1. jan, 2019

De overdracht bij de notaris

 

Eindelijk is het dan toch 1 september. De verhuisploegen zijn gisteravond compleet geworden. Naast Addy en Joep die al enkele dagen bij ons zijn, komen gister in de late avond  Paul  en Judith en jawel ook Bram en Merijn onze kleinkinderen. (nou ja klein??) Zij gaan ons allemaal helpen met verhuizen in deze laatste stap naar ons droomhuis. Vandaag  wordt onze droom officieel bevestigd. We worden om 14.30 bij de notaris in Saint Armand Montron verwacht. Joep heeft zich al maanden verheugd om bij de overdracht ook aanwezig te zijn. Hij heeft daarvoor zelfs zijn nette kostuum meegenomen. Maar het blijft nog de vraag of hij bij het officiele gedeelte ook aanwezig mag zijn. Volgens de makelaar is dit in Frankrijk heel ongebruikelijk.  Maar de makelaar zegt we zullen wel zien ik kijk wel of ik het kan regelen. Met de makelaar hebben we een afspraak om in de ochtend de woning nog te gaan bezoeken en de laatste afschouw te doen. Eigenlijk gewoon kijken of wat er is afgesproken in de voorlopige koopakte ook werkelijk allemaal is. Of er geen gebreken zijn. Natuurlijk moeten de meterstanden van electriciteit en water ook opgenomen worden. De makelaar moet nogal van ver weg komen dus we hebben afgesproken dat ze eerst ven bij ons koffie komen drinken. Maar ze komen te laat aan om dit nog even te doen. Dus op naar het huis dat vanmiddag van ons zal zijn. Met een deskundige blik worden van boven tot beneden alle vertrekken met de makelaar bekeken. Wij hadden al 3 dagen eerder met de eigenaars alles al doorlopen en geen rare dingen ontdekt. Nu met de deskundigheid van de makelaar is ook niets op te merken. We hebben nog voldoende tijd over om samen met het makelaars echtpaar te lunchen.  Dan is het dan toch eindelijk bijna half drie.  We worden ontvangen in een klein kantoortje waar we allemaal rond het bureau van de notaris een plaatst aan gewezen krijgen. Joep mag dus ook gewoon mee naar binnen en hij zal van het hele gebeuren ook foto,s maken. Maar als de notaris met de inleiding begint moet Joep onmiddellijk stoppen met het fotograferen. De notaris is niet prive en vertegenwoordigd de staat en mag derhalve niet gefotografeerd worden. Als Joep er voor zorgt dat de notaris niet op de foto.,s komt mag hij toch foto,s maken.

Op het bureau voor de notaris ligt een gigantische dikke map waaruit de notaris ons begint uit te leggen wat er allemaal op deze bladzijde staat. Natuurlijk is het het zelfde als we hebben getekend in het voorlopig koopcontract . Maar ja de plicht van de notaris is nu eenmaal om ons dit allemaal nog eens te vertellen. Zoals in Frankrijk het belangrijke document over de staat van de woning. Ik denk meer dan 80 bladzijde.  Alles maar ook alles wordt daar in benoemd. Zelfs wordt o.a.ook gecontroleerd of er geen loodhoudende verf is toegepast. Natuurlijk ook de staat van de septic tank,de dak constructie, de vloeren, de afwatering, het electrisch, of er overstromings gevaar kan zijn, of er een kerncentrale in de buurt is, aardbevings gevaar, oudheidkundige opgravingen etc. Geduldig laten we alles maar over ons heen komen. Onze makelaar vertaalt sommige dingen die we echt helemaal niet verstaan of begrijpen. Langzaam aan zien we de stapel papier kleiner worden. Maar dan zijn we er non niet Nu een andere hoeveelheid papier met nog het hele officiele gedeelte van de werkelijke overdracht. Inmiddels zitten we al een dik uur. Ook deze stapel papieren wordt met uiterste kalmte behandeld. Eindelijk zie ik dat het laatste blaadje omgedraaid worden.

Nu moet er getekend worden. Geertje is als eerst aan de beurt om deze hele stapel papieren van een handtekening te voorzien. Ik zie haar zweten en bijna aan de laatste bladzijde krijgt ze een kriebel in haar keel waardoor ze echt moet stoppen.  Maar ook de verkopers de makelaar en ik zelf moeten nog tekenen. Dus kunnen ook nu alle andere hun handtekening op al deze bladzijde plaatsen. Gelukkig komt Geertje er na een poosje weer bij zodat de procedure afgerond kan worden. De makelaar staat op en feliciteerd ons met de aankoop. We zijn officieel eigenaar van ons huis. Van de verkopers krijgen we een fles champagne met daaraan de  huissleutel. Ook zij feliciteren ons van harte met de aankoop. Na het handje schudden naar buiten waar Joep weer klaarstaat voor de officiele foto. Het is inmiddels al half vijf. Ik ben helemaal super de super blij en ga direct naar Montgenoux op bellen dat het huis van ons is en dat we zo snel mogelijk naar ze toe komen. Iedereen daar was natuurlijk al vol ongeduld en heeft gewacht op dit telefoontje. In Montgenoux aangekomen staan al 2 auto,s klaar met inmiddels door de verhuisploegen ingeladen dozen. Op de aanhangwagen achter Paul zijn auto staan een grote Franse en Nederlandse vlag te wapperen.  Geintje van Joep de vorige avond. Nu dus snel in colonne naar ons huis. Paul voorop en wij en er met twee auto,s achteraan. Wat een mooi gezicht die wapperende vlaggen  en wat ben ik toch ongelooflijk blij. Daar staat ons huis. Ik ga de poort door gevolgd door iedereen en met een groot gebaar gaat de sleutel in het slot en stappen we naar binnen.  Paul en Judith hadden alleen alles nog maar op foto,s gezien dus het was snel van het ene vertrek naar het andere. Naar boven de tuin in.  We hoorden alleen maar geweldige reacties. Van wat mooi ,wat gaaf, veel mooier nog dan op de foto,s wat groot etc etc. Maar nu eerst champagne. Ook daar had de verhuisploeg aan gedacht. Dus met zijn allen eerst een toast op dit mooie huