom. Maar op de grond zie je pas zijn werkelijke omvang. Een stam met wel een diameter van35 centimeter. En grote dikke zijtakken. Dat wordt wel een tijdje zagen. Maar Frans wil eerst nog de andere bomen op de grond hebben voordat hij alles in gangbare brokken gaat zagen. Nog een uitdaging een vrij grote dode els die al jaren dood is. Die boom staat al tijden al karkas tussen ons en de buren. Eigenlijk staat hij op het erf van onze buren. Ik had in de zomer al aan onze buren gevraagd of ze het goed vonden dat wij die in november om gingen zagen. Ik was bang dat als we die boom niet om zouden zagen hij ooit vanzelf eens om zou gaan. Dus onze buren waren direct akkoord. Probleem bij deze boom was ook dat hij beslist onze kant op moest vallen. Anders zou hij boven op het schuurtje van de buren vallen. Maar als Frans de boom doorgezaagd heeft valt de boom niet. Hij blijft hangen in de kruin van de omliggende bomen. Dus er moet een ladder tegen de boom. Ik bind een lang touw zo hoog mogelijk aan de boom. Zonder echt veel moeite trekt Joep in zijn eentje de boom naar de grond. De volgende dagen worden nog meerdere kleine bomen omgezaagd. De rest van de week is het bijna alle dagen zagen. Want alles moet nog mooi in pasklare brokken gezaagd worden. Ik had ook de afgelopen maanden al veel hout opgestapeld wat ook gezaagd moet worden. Maar van deze grote bomen komen ook enorm veel takken. Joep is alle dagen bezig om zijtakken er af te knippen. En de restanten van twijgen en takken naar een plek te verzamelen waar ik ze weer kan versnipperen. Ook moet alles weer netjes worden opgestapeld. Ik dacht echt dat we vrijdag wel klaar waren. Maar Joep wist dat we helemaal achter in de tuin nog een boom hadden gemerkt met witte verf. Maar dat werd nog een heel aparte klus. Want de boom stond aan de rand van een grote kuil waar bij als er extreem regen valt dit een overloop is van de grote greppel die de waterovervloed dan naar die kuil af voert. Maar aan die kuil was al jaren geen onderhoud gebeurt. Dus die was helemaal overwoekerd met andere boompjes, bramen en struiken. Nu de kuil weer zichtbaar wordt kan dit weer een leuke plaats in gaan nemen in de tuin. Ik weet nog niet hoe maar het is weer een leuke uitdaging.

Elke dag verheugen we ons ook natuurlijk weer op de maaltijd die Wim die dag samen met Geertje heeft gemaakt . Geertje en Wim gaan na het ontbijt s,morgens in overleg wat er die dag gekookt gaat worden. Alle benodigdheden worden op papier gezet en na de koffie gaan ze samen naar La Chatre. Daar is een grote supermarkt waar ze samen alles inslaan wat voor die dag nodig is. De rest van de dag is hun domein de keuken. Met resultaat dat we elke avond een 3 sterren diner voorgeschoteld krijgen. Wat is dat toch genieten en gezellig. Elke avond besluiten we met enkele potjes Chinees klaverjassen. Een prachtig kaartspelletje .Natuurlijk is het niet alle dagen hard werken. Dinsdag ochtend zijn we naar de markt in Saint Aout geweest om nieuwe kippen te kopen. Op deze markt is een hele afdeling met kleinvee. Echt mooi om te zien. Wim is expert in kippen want in zijn vak als vlees keurmeester heeft hij ook kippen moeten keuren. We kopen 3 mooie kippen. Island Reth. Wij dachten aan rooie IJslanders maar het schijnt dat ze een oorsprong hebben uit Amerika. Nu maar hopen dat het kippenhok vos bestendig is door de maatregelen die Paul en ik die week daarvoor hebben genomen. Vorige week kreeg ik van Lucien het oude boertje dat achter op ons weiland schapen heeft lopen nog 2 kippen. Dus nu totaal weer 5 kippen.

Zaterdag hadden we besloten om niet te werken en mooi naar de markt te gaan in La Chatre. Zaterdags is daar elke week een grote markt . Natuurlijk gaan we in de rij staan voor een heerlijk geroosterde kip. We treffen het want er is een tafeltje vrij op het terras en wonder boven wonder komt de zon ook nog tevoorschijn. Ook dat is weer genieten. Veel te snel is het weer zondag ochtend . Nog een lekker ontbijt en dan gaan ze weer terug naar Nederland. Weer een week die voor herhaling vatbaar is. Ik verzin volgend jaar vast wel weer wat bomen die omgezaagd kunnen worden..

week 47

De raad van Rezay in vergadering

Elke avond loop ik een rondje door het dorp met onze hond Beau. Een rondje van ongeveer een kilometer. Ik kijk dan ook meestal even op het aanplakbord. Het aanplakbord waar alle belangrijke evenementen of gebeurtenissen op vermeld worden die in onze of omliggende gemeentes worden georganiseerd. Vorige week zag ik een aankondiging dat er de komende woensdag een Seance de Conseil zou zijn. Thuis gekomen maar even de Google vertaalsite gebruikt om te vertalen wat dat nu betekende. Het blijkt een gemeente raadsvergadering te zijn. Het zou wel interessant zijn om deze vergadering eens te bezoeken. Maar ik wist niet of deze vergaderingen hier ook openbaar zijn. Dus de volgende dag eerst maar eens aan onze buurman gevraagd. Die is adjudant van de gemeente. Dat is bij ons een wethouder. Volgens onze buurman is het niet gebruikelijk dat er publiek is maar het kan en het mag natuurlijk wel. Dus ik vorige week woensdag naar het gemeente huis. Ons gemeente huis is 3 jaar terug helemaal opgeknapt en aangepast aan de eisen van deze tijd. Dus is er ook een kleine lift buiten om mensen die gehandicapt of slecht ter been ook makkelijk naar binnen kunnen. Er is geen aparte raadszaal. Maar achter in de zaal waar je binnen komt voor andere gemeentelijk handelingen of aanvragen staat een grote vergadertafel. Als ik binnen kom zijn er 6 raadsleden de burgemeester en de secretaresse van de gemeente aanwezig. De aanwezig kijken wel even vreemd op maar vinden het wel leuk dat ik nieuwsgierig ben. Er wordt snel een stoel voor me in de zaal geplaatst. Dus ik zit een paar meter achter de tafel. De helft van de aanwezige van de tafel kijk ik op de rug. Maar de vergadering zou om half negen beginnen maar nog niet iedereen is aanwezig. De burgemeester gaat zelf nog enkele mensen bellen waarschijnlijk om te vragen of ze nog wel komen. Om kwart voor negen kan de vergadering beginnen. Er zijn 3 onderwerpen. Ik begrijp een aanvraag voor een subsidie voor aankoop van een molen. Een aanvraag om een huurschuld kwijt te schelden. en een aanvraag om een solidariteits-subsidie toe te kennen. Het is voor mij