28. jul, 2017

 

Nog een paar dagen en we gaan echt voorgoed naar ons Frankrijk. Als ik nu nog weer eens terug lees in de al geschreven belevenissen zie ik de bladzijde  met de tekst van nog 178 dagen. Ergens is het toch allemaal heel snel gegaan.  Ik heb al uitgebreid in het laatste verslag vertelt hoe het met de verhuizing van onze inboedel is gegaan. Inmiddels zijn wij zelf ook al sinds 20 juni verhuist. We wonen nu in een appartement in Zaandam. Dit is een appartement van Siem en Henny. Zij hebben een mooi mobil home /sta caravan in Frankrijk in het departement Lot en Garonne. Zij gaan altijd al begin mei voor 6 maanden daar naar toe. Dus hun appartement staat dan leeg. Wat makkelijk voor ons dat wij hier in deze overbruggingsperiode gebruik van mogen maken.

Het is wel even wennen want dit appartement staat naast de grote rotonde van Zaandam. Naast de brandweergarage, tegenover het Zaans medisch centrum. Dus de hele dag veel geluid van sirenes van ziekenauto,s, brandweer en politie. Daarbij de hele dag het rumoer van het verkeer op de rotonde. En omdat het juist in deze periode ook erg mooi weer is moeten we wel de ramen en deuren open houden. Maar het heeft ook veel voordelen. Heerlijk dicht bij het centrum van Zaandam. Gezellige terrassen en een groot en leuk winkel gebied. We kunnen lopend dit centrum bereiken. Bijkomend voordeel is wel dat we ook heel dicht bij Paul en Judith wonen. Echt deze laatste periode nog even heel intensief contact met elkaar.

Rond de oplevering van ons appartement in Medemblik is het weer een hele vervelende geschiedenis geworden. Soms denk ik wel eens ligt het nu aan ons. Hebben we geen fijne relatie met de verkopers van ons huis in Frankrijk. Nu is ook de relatie met onze kopers van het appartement in Medemblik op het vriespunt gekomen.

Wat is er allemaal gebeurt.  Op de dag van de overdracht bij de notaris hadden we eerst een halfuurtje samen met onze makelaar  de afschouw van de woning. 2 dagen van te voren had ik alle losse spullen nog weg gehaald en  hebben we samen  nog alles eens heel netjes gemaakt. Badkamer schoongemaakt, keuken kastjes en alles wat er bijhoort goed uitgesopt e.d. Soms zij ik wel tegen Geertje ho maar hoor. Ze maken het zelf ook nog wel schoon als ze hier gaan wonen. Maar Geertje wil toch dat alles netjes is.

Ik heb alle vloeren stofvrij gemaakt en nog eens met water en een sopje  gedweild. Die ochtend tijdens de oplevering is het heel zonnig en  ik zie in het mooie zonlicht dat in de kamer komt toch over de zwarte plavuizen nog een lichte waas. Ik denk zal ik het nog eens een keertje dweilen. Maar ja dat is natuurlijk onzin want de nieuwe bewoners gaan natuurlijk ook weer aan het werk . Er zal wel geschilderd of behangen moeten worden etc. Als de aspirant kopers  met onze makelaar het appartement doorlopen, verbazen ze zich al over het ontbreken van een klein plintje langs het laminaat van onze slaapkamers. Ja daar hebben onze kledingkasten gestaan. En die staan echt tegen de wand aan dus is daar nooit een plintje geweest.  Ook de vraag waarom op de 3 zichtbare stroomdraadjes op de plaatsen waar onze lampen hebben gehangen geen blokje is geplaatst. Ik heb de drie uiteinden keurig naar buiten geplaatst zodat ze beslist geen contact met elkaar kunnen maken. En ik zeg ik neem aan dat jullie er ook toch wel weer een lamp gaan plaatsen. Ook vinden ze dat de wanden waar schroefgaten en krimpnaden zaten niet volgens afspraak gespact zijn. Ik zeg moet je eens kijken hoe netjes alle schroefgaten zijn gerepareerd en keurig over gespact zijn , Ik wist niet dat het bestond . Maar in de bouwmarkt verkopen ze een perfecte reparatie spack. Ik was zelf super trots op het resultaat.  1 van de wanden die ik grijs had geschilderd heb ik na het repareren helemaal keurig wit over geschilderd en er is geen reparatie plek meer te zien.. Maar zegt de mevrouw deze wanden zijn toch niet mooi egaal wit je kan zo nog zien waar gerepareerd is. Ja dat klopt zeg ik ,maar ik neem aan dat jullie toch zelf misschien wel de plafonds en de wanden zelf een kleurtje gaan geven of misschien wel behangen. Wij hebben er toch bijna 9 jaar ingewoond. Mevr. moppert nog wat maar is toch uiteindelijk met alles wel akkoord . Alleen vind ze dat we het nog veel schoner hadden op moeten leveren.  Ze maakt nog een vervelende opmerking over onze plavuizen vloer waar je nu echt wel op kan zien dat er op gelopen is.   Maar ze onder tekenen toch het rapport voor akkoord wat onze makelaar heeft opgesteld dat alles in orde is bevonden.

Een uurtje later bij de ondertekening van het contact vraagt de notaris nog eens of alles bij de afschouw naar tevredenheid is. Zowel de man als de vrouw zeggen volmondig ja. Dus getekend en klaar denken wij. Maar nee hoor. Een week later krijgen we van onze makelaar bericht dat ze op deze wijze de overdracht niet accepteren. Ze zullen via hun rechtsbijstand ons laten weten dat we nog wel een brief kunnen verwachten.  De muren moeten worden gespackt en er zijn diverse mankementen aangetroffen. Het schijnt nu dat o.a. onze wc brillen ook stuk zijn ???? . Bovendien wat misschien nog het ergste is vinden ze ons appartement ontzettend smerig en vies. Ze moeten volgens het gesprek wat ze gehad hebben met onze makelaar echt de boel uitmesten. Hallo het moet je maar gezegd worden.

Ergens ben ik helemaal klaar mee ,Ik heb het geld op de bank dus eigenlijk gewoon klaar. Maarl ik stel toch voor om dan alleen uit goodwill een van de muren dan toch maar over te laten schilderen.  Dus onze makelaar gaat dat aan hun toezeggen.  Achteraf denk ik dat deze mensen hebben gedacht dat ze zo hun spulletjes konden gaan neer zetten. Toen ze in Januari het appartement hebben bezichtigd vonden ze het toch wel heel erg netjes en schoon. Maar ze hebben ook geen enkel begrip over de norm schoon dat onze makelaar nog aan hun wil uitleggen.  Omdat ik nog een vliegen hor moet naleveren was ik op een zondag morgen langs gegaan omdat de geleverde hor iets te groot schijnt te zijn. Ik ga zelf even op het balkon de hor passen,en zie meteen hoe ontzettend schoon onze kunststof kozijnen zijn geworden. Ik maakte ze ook altijd al schoon als ik de ramen waste. Maar ze waren natuurlijk niet echt meer nieuw. Maar nu leken ze wel net uit de winkel te komen. Ze hebben denk ik met een poetsmiddel ze weer tot hoogglans gekregen. Ongelooflijk.  Ik maak nog een luchtige opmerking over onze schoonmaakwerkzaamheden. Nou dat had ik beter niet kunnen doen. Ik moet maar eens naar alle foto,s komen kijken die mevrouw heeft gemaakt. Ik kijk naar ruim 40 foto,s die gemaakt zijn van elk onderwerp wat volgens haar te vies was om aan te pakken.  Foto 1 laat onze grote regendouche zien. Ja ik heb hem er niet afgeschroefd. En vergeten de douchekop aan de bovenkant af te stoffen. Prachtige foto van stof. Vind u dit schoon??? ik zeg nee een beetje stoffig maar met een doekje is het weer schoon. U doet er maar makkelijk over zegt ze. Ik zeg hou toch op we hebben de badkamer van boven tot onder schoon gemaakt. Alles netjes ontkalkt als dat aanwezig was. Ik zeg mijn vrouw heeft zelf de afvoer goot helemaal met bleekmiddel een een borstel schoon gemaakt. O ja zegt ze. Kijk eens naar deze foto. Ik zie een foto van de lege afvoer goot met 1 haar er in. Echt een uitvergrote foto. Ja ik zeg sorry hoor ik heb me misschien nog een keertje gedoucht. Ik krijg meer foto,s te zien. Een uitvergrote foto van de deur van de berging. Er zitten wat bruine spatje op de binnenkant van de deur. Hup weer een foto gemaakt. Ik dacht je had sneller een doekje kunnen pakken en de spatjes  weg gehaald dan de camera uitlichten en de foto maken. De volgende foto is onze oven. Meneer dit is toch te vies om aan te pakken. Ik zie er niets vreemds aan want hij is wel 8 jaar in gebruik geweest. Maar de volgende foto laat een splinternieuwe over zien. Hoe ze het voor elkaar heeft gekregen ik weet het niet, maar echt als nieuw zo uit de verpakking. Ik wordt er nu toch een beetje flauw van en zeg dat ik er voor zorg dat de hor op de juiste maat geleverd gaar worden. Ik wens ze toch ondanks alles veel woonplezier van ons appartement. Als we het van te voren hadden geweten hadden we het nooit van u gekocht is haar antwoord en we gaan er nog wel meer van horen. Als Geertje mijn verhaal hoort ploft ze bijna uit elkaar. Het wordt nog erger als een van onze vriendinnen de facebook pagina van deze mevrouw heeft gezien. Op die site staat letterlijk dat ze samen met een vriendin de hele ochtend al bezig zijn geweest met de binnenkant van onze ramen en kozijnen in de kamer uit te mesten. Jeetje of we er hebben zitten te poepen. Compleet met ook diverse foto,s. Geertje voelt zich echt beledigd. Ik denk dan die vrouw spoort niet.  Nu een week geleden dan toch een aangetekende brief waarin we een claim krijgen van 2400 euro voor het opnieuw spacken van alle binnen muren.  Dit in 5 regels de rest van de brief is vol van aantijgingen over de vreselijke smerige staat waarin ze ons appartement hebben aangetroffen. Het enige wat ik met deze brief heb gedaan  is aangetekend een brief terug sturen met de mededeling dat we helemaal niets accepteren. Ik had me goed laten informeren over welke rechten deze mensen nog denken te kunnen hebben. Dus helemaal niets. Vanaf het moment dat ze  hebben getekend is alle risico voor de koper.

We gaan zo langzamerhand de spullen weer bij elkaar pakken om de reis naar ons Frankrijk weer aan te gaan. We krijgen deze week gelukkig wel de bevestiging dat de overdacht van ons huis in Frankrijk echt op 1 september gaat gebeuren. Wat een opluchting want ook daar begon ik al weer aan te twijfelen. Ik slaap nu toch wel een stuk beter.   Dus beste lezers dit is het laatste verslag  wat ik gemaakt heb in Nederland. De volgende belevenissen die ik met jullie ga delen zullen uit en over ons leven in Frankrijk gaan.

 

25. jun, 2017

Nu zitten we sinds maandag in het appartement van mijn broer in Zaandam.   Het werd ook echt ongezellig in ons eigen appartement. Ik was natuurlijk al lang bezig om alles wat in een doos kon ook in een doos te doen. Maar er komt een moment dat je niets meer inpakken kan. Want dan ga je spullen missen die je al in een doos heb gedaan. Dat gebeurde dus ook al regelmatig. Dan dacht ik dat kan alvast wel in een doos, maar moest natuurlijk Geertje dat laten weer gebruiken. Dus op een maandag zei ik nu gaan we de rest inpakken en slapen we vanavond in Zaandam. Voor diegene die meerdere keren een verhuizing hebben meegmaakt zal het bekend over komen. Maar wat heb je dan nog ongelooflijk veel spullen. Weer naar de Action om verhuisdozen op te halen. Inmiddels staan er meer dan 80 dozen klaar. Maar ook al die laatste spulletjes nemen weer dozen in beslag. Toch denken we dinsdag de boel wel verhuisklaar te hebben staan. Ik maak me nog steeds zorg over onze grote zware eetkamertafel. Wat lengte kan hij nooit in de lift. Dus hij zal wel heel schuin moeten staan. Maar dat stenen blad is zo enorm zwaar. Maar dan denk ik weer hij is hier 9 jaar terug ook gekomen.  Het plan was om vrijdag ochtend te gaan rijden en de donderdag avond de kleine vracht auto te gaan laden. Gelukkig kon ik deze auto al aan het eind van de middag ophalen. Om 7 uur waren alle hulp troepen aan wezig. Eerst nog even een kopje koffie maar dan beginnen. Ik zelf nam de positie in van het laden van de vrachtauto. Ik had al heel wat keer een indeling op schaal gemaakt wat het meest gunstige was, De basis van dat plan bleef nog wel een beetje in takt, maar opslot dacht ik wel waar moet dit nu nog staan. De inhoud van de auto was wel 23 m3. Dat betekent wel van de vloer tot aan plafond hoogte. Dus dat moet allemaal benut worden.  De wagen begint wel aardig door te zakken door al het gewicht. Maar ik weet dat hij het moet kunnen hebben.  Dubbel lucht achter. Maar er staan nog een groot aantal dozen die ook nog mee moeten. De auto is echt vol daar kan niets meer bij. Gelukkig hebben we de aanhangwagen nog van George.  Daar kunnen we gelukkig de rest van alles nog in kwijt  Ook weten we nog  in Paul zijn Volvo de televisie en andere onhandige dingen in  te krijgen. Maar het is inmiddels al bijna 11.00 uur. Wat een werk. Ik krijg medelijden met mijn hulptroepen. Als ik ze zie loopt het zweet met straaltjes van ze af. Maar dan gaat Dennis de vrachtauto een op een parkeerplaats zetten. We schrikken wel als we zien hoe scheef hij hangt. Komt dit nu doordat de weg een beetje schuin ligt of is de vrachtauto zo verkeerd geladen.? Het volgende probleen komt er aan. Paul zal met zijn auto de aanhanger gaan rijden. Wat naar nu de aanhanger heeft een 7 polige stekker en de auto 13. Dat past dus nooit. Wat nu? Jos heeft thuis wel een verloopstekker. Dus Paul achter Jos aan om deze op te halen. Komt Paul terug zonder stekker want deze stekker van Jos was van12 polig naar 7 dus net andersom. Wat nu. We gaan eerst maar eens onze dorst lessen. Geertje heeft in haar koelbox lekker koude drankjes. Ondanks het overlijden van de kamerlamp en de salon tafel ben ik erg tevreden hoe het allemaal is gegaan. Alleen had ik nooit gedacht dat het zo laat zou worden. Maar Paul moet nu wel zonder achtelicht terug naar Zaandam. We besluiten de gok te wagen als ik met mijn auto vlak achter Paul blijf rijden. Als Dennis met de vrachtauto weg gaat, maak ik me toch zorgen over de wijze waarop de auto toch scheef hangt en het heftig schommelen. Als dit morgen allemaal maar goed gaat komen. Gelukkig komen Paul en ik wel zonder problemen bij Paul aan in Assendelft. Met dank aan rijkswaterstaat die bijna het hele traject naar 1 baan heeft gewijzigd wegens nachtelijke werkzaamheden.  Dan kan je tenmimste niet ingehaald worden door een politie auto. Nog even zoeken maar gelukkig heeft Paul wel de juiste verloopstekker. En gelukkig doet al het licht wat het hoort te doen. Ik spreek af dat ik de volgende ochtend om 8.00 uur weer terug bij Paul zal zijn. Maar dan ben je na een toch wel heftige avond wel thuis en ga je proberen te slapen. Maar om 4.00 uur sliep ik nog niet. Op een gegeven moment dacht ik zelfs nog om uit bed te gaan en weer even heen en weer naar Medemblik te rijden om mijn vergeten telefoon op te halen. Toch ben ik uiteindelijk even ingedut. Als ik dan de volgende morgen het plein bij Judith en Paul op rij zie ik tot mijn verbazing ook de vracht auto met Dennis staan. Hij zou al lang op weg moeten zijn, want we hadden afgesproken dat hij om 7 uur zou vertrekken.  Maar omdat hij in een gigantische file terecht was gekomen en toch problemen had met de auto had hij toch maar even besloten om eerst maar bij zijn zus koffie te drinken en verder plannen te bespreken. Wat haast betreft konden we toch niets, want de file stond nog steeds muurvast. Dennis maakte zich vooral zorgen om de banden spanning. Door het grote gewicht was het loopvlak van de dubbele achterbanden toch veel te slap. Dennis had nog geprobeerd bij een tankstation om daar lucht bij te pompen, maar de ventielen van die dubbele achterbanden zijn met de apperatuur bij het tankstation niet te vullen. We zijn nu toch al laat dus ik vraag aan Paul of er een garage in de buurt is. Daar hebben we meer mogelijkheden om er lucht in te krijgen. Gelukkig is vlak bij de dorpstraat in Assendelft een tankstation met een garage. Maar die rit er naar toe was echt bizar. Zo konden we nooit Frankrijk halen. Bij elke oneffenheid waggelde de auto van links naar rechts. Gelukkig treffen we bij de garage een aardige monteur die  bereid is om in onmogelijke standjes liggend onder de auto toch de banden op spanning te brengen. Na deze man uitbundig bedankt te hebben en een beste fooi te hebben gegeven. rijden we weg, maar direkt is het grote verschil te merken. De auto waggeld helemaal niet meer en hij lijkt nu ook wel mooi recht te staan. Dit hebben we gehad en nu op weg. We bellen Paul dat wij op weg zijn dat alles nu prima is en dat hij ook kan vertrekken. Wel veel later dan onze plannen waren, maar we rijden en inmiddels is de file helemaal opgelost Op weg naar Frankrijk.

Het gaat echt nu geweldig. zonder problemen door Nederland en door Belgie. Ik maakte me wel bezorgd over de grens overgang naar Frankrijk. Van de vorige reizen wist ik nog dat er voor de grens een hele blokkade was opgebouwd zodat de gendarmerie goed kan overzien wat er allemaal Frankrijk binnen wil. Onze vracht auto is natuurlijk veel te zwaar voor het BE rijbewijs van ons. De auto kan het wel hebben, maar als je meer dan 550 kilo in de auto heb geladen moet je rijbewijs C hebben. Maar wat een geluk de hele controle post is op het moment dat wij passeren verlaten. Pffff. Even een zucht van opluchting. Nu via Lille naar Parijs. Ook bij de tolpoort voor Parijs geen gendarmerie te zien. Ook die tolpoorten zijn een prachtig controle object voor de gendarmerie. Maar we naderen Parijs al om 14.45 uur. Parijs vrijdag middag is een heksenketel. We staan al snel in de file. Links en rechts alleen maar auto,s te zien. Wat een gigantische drukte. Met stil staan en af en toe weer een stukje rijden kunnen we na meer dan 2 uur Parijs achter ons laten. Op weg richting Orleans. Ik had een hotel gereserveerd in Issodoun. een redelijk  grote plaats een 50 kilometer voorbij Vierzon. Alles gaat als een zonnetje en om 20.30 staan we voor het hotel. Snel inboeken en betalen en op zoek naar wat te drinken en te eten. Het hotel is buiten het centrum gelegen. Maar Paul ziet in de verte een kerk en zegt daar moet ook het centrum zijn. Na een flinke wandeling worden we toch beloond met 2 grote terrassen. Een brasserie en een resaturant. Wat kan je nog meer wensen. Natuurlijk eerst maar bij de brasserie op het terras gaan zitten. Het is nog steeds een prachtige mooie warme avond. Wat zitten we dan toch mooi. Een heerlijke Grimberger voor ons en terug kijkend met voldoening op deze lange rit. Het smaakt natuurlijk geweldig en nog meerdere biertjes volgen. Ik had inmiddels bij het restaurant gereseveerd voor wat te eten. Waar kan je nog in de late avond om 22.30 uur nog gewoon een compleet diner regelen. Ja, in Frankrijk dus. Het was dik 1 uur toen we weer lopend, lachend en uitbundig richting het hotel moesten lopen. Wat hadden we een mooie avond gehad en wat een schik. In het hotel waren we alle drie zo van de wereld. Ik hoorde de volgende morgen dat Paul om 4 uur wakker werd met zijn kleren nog aan. 