onmogelijk om de gesprekken te volgen. Want er wordt veel door elkaar heen gepraat. Onder de gesprekken door gaat er ook nog een groot boek rond waarin iedereen nog een handtekening in moet zetten. Er zijn 9 van de 12 raadsleden aanwezig. Maar de discussie gaat eigenlijk maar tussen de burgemeester een 3 andere raadsleden. De andere luisteren of zitten onderling nog met elkaar te kletsen. Ik zie dat er ook niet gestemd wordt over een besluit. Nee met een hoofdknikje wordt goedkeuring gegeven. Het doet me echt denken aan mijn vergaderingen 45 jaar terug in het plaatselijke zwembad bestuur. Er wordt ook niets gedronken voor of tijdens de vergadering. Ondanks maar 3 agenda punten is het toch al weer 10 uur als de vergadering afgelopen is. Want ik zie dat de burgemeester haar map dicht heeft gedaan. Niets gaat echt officieel, maar heel gemoedelijk. Ik vraag of ik een foto mag maken en ik wordt gevraagd wat ik er van vond. Ik vertel dat de vergaderingen in Nederlandse gemeentes veel officiëler gaan en dat ik het hier heel familiair en gezellig vind gaan. Maar er is ook een verschil want in Nederland is de gemeente raad samengesteld uit diverse politiek partijen die gekozen zijn door de bewoners. In Frankrijk in de kleinere gemeentes is dat niet zo. Ben je ingeschreven in een gemeente met minder dan 3.500 inwoners, dan bestaat de kieslijst uit een gemengde lijst van namen. Als kiezer kun je in deze lijst veranderingen aanbrengen: je kunt kandidaten toevoegen of verwijderen. Woon je in een gemeente met meer dan 3500 inwoners, dan stem je voor een lijst, een partij. In 2020 zijn er in Frankrijk weer de gemeenteraadsverkiezingen. Om te mogen stemmen, moet je 18 jaar oud zijn, de Franse nationaliteit hebben en ingeschreven zijn op de kiezerslijst. Ook mag je het burgerrecht om te stemmen niet zijn ontnomen. Wil je je verkiesbaar stellen, dan moet je aan dezelfde regels voldoen. In Frankrijk moet jezelf aangeven dat je aan deze verkiezingen wil mee doen dus moet je jezelf op een kieslijst laten zetten. In onze gemeente raad zijn 11 raadsleden. Ik vond dat wel wat veel voor de 200 inwoners. Maar ik las deze week dat dit is vastgesteld door de overheid. Gemeente tot 100 inwoners moeten 9 raadsleden hebben engemeentes van 100 tot 500 11 raadsleden. Er is een heel schema vastgesteld aan de hand van de grote van de gemeentes. Frankrijk heeft meer dan 36000 gemeentes waarvan er 21000 minder dan 500 inwoners hebben. Er is 1 gemeente in Frankrijk met maar 1 inwoner. ( Rochefourchat)  Macron heeft nog wat werk te doen in herindeling van gemeentes. Maar dat zal niet makkelijk zijn in Frankrijk. Ik denk niet dat ik de volgende raadsvergadering weer heen ga. Maar het was wel leuk om een keer mee te maken.