We zijn door die vorige avond wel later opgestaan dan gepland. Maar ja wat geeft het. Montgenoux is nog maar 50 kilometer rijden. Dus na het gebruikelijk petit dejeuner op weg. Heerlijk binnen door langs de mooie landschappen van de Berry. Om 11 uur staan we dan voor de poort van de mooie boerderij van Tinie en George. Tinie staat ons al op te wachten met de camera gereed. Eerst even poseren jongens want dan stuur ik direct een foto door naar Geertje in Nederland. Dan weet ze dat jullie er zijn. Als we het terrein opkomen vallen de monden van Dennis en Paul open van verbazing. Natuurlijk hadden ze van ons al veel foto,s gezien. Maar dit was echt 10 keer mooier dan al die foto,s.  George vind het natuurlijk leuk dat ze zo enthousiast zijn. Dus eerst maar een uitgebreide rondleiding . Alles wat er te zien is wordt natuurlijk ook nog eens uitgebreid toegelicht door George. Het mooi zwembad daagt al uit om na het uitladen eens een heerlijke plons te maken. Paul en Dennis vallen van de ene in de andere verbazing. Natuurlijk wordt de boerderij van binnen ook helemaal bezocht. Paul zegt al tegen me. Ik weet zeker dat we het hier wel een paar dagen met ons gezinnetje uit gaan houden. Want als Geertje en ik in augustus hier een maandje mogen verblijven komen ze ons de laatste week van hun vakantie bezoeken.

We moeten van Tinie eerst koffie drinken voordat we beginnen met uitladen. In de mooie grote open keuken is dat natuurlijk geen straf. En wat leuk onze overburen Cor en Gerda van de Kaapstander in Medemblik komen ook gezellig bij ons. Zij verblijven sinds het begin van vorige week heerlijk in de stacaravan op het terrein. Maar er moet wel gewerkt worden. Nog 2 auto,s uitladen. De vrachtauto kan bijna met zijn hele achterkant in de grote schuur. Gelukkig ziet George dat de bovenkant van de vrachtauto maar 5 centimeter speling heeft tot de bovenkant van het grote deurkozijn. Laten we hem toch maar iets buiten het kozijn houden want de auto kan wel eens aardig om hoog komen als hij leeg is. Dat had George goed gezien want we hadden helemaal vast komen te staan. George had van te voren al de ruimte waar onze inboedel moet komen te staan helemaal ruim gemaakt en voorzien van een stevig stuk zeil op de grond. Regelmatig komt Tinie langs om het gebeuren op foto te zetten om het door te sturen naar Geertje. Wat een verschil met het inladen van afgelopen donderdag avond. Doordat we maar een klein stukje hoeven te lopen om de spullen op hun plek te krijgen gaat het lossen als een trein. Natuurlijk geholpen door Cor en George. Ik denk dat we na een uurtje al leeg waren. Nu de auto van Paul nog. Nee zegt Tinie wat dachten jullie nu. We gaan eerst eens even heerlijk wat drinken en wat lekkerre hapjes nemen. Voor de open keuken stond de grasmaaier al klaar met daar achter een wagentje gedekt met allemaal lekkers. Want we moesten aan het eind van de tuin onder de grote eiken boom in de schaduw gaan zitten. Wat een feest en wat een verwennerij. Wat voel je je dan toch gelukkig met een stel van deze fantastische mensen. Genieten van een heerlijk koud biertje en heerlijke hapjes op kleine afstand van het zwembad. Dat zwembad lokt ons wel. Maar ja, de auto van Paul moet ook nog leeg.  Dus na deze gezellige intermezzo toch maar weer aan het werk. De auto en de aanhangwagen leeg maken is daarna een fluitje van een cent. Wat heb je dan toch een spullen realiseer ik me en wat heb ik toch een ongelooflijk geluk dat we hier alles mogen opslaan. Ik denk wel eens die verkopers van het huis hebben er geen idee van wat voor extra werk en kosten ze ons hebben aangedaan door die 2 maanden extra te eisen. Wat een geluk dat wij dan weer zulke mensen als Tinie en George hebben. Heel tevreden kijk in nog eens naar onze stapel spullen alles mooi afgedekt met 2 grote oranje zeilen die alvoor ons klaar waren gelegd. We zijn klaar en natuurlijk is nu het zwembad aan de beurt. Het is nog heerlijk vroeg. Goed dat ik het hotel in Issodoun niet voor 2 nachten heb gereseveerd. Want dan hadden we er al om 4 uur kunnen zijn. Maar dat had ik gedacht. Gaan jullie maar lekker van het zembad genieten, maar jullie mogen nog lang niet naar huis, want we gaan natuurlijk nog wel eerst even met zijn allen wat eten. Protesteren helpt niet bij Tinie. Wat is met deze warmte een zembad dan toch heerlijk. Het water geeft een temperatuur van 25 graden dus je duikt er zo in. Ik heb al weer heel veel zin in de maand augustus. Ik zie dat het wagentje al weer voor de open keuken staat en wordt geladen met borden, bestek, koelbox, frituur  en schalen.  Op de heerlijke plek onder de boom is de tafel al gedekt. Natuurlijk zijn Cor en Gerda er ook bij. Een grote schaal met schijven meloen en een schaal met plakken ham staan ons al te wachten. Daar hoort natuurlijk ook een goed wijn bij. Wat toch een feest. Maar dat is nog maar het begin. Want het is zaterdag vandaag. En elke zaterdag is er in het nabij gelegen stadje La Chatre een grote markt. En op die markt staat zo als op vele van de markten altijd een auto met van die heerlijk kippen aan de gril. Cor is vanmorgen naar de markt gegaan en heeft in de rij gestaan om voor ons die geroosterde kippen te halen. Daar komen even 5 van die geurende kippen uit de zak op tafel. George als een echte gast heer neemt het mes en deelt ons allemaal grote stukken van deze lekkernij. Heerlijke frietjes en salade er bij wat kan je nog meer wensen. Echt als God in Frankrijk. Gezellige mensen om je heen, heerlijk eten, en dat omdat we gewoon aan het verhuizen zijn. Nog maar een glaasje heerlijk witte wijn. We krijgen het allemaal niet op. Maar dat geeft niet want de dames weten daar morgen wel weer een heerlijke salade van te maken. Maar als je denkt dat het dan afgelopen is. Nee hoor. Volgens de bekende Franse eetgewoonte en begrippen sluit je natuurlijk af met een kaasplateau. Cor heeft ook nog even op de markt de kaasboer geplundert. Ja en ik als echte francofiel doe je daar natuurlijk een onwijs plezier mee. Paul en Dennis hadden tijdens dit eten het plan opgevat om toch even langs onze toekomstige woning in Rezay te gaan bekijken. Nog met de herinnering aan de heel onplezierige ontmoeting van de vorige keer kon ik daar weinig zin in krijgen. Maar George zij dan ga ik toch met onze auto. (frans kenteken valt niet zo op) en blijf jij lekker hier. ga ik wel even. Maar het lijkt Cor en Gerda ook wel leuk om onze toekomstig woning eens te zien. Dus met zijn allen gaan ze weg. Samen met Tinie ruim ik alles op wat we hebben achter gelaten. Het duurt toch nog lang voordat ze weer terug zijn. Ze hebben vanaf de weg  redelijk kunnen zien hoe het er uit ziet. De bewoners waren niet thuis, maar ze durfde toch niet het erf op te gaan. Zou wel erg raar zijn als ze wel thuis zouden komen. Ook hebben ze nog even het andere huis bezocht waar ik vorig jaar met Joep ook heb gekeken. Mogelijk dat andere buren van ons die ook besloten hebben wat in Frankrijk te kopen daar te gaan wonen. Het is nu inmiddels al bijna 7 uur. Ik had nu toch beter wel het hotel in Issodoun kunnen handhaven. Want nu moeten we nog heel naar een dorpje voor bij Orleans waar we een hotel hebben gereserveerd. Wat een ongelooflijke dag. Dit had ik toch nooit verwacht. Tinie had wel gezegd dat zij wel wat te eten zou regelen. Maar dit was gewoon pure verwennerij. Uitgebreid nemen we van iedereen afscheid en gaan op weg naar ons hotel. Niet volgens de routeplanner, maar ik wil wel eens kijken wat het verschil in tijd is als je binnen door ga.  Weer via Issodoun naar Vierzon en dan autoroute naar Saran. Een buitenwijk noordelijk van Orleans. Het is weer laat als we daar aankomen. Verschil 12 minuten met de tolweg. Ook dit hotel is buiten het centrum. Maar er is een een restaurant met een groot terras bijna naast het hotel.  Nu nagenieten van deze dag met nog maar weer een lekker biertje en een hamburger. Op tijd naar bed. 