week 48

Herfst in Rezay

Soms valt het je niet eens meer op. Dan is het zo gewoon. Maar gelukkig zijn er van die momenten. Dat je weer helemaal beseft hoe mooi sommige dingen toch zijn. Afgelopen zondag ochtend was ik onderweg naar huis na het wekelijkse bezoek aan de bakker en het café. Het was zonnig en helemaal onbewolkt weer. Ik zie weer de geweldige mooie kleuren van de herfst. De bomen en struiken laten nu prachtige kleuren zien. Op diverse plaatsen onder weg heb je altijd een mooi vergezicht over de dalen. Nu in deze herfstkleuren is het helemaal super mooi. Helder geel afgewisseld met nog wat groen en hier en daar rood bruin. Ik besluit ook op sommige plekken even te stoppen en het met een foto vast te leggen. Natuurlijk is een foto wel mooi, maar het geeft toch nooit de sfeer aan zoals je dat live ervaar. Ik heb dat ook altijd al gehad met onze vakantie foto,s. Je maak een foto van een uniek uitzicht. Maar uiteindelijk is het resultaat niet zo als je het heb ervaren. Ik realiseerde me ook deze ochtend dat ik nu op mijn 73e dit me echt opvalt. Ik moet toch in mijn leven al heel veel keer de herfst hebben meegemaakt. In mijn herinnering is de herfst eigenlijk altijd wel koud. Is er heel vaak regen of regenachtig weer. Meestal als het dan niet regent is het wel bewolkt. Echt mooie herfst dagen zullen er natuurlijk ook wel zijn geweest. Maar in mijn herinnering overheerst toch de sombere trieste dagen. En als het dan echt eens een mooie herfstdag was is me de kleurenpracht die ik nu hier ervaar nooit zo specifiek opgevallen. In de plaatsen waar we gewoond hebben in Nederland was het ook niet zo bomenrijk. We hadden daarvoor naar de duinen of de bossen moeten gaan. Ik kan me niet herinneren dat we dat ooit op een mooie herfstdag hebben gedaan. Hier in onze omgeving zijn de bomen rijkelijk aanwezig. In Frankrijk is 27 % van de totalen grondoppervlakte bos. En dat merk je ook wel als je hier de omgeving verken. Ook in onze tuin zijn de bomen nu in prachtige herfst kleuren. Maar beginnen er ook al heel veel bladeren te vallen. Vorig jaar was ik in deze periode druk bezig om al die gevallen bladeren waar het op het gras lag te verwijderen. Het zou beter zijn voor de grasmat was me verteld. Al die bladeren bracht ik naar het stuk grasveld waar ik al boompjes had geplant. Voor de grap zij ik wel eens nog geen bos maar wel veel bladeren. Maar na dat ik het in het voorjaar gemaaid heb groeit het gras nog beter dan op de plaatsen waar ik alles netjes heb weggehaald. Dus deze herfst laat ik alle bladeren die vallen mooi liggen. Natuurlijk scheelt me dat heel veel werk, maar het is ook nog eens erg mooi. Een dik bladertapijt onder de kastanje en onder de notenboom. Wat een mooi gezicht. Ik heb er wel foto,s van op de site gezicht en ik hoop dat dit jullie een beetje een beeld geeft. Het zal nog heel wat jaren duren voordat mijn bos ook een prachtig herfst beeld gaat geven. Ik noem het nog steeds mijn toekomstige bos, maar ik denk dat een park een betere benaming is. Want als je een beeld heb van een bos dan zie je bijna alleen maar het zelfde soort bomen. Maar dat gaat het hier niet worden. Sinds ik bezig ben om dit aan te planten, nu al meer dan 300 stuks is het al een groot verschil aan bomen en struiken. Mijn plan is om minimaal per jaar 100 nieuwe aanplanten te doen. Deze week heb ik er al weer 75 stuks aan toegevoegd. Allemaal boompjes van ongeveer 25 a 30 centimeter. Want die zijn in aantallen nog betaalbaar. Zou ik bomen van meer dan een meter willen kopen betaal je zo wel € 40 a €50 euro. Dan wordt de aanschaf van 75 bomen nogal een investering. Ik moet alleen nu geduld hebben en nog lang leven . Maar natuurlijk wordt het hier eens het bekende gezegde “Boompje groot plantertje dood””Wel weer een hele klus hoor 75 boompje planten. Want voor elk boompje moet je eerst een plantgat graven van 25 centimeter diep. Nou is dat normaal gesproken een fluitje van een cent. Maar hier in deze grond is het anders. Want zodra je een spa in de grond zet stuit je elke keer weer op stenen. Ik heb er altijd een emmer naast want elk plantgat geeft weer een hele serie stenen. Maar het leuke is weer dat je met die stenen ook weer leuke dingen kan doen. Daar maak ik weer mooie plekjes mee rond de vijver en nu rond de grote kuil. Maar ik ben weer blij dat deze boompjes er allemaal in staan. In het volgende blog ga ik weer wat indrukken over de tuin opschrijven en via foto,s laten zien.

week 49

de vijver/waterberging in aanleg.