Ik ben al om 8 uur klaar wakker en ga alvast lekker beneden zitten aan een glaasje jus de orange. Ook Dennis en Paul komen er al snel bij. Na de gebruikelijk croisants en broodjes op weg naar Nederland. De vrachtauto rijd nu veel beter dan op de heen weg. Dus we kunnen lekker opschieten. Al heel snel naderen we weer Parijs. Wel weer even een heftig moment voor de tolpoorten bij Parijs. Als we aan komen rijden en in de rij gaan staan zien we al direct een gendarme  naar onze tolpoort toekomen. Die staat ons op te wachten zeg ik tegen Dennis. Op zondag is het verboden met vrachtauto,s in Frankrijk te rijden. Volgens mijn informatie mag het wel met deze vrachtauto als het totale gewicht maar minder is dan 3500 kilo. Maar toch je weet het maar nooit. Het blijft natuurlijk wel Frankrijk. 3 auto,s voor ons heeft de automobilist moeite met het betaal traject dus het duurt lang. De gendarme kijkt echt naar onze auto. Maar we kunnen weer een auto opschuiven. De gendarme was even terug naar zijn auto maar komt direct weer terug naar onze poort.  Net als wij verder kunnen gaan komt 2 poorten naast ons een andere klein vrachtauto en de man stuift daar op af. Rijden zeggen we en zonder aan te houden kunnen we verder gaan. Pfff dat was even geluk hebben. Ik denk dat we geen problemen gehad zouden hebben, maar dit was toch wel even lekker.  Stel je voor als we dit op de heenweg hadden gehad. Dan hadden we echt een probleem gehad. Een mens moet af en toe wat risico,s durven nemen. Zonder verder op onthoud  komen we terug in Nederland. Lekker op tijd. Onderweg krijgen we een uitnodiging om bij Judith te gaan barbequen. Maar de auto moet nog wel terug naar het verhuurbedrijf in Hoorn. We overleggen met Jantien . Die zegt dat ze ons gaat ophalen in Hoorn en dat we dan gezamenlijk naar Judith gaan. Paul is rechtstreeks na Zaandam naar Assendelft gegaan. En dan sluiten we dit toch wel heftige weekend heel gezellig af door weer een verwennerij  met heerlijke hapjes op de barbeque . Ik voel me een gelukig iemand met zulke lieve kinderen en vrienden om me heen. Een belangrijke stap is gezet. De inboedel staat op ons te wachten in Frankrijk. Nu wij nog.

 

30. mei, 2017

Aftellen en organiseren.

Natuurlijk ben ik al een heel tijdje bezig met het aftellen. Ik mijn laatste berichtje schreef ik dat er nog 125 dagen te gaan waren. Maar las ik nu op mijn kalender dat  het er nog maar 93 zijn. Dus het komt allemaal steeds dichter bij.

Hier in het appartement is het nu ook best wel te merken hoor. Het wordt er niet echt gezelliger op. Samen met Dennis heb ik al de mooie verlichting in de keuken en de kamer gedemonteerd. Het kon wel want het  is nu toch nog heel lang licht. En elke dag zie ik wel weer iets dat zonder echte problemen alvast in een verhuisdoos kan. Ik moet soms wel even doordrukken want Geertje moet alles nog kunnen gebruiken deze laatste periode. Maar de rij dozen wordt steeds groter. Ik heb al 68 volle dozen geteld. Wat heb je dan toch veel spullen. Maar omdat we de inboedel nog 2 maanden moeten opslaan wil ik alles wat maar in een verhuisdoos kan ook daarin zien te krijgen. Hierdoor hoop ik zo min mogelijk lossen spullen te hebben. Want al die verhuisdozen zijn makkelijk te verplaatsen en ook goed te stapelen.

Ik heb de grote vrachtauto moeten afzeggen. Door alle regeltjes in Frankrijk wat betreft vervoer bemerkte ik dat er per dag een limiet is aan reistijd en dat je op zondag helemaal niet op de weg mag met die auto. Dat betekende dat de hele verhuizing van de inboedel ruim 4 dagen ging duren. Ik had voor die grotere vrachtauto gekozen omdat de kleinere vrachtauto (geschikt voor rijbewijs BE) maar 550 kilo mocht laden. Maar toen ik de gereserveerde vrachtauto ging afzeggen vertelde het verhuurbedrijf dat de kleinere vracht auto wel 3500 kilo kunnen laden. Het staat wel geregistreerd op het kenteken voor 550 kilo maar dat heeft te maken met de chauffeur die een B of BE rijbewijs heeft. Maar we hebben wel een aardig gewicht maar komen lang niet op de 3500 kilo. Nu hebben we ook nog een grote aanhangwagen van George hier staan die naar het adres toe moet waar we de inboedel gaan opslaan. Dus zo ik nu bereken kunnen we makkelijk alles meenemen. Mijn enige zorg is nog onze grote eetkamer tafel. Daar hebben we wel wat handjes voor nodig. Het natuurstenen blad moet je wel met minimaal 4 mensen vertillen. Het moet dan schuin in de lift omdat hij te groot is voor de lift (of de lift is gewoon te klein) Maar ja, hij is indertijd ook omhoog gekomen. Dus het moet kunnen. De helft van onze vele Ikea slaapkamer/kleding kasten is door Paul en Bram vorige week gedemonteerd en staat nu prachtig in hun grote kleedkamer.