Vorige blog heb ik geschreven over al het mooie wat er in de herfstperiode te zien en te beleven is. Je ziet nu in de natuur dat de winter het gaat overnemen van de herfst. Al diverse nachten is de temperatuur onder de nul graden. Ik moet de auto ruiten ijsvrij maken als ik s,morgens naar de bakker ga. Maar meestal als het in de nachten heeft gevroren is het overdag prachtig zonnig weer. En dan is het op de plaatsen waar geen wind is en het zonnetje schijnt het best aangenaam. Dat doet me denken aan de wintersport. Ook dan was het vaak maar net boven nul, maar zaten we wel buiten in de zon koffie te drinken of soms middags te lunchen. Maar het is natuurlijk ook heerlijk weer om buiten in de tuin te werken. En werk in de tuin is er altijd wel. Ik ben de laatste tijd bezig met enkele toch wel grote langdurige projecten. Zo ben ik maanden terug al begonnen met het uitgraven van de waterberging/vijver. Ik had in2018 toen we hier ook een grote wateroverlast hadden al begonnen met een vijvertje te maken. Maar daar had ik al heel lang geen enkele aandacht meer aangegeven. We hebben het afgelopen jaar een extreme droge zomer gehad. Omdat ik het zelf niet wil maar ook omdat het vanuit het departement echt verboden werd gebruik ik voor het water geven van bomen en struiken geen kraanwater. Gelukkig hebben we een eigen waterput die gevuld wordt door het grondwater. Dat ging in het begin nog wel redelijk maar ook deze waterput vulde zich op een gegeven moment maar heel minimaal. Dan ga je denken hoe we dit volgend jaar dit kunnen voorkomen. Toen kreeg ik opeens het idee om dat vijvertje waar ik ooit aan was begonnen nu eens wat groter en dieper te maken. Met extreme regen zal dit zich zelf wel vullen, maar ik kan het eventueel ook gaan vullen met het water uit de waterput als daar wel genoeg water in zit. Maar dan ga je beginnen en dan krijg je het idee om het nu ook maar groots aan te pakken. Dus ik begon de contouren van hoe groot ik de vijver ging maken steeds iets groter te maken. Ik wil dat ik het straks als ik weer eens naar Google maps kijk dat het dan te zien is. Maar ik ga het nu niet alleen als waterberging maken maar meer als een grote diepe vijver. Het moet nu wel erg groot worden eigenlijk zo groot dat dit met een kraantje uitgegraven zou moeten worden. Maar ik vind het een uitdaging om het toch gewoon zelf met de schep te doen. Het Noord-Hollands kanaal is ook met de schep uit gegraven. Natuurlijk heeft dat erg lang geduurd. Maar tijd is bij mij ook ruim in voorraad. Dus bedacht ik als ik elke dag minimaal een kruiwagen aarde weet weg te scheppen dat kan het alleen maar week na week groter en diepe worden. Daar ben ik dus 3 maanden terug aan begonnen. Elke dag weer. En ja het vordert langzaam maar ik ben op diverse plaatsen al aardig op diepte en blijft er ook al op 1 plekje water staan. Maar het zal nog vele maanden duren voordat ik dit weer klaar heb. Bijkomend voordeel van dit project is dat ik elke dag weer lichamelijk pittig bezig ben. Sinds een maand heb ik op mijn telefoon een stappenteller geïnstalleerd. Ik zit nu op een gemiddelde van 8000 stappen per dag. Totaal de afstand gelopen van Londen naar Parijs zegt de stappenteller. Dus ik hoef niet naar fitnes of sportschool om de nodige dagelijkse beweging te hebben.

Nou is er plotseling vorige week in 1 nacht enorm veel regen gevallen. Ik zag het s,morgens al direct want er stond bijna 10 centimeter water in de kruiwagen die buiten was blijven staan. En zag ik dat de rivier bij ons aan de overkant ook buiten zijn oevers was gekomen. Normaal zien we de rivier niet vanuit ons huis. Maar nu zag je het duidelijk. Dus ik direct nieuwsgierig naar mijn project. Ongelooflijk de hele kuil staat op de plaatsen waar ik heb gegraven nu vol met water. Waar ik geen rekening mee heb gehouden is dat de tuin schuin afloopt. Dus aan de ene kant staat het water tot aan de rand maar aan de ander kant kan er nog wel 30 centimeter bij. Dat is jammer want dat is juist het grootste gedeelte. Hoe ga ik dit nu weer oplossen. Ik zou aan de kant waar het water tot aan de rand staat een aarde wal kunnen gaan maken. Maar dan heb ik een probleem met mijn pad wat ik om de vijver heen wil hebben om dat ook makkelijk te maaien. Na een dag en nacht denken ben ik er uit. Ik ga tussen het kleine gedeelte en het grote gedeelte een dijk maken zodat we straks 2 verschillende niveau,s hebben. Voor het weekend ben ik daar al aan begonnen en je kan nu al het verschil zien. Wel gek want het regent al enkel dagen niet meer. Maar ik denk dat er toch vanuit de grond nog steeds water naar toe stroomt. Ik was bang dat als er eenmaal water in was gekomen dat het er ook snel weer uit zou lopen. Maar dat is niet het geval want het is inmiddels al een week geleden en het staat nog steeds vol. Wel een nadeel dat ik nu veel moeilijker verder kan met het uitdiepen. Maar zoals Johan Cruif al citeerde. Elk voordeel heeft weer zijn nadeel.