Ik lees dagelijks op facebook veel ervaringen van Nederlanders die hetzelfde gedaan hebben als ons. ( er zijn op facebook diverse groepen die daar over schrijven) Regelmatig las ik dat de inschrijving voor de ziektekosten voor veel mensen een echt langdurige geschiedenis is geweest. Soms wel meer dan 5 maanden voordat ze echt alles voor elkaar hadden. Ik ben dus al een tijdje bezig om vanuit hier zoveel mogelijk goed te regelen. Maar ook hier in Nederland loop je tegen onkunde en probleempjes op. Ik weet dat als we ons uitschrijven in de gemeentelijke basis administratie dat dit ook gemeld wordt aan je ziekte kosten verzekeraar. Dus op dat moment ben je ook niet meer verzekerd. Dus was mijn vraag aan Achmea en Univé wat er gebeurd als ik in die overbruggingsperiode zorg nodig heb. Nou dan heb je echt heel veel geduld nodig hoor. Je kent het wel. Er zijn nog x wachtende voor u. Kies 1 voor… kies 2… etc. dan heb je eindelijk iemand aan de lijn. O, meneer ik schakel u even door naar 1 van onze andere medewerkers. Weer wachten, dan iemand aan de lijn die er ook niets van begrijpt. Dat was ervaring Univé, Achmea was iets beter, maar ook weer onjuiste informatie. Krijg ik van Achmea de E106 formulieren toegestuurd. Heb ik deze week contact met het CAK blijkt dat die formulieren alleen noodzakelijk zijn als je nog werkzaam en inkomen heb uit Nederland. Maar wij hebben onze pensioen regeling dan moet je het E 121 formulier aan vragen. Maar ook goede dingen moeten worden vermeld. Bij het CAK geen seconde wachttijd direct de juiste mevrouw aan de lijn. Ook de juiste informatie. Meestal worden gesprekken opgenomen voor kwaliteits beoordelingen. Ik hoop dat deze mevrouw hier mee wordt gewaardeerd. Eigenlijk moet het heel normaal zijn dat je goed geholpen wordt, maar je bent zoveel andere dingen gewend. Ik kon heerlijk mijn frustratie kwijt toen ik enkele dagen na mijn gesprek met Univé werd gevraagd een beoordelingsformulier in te vullen. Nou dat lucht lekker op.

Toch denk ik dat ik straks wel goed geregeld heb hoor. Maar ja het is en blijft Frankrijk he. Regeltjes en regeltjes. We zullen wel zien.

De laatste weken komt er wel iets van realiteit over ons heen. Veel dingen besef je dit is de laatste keer. De laatste keer dat mensen in ons appartement op visite zijn. De laatste keer naar het voetballen van de kleinkinderen. De laatste keer met mooi weer een terrasje pakken in Medemblik. De laatste keer Franse les van Joep. En zo zijn er dagelijks weer dingen waarbij je denk dat maak ik waarschijnlijk nooit meer mee. Ik maak zelf nog regelmatig een leuke omweg op weg naar op van huis. Nog even langs de dijk naar Enkhuizen. Nog even uit Assendelft vandaan binnen door via Driehuizen, Groot schermer, Ursem, Spierdijk de Baarsdorpermeer, Wognum.

Gelukkig is het deze weken heerlijk weer. Kunnen we nog heerlijk van ons grote balkon genieten. Nog even van een mooie zonsondergang genieten.Toch is het wel allemaal leuk hoor. Je besef dat je weer van veel leuke dingen afscheid gaat nemen. Maar je weet ook wat je er allemaal voor terug krijg. Er wordt vaak gezegd tegen ons ga je dit of dat niet missen. Natuurlijk is dat zo. Maar dat hebben we bij elke verhuizing al wel meegemaakt. Je krijgt er ook weer andere dingen voor terug. Maar de herinneringen blijven gelukkig.

Nu besef ik ook dat het voorde laatste keer is dat ik hier in ons appartement in Medemblik dit verslag maak. Het volgende verslag zal wel gemaakt worden in het appartement van Henny en Siem in Zaandam. Maar dan is in ieder geval de verhuizing van de inboedel achter de rug. Tot dan.

 

29. apr, 2017

Het aftellen van de dagen is begonnen. Natuurlijk gaat het nog 4 maanden duren maar alle dagen is er weer 1 dichter bij onze droom. Vandaag nog 125 dagen.

Maar we hebben ook nog soms erg veel geluk. Deze week kregen we van Tinie bevestigd dat we de hele maand augustus in hun boerderij mogen. Tinie en George hebben al jaren een prachtige boerderij in het kleine gehucht Montgenoux in Frankrijk. Al die jaren hebben ze elk jaar wel iets gedaan om hun droomhuis nog mooier en comfortabeler te maken. Resultaat na zoveel jaar een prachtige boerderij met een grote tuin, een groot zwembad, een geweldige buitenkeuken, en niet te vergeten een privé mini camping compleet met sanitair.

Vele jaren zijn we daar enkele heerlijke weekjes op vakantie geweest. In mijn vorig verslag is ook al te lezen dat we als overbrugging bij hun in de grote schuur onze inboedel mogen opslaan. Maar nu mogen we ook de hele maand augustus in hun boerderij. Dat wordt natuurlijk vandaar ook heel makkelijk om onze inboedel dan naar Rezay te verhuizen.

Dat betekent dat we dan toch nog een groot gedeelte van de zomer in Frankrijk zijn. Natuurlijk was het aanbod van mijn broer om die 2 maanden te overbruggen  in hun appartement in Zaanstad een prachtige oplossing. We gaan daar ook vanaf de verhuizing van de inboedel tijdelijk wonen. Maar nog een extra maandje dit jaar in Frankrijk zeggen we beslist geen nee tegen. Heerlijk.

 

Ik ben dagelijks nog wel bezig met wat voorbereidingen voor het moment van verhuizen.

Want 23 juni de overdracht van ons appartement komt nu toch wel snel dichtbij. Nog steeds heb ik de planning om het weekend van 16 juni te gaan verhuizen. En na het weekend is het al weer 1 mei. Nog anderhalve maand dus. Maar hier in huis kan je het nu ook al wel merken hoor. Er staan al meer dan 40 verhuisdozen gevuld klaar. Ik heb al 2 boekenkasten uit elkaar gehaald en verzendklaar staan. Maar boeken zijn zwaar hoor. Dus een hoeveelheid in een verhuisdoos en de rest maar aanvullen met wat lichter materiaal. En wat hebben we toch veel spullen. Ook zijn er al best veel dingen die ik nu echt niet meer mee neem. Toch heb ik nog 3 dozen nu gepakt staan die ik niet weg kan doen. Ik heb er nu met grote letters op staan dat ze voor een Vide Grenier zijn. (dat betekent een soort vrijmarkt wat in vele dorpjes in Frankrijk een publiek trekker begint te worden.) Wie weet is er volgend jaar ergens dicht bij ons ook wel een dergelijk vrijmarkt. Dan hebben we al heel veel spulletjes die we daar kunnen presenteren.

Maar toen ik alles eens ging berekenen wat er allemaal al klaar stond en wat er dan echt mee moet naar Frankrijk kom ik er achter dat het allemaal toch teveel is voor zo’n grote bestel auto. Het moet een kleine vrachtwagen worden. Probleem is dat daar een chauffeur op moet met minimaal rijbewijs C. En dat heb ik niet. Maar 1 van mijn vrienden die een eigen transport bedrijf heeft gezegd dat hij ons daar mee wil helpen. Dus dat is gelukkig ook weer opgelost. Vorige week is het me ook gelukt om onze caravan te verkopen. Ik heb 2e paasdag op een vrije verkoopdag gestaan bij een groot caravanbedrijf. Ze zijn ook caravan makelaar en hadden me dit aangeboden. Die dag waren er wel veel belangstellende, maar uiteindelijk geen kopers. Toch kreeg ik na 3 dagen een bod op de caravan wat we toen geaccepteerd hebben. Het blijft toch wel een raar idee hoor. Nooit meer met de caravan op stap. Wat hebben we daar toch een plezier van gehad. Zeker als ik afgelopen jaar terug kijk. Bijna 5 maanden er mee op veel plaatsen in Frankrijk er mee geweest. Maar ja, een mens moet verstandig zijn. We weten ook wel dat we de komende jaren in de zomer periode echt niet met de caravan weg zouden gaan. Daar is ons paradijs te mooi voor. Nee, het zullen andere vakanties worden. In het najaar of de winter periode naar een zonnig oord. Wie weet hoe leuk dat ook weer is.

 

Ook administratief moeten er zo langzamerhand dingen worden geregeld. Ik heb gister alvast maar de formulieren ingevuld voor het officiële verdrags formulier 121. Heeft te maken met de vergoeding van medische zorg in Frankrijk. Maar ik ben ook al druk met het verzamelen van alle informatie die nodig is om straks geen problemen te krijgen. Frankrijk is nu eenmaal een land van vele regeltjes. Ik heb ook mijn verzekeringen hier eens allemaal nagekeken. Nu dus al maar diverse verzekering bericht gestuurd dat we geen nieuwe polis meer moeten hebben.  Toevallig lopen er verschillende ook in deze periode af. We zijn nu ook samen aan het beslissen hoe we ons huis gaan noemen. Ik vind dat ons huis een mooie Franse naam moet hebben. Het is misschien voor later ook wel makkelijk. In Frankrijk is het nog niet zo dat elke woning een huisadres heeft. Wel een postcode. Maar de postbezorgers moeten maar weten wie er op welk adres woont. Wij wonen straks in de straat Le Bourg. Maar we hebben geen huisnummer en er zijn nog enkele huizen in die straat. Nou heeft de plaatselijke post bezorger dat wel snel door, want die komt gewoon nog alle dagen de post langs elk huis brengen in welke uithoek van Frankrijk waar je ook woon. Maar ik denk dan aan een bezorger van iets anders dan post. Hoe weet die dan in welk huis we wonen. Dus we zijn een naam aan het bedenken. Dan zijn we wat makkelijker te vinden. En ik vind het wel weer leuk ook hoor.

Dus zo zijn we nu alle dagen toch een beetje bezig met de voorbereiding van ons vertrek naar Frankrijk. Het komt dichterbij.

7. apr, 2017

Soms denk ik dat de post naar Frankrijk nog met postduiven gaat. Want na ruim 2 weken krijg ik via Marja bericht dat er nog iets niet klopt in de getekende stukken. Dus het duurt ruim 2 weken voordat de notaris de stukken heeft gekregen en heeft gecontroleerd. Het blijkt dat we op 1 belangrijke pagina nog de dagtekening hadden moeten plaatsen. Of we dit alsnog willen opsturen. Dus maar weer een kopie gemaakt van de bewuste bladzijde, getekend en direct maar weer opgestuurd.

Natuurlijk krijgen we al weer snel een telefoontje van Cees (de verkoper van het huis). Hij maakt zich al weer ongerust. Ik probeer hem maar weer gerust te stellen door te zeggen dat het inmiddels al weer 3 dagen geleden is verstuurd. Hun optie op het huis in Nederland schijnt nog altijd mogelijk te zijn.

Wij wachten maar af op de dingen die nu komen gaan. Ergens moeten we nu toch wel een officieel bericht krijgen en het officiële door alle twee partijen getekende document.

Intussen ben ik zelf toch al regelmatig bezig met alvast wat spullen die we toch niet meer nodig hebben in te pakken. Wel raar hoor ik denk dat ik al wel 15 dozen heb ingepakt, maar in huis is het nog maar nauwelijks waarneembaar. Wat heb je dan toch veel spullen die je maar weinig gebruik of die alleen maar voor het bewaren zijn opgeslagen. Daarbij ben ik nu ook zover dat er best veel spullen direct weggegooid worden. Toch lijkt het wel niet minder te worden hier in huis.

Natuurlijk moet ik nu ook plannen hoe we de twee maanden gaan overbruggen. Het hele interieur moet nu wel 2 maanden ergens worden opgeslagen. Want 23 juni moeten we ons appartement opleveren. En 1 september is pas de overdracht van het huis in Frankrijk. Wat was het toch mooi uitgekomen als we 1 juli de oorspronkelijke datum van overdracht hadden kunnen vasthouden. Maar ja niet achterom kijken Jan. Er zijn momenteel eigenlijk wel veel mogelijkheden om je huisraad tijdelijk ergens op te slaan. Maar wat een geweldige oplossing als we van Tinie te horen krijgen dat het bij hun wel in de grote schuur kan worden opgeslagen. Hun boerderij is maar op 7 kilometer van onze toekomstige woning. Inmiddels staat er al wat dozen bij hun in de schuur. Dozen die zij voor ons al eens meegenomen hebben als ze naar hun boerderij gingen. Dat is natuurlijk wel makkelijk straks als we vandaar uit naar ons huis de inboedel moeten verhuizen. Ook maar direct de datum van verhuizen van de inboedel gepland. Omdat we alles in eigen beheer willen gaan doen, moet er wel wat geregeld worden. Het internet is dan toch wel geweldig hoor. Ik zie dat ik makkelijk een kleine vrachtauto kan huren met meer dan 20 m3 inhoud. Via verschillende verhuisbedrijven heb ik geïnventariseerd hoeveel kubieke meter in wel moet verhuizen. Het gemiddelde dat de inventarisatie liet zien was rond de 21 m3. Dus het moet lukken. Voor de zekerheid ben ik nu bezig om de meubels op schaal uit te knippen uit karton om te kunnen beoordelen of het er wel allemaal in gaat passen. Het wordt wel krap hoor. Misschien moet ik nog wel een boedelbak er bij huren. Omdat we de 23e juni moeten opleveren en overschrijven besluit ik het weekend daarvoor maar te gaan verhuizen. Ik huur voor 3 dagen een vrachtauto. Donderdag avond met zijn alleen inladen. Vrijdag dan in de ochtend richting Frankrijk. Is toch wel met de vrachtauto 11 uur rijden. Ik ga dan in Vierzon een hotel reserveren. Dan moeten we de volgende ochtend nog ongeveer 110 kilometer. Kunnen we op gemak daar zaterdag alles in de schuur plaatsen. Omdat onze kinderen gaan helpen kunnen ze dan ook eens zien hoe die mooie boerderij van George en Tinie er uit ziet. Ze hebben wel veel van onze verhalen gehoord over de diverse weken dat we de afgelopen jaren daar al zijn geweest, maar het lijkt ze leuk om het nu eens in het echt te zien. En heel misschien is de sfeer tussen Cees en Andrea wat opgeklaard zodat ze ook alvast even ons toekomstige huis kunnen bewonderen. Aan het einde van die dag weer terug naar het hotel in Vierzon. En dan lekker op zondag weer terug naar huis. Nou ja huis we hebben dan nog wel ons huis maar is natuurlijk helemaal leeg.

Maar daar is ook al weer een oplossing voor gevonden. Mijn broer en zijn vrouw hebben al jaren lang een prachtige stacaravan in Frankrijk.(in de Lot en Garonne) Zij proberen daar zoveel en zolang mogelijk door te brengen. Maar ze wonen in een appartement in Zaandam. Ze boden ons aan om in die 2 maanden dat we geen huis zouden hebben in huis te mogen gaan bivakkeren. Zij zijn dan toch nog maanden in Frankrijk. Dus dat hebben we direct met 2 handen vastgepakt.

Geertje is nog steeds teleurgesteld dat we januari maar zo kort in Frankrijk konden blijven, Ze wil nog heel graag al is het maar voor een weekje naar de boerderij van Tinie en George onze boven buren. De mooie boerderij waar we ook in januari mochten zijn.

In overleg met Tinie wist ze al heel snel te regelen dat we toch weer een weekje naar de boerderij in Montgenoux mochten. Ik moest er wel wat afspraken voor afzeggen, maar ja ik vind het natuurlijk ook altijd wel erg leuk. Bij komend voordeel was dat ik ook weer wat volle verhuisdozen mee kan nemen. We dachten er over om in die periode als we toch in Montgenoux zijn om dan Andrea en Cees uit te nodigen om te proberen om de lucht tussen ons weer wat op te klaren. Maar niet iedereen was het met ons eens, want we kregen toch diverse keren te horen dat we misschien beter konden wachten op een reactie van hun kant. Wij zijn in dit geval niet de veroorzakers van een stuk onenigheid. Dus we twijfelde erg of dit misschien wel een goede actie zou zijn. Helaas was het de bittere waarheid.

In die week bezochten we in de ochtend de boerderij in ons dorp waar 2 enthousiaste Nederlanders ( Bart en Loes) een chambres d’hotes gaan beginnen. Via facebook hadden we al regelmatig contact met onze toekomstige mede dorpsgenoten. Bart heeft ons alles laten zien wat hij allemaal al heeft gedaan, maar ook wat voor werk er allemaal nog gedaan moet worden. Na dit leuke bezoek kwamen we toch langs onze toekomstige woning. We waren niet van plan om te stoppen, maar in het langzaam voorbij rijden zagen we Cees buitenlopen. Hij moest ons wel gezien hebben. Het zou erg vervelend zijn om nu door te rijden. We stopten en keerde terug. Toen we bij het huis kwamen bleef Cees doorgaan met het uitladen van de boodschappen die ze waarschijnlijk net hadden gekocht. Vriendelijk was hij ook niet. We vroegen waar Andrea was. Ze moest ergens in huis zijn. Dus wij spontaan naar binnen. Proberen toch een normale begroeting te doen. Maar we werden niet uitgenodigd om te gaan zitten. We waren natuurlijk erg nieuwsgierig hoe het nu met de gezondheid van Andrea was na die vervelende operatie, s. Maar het gesprek liep niet lekker. Zeker niet toen ik vroeg of het nu toch gelukt was om het huis in Nederland aan te kopen. We kregen echt de wind van voren. Cees was er inmiddels ook bijgekomen en begon ons van alles te verwijten. Maar vooral hoe we het in ons hoofd hadden gehaald om naar Frankrijk te komen. De getekende stukken waren via de notaris aangetekend opgestuurd. Met de bedoeling dat wij die zouden teken voor ontvangst. Op dat moment gingen dan de 7 dagen bedenktijd in. Nu waren we in Frankrijk en konden we niets ontvangen, mogelijk zou het dan weer terug gestuurd worden en waren ze weer weken achteruit. Volgens hem konden we dan nooit op tijd de 10% aanbetaling overmaken, en hadden hun nog steeds een groot probleem met de overeenkomst van hun huis in Nederland. Hoewel ik probeerde om in alle redelijk te bepraten dat er niets aan de hand was want als we maandag in Nederland zijn kunnen we het op een normale wijze ophalen in het postkantoor en dan tekenen. Maar alles was tegen doven mans oren gezegd. Toen Cees nog hard riep naar Geertje “”wat doe je hier nog ga naar huis”” was voor haar de maat vol en ging ze naar buiten. Ik probeerde nog wat gerust te stellen, maar ook dat had geen zin meer. Dus ging ik Geertje maar achterna. Wat een vervelende ervaring. Waarom nu toch. Wat hadden we nu weer fout gedaan?. Ongelooflijk hoe je je toch in mensen kunt vergissen. Wat hadden we vorig jaar toch een leuk contact met ze. 2 dagen later kregen we per mail toch verontschuldigingen aangeboden. Ze waren naar de notaris gegaan en daar kregen ze te horen dat de stukken nog helemaal niet naar Nederland waren opgestuurd. Wat doe ik dan. Toch maar weer een mailtje sturen met OK streep er onder. Kijk naar de toekomst. Toen we al bijna een week in Nederland waren werden eindelijk de stukken gebracht.  Maar snel getekend voor ontvangst en die avond direct maar de 10% voorschot aanbetaalt. Met een mailtje naar Andrea dat we hopen dat alles nu toch maar goed mag komen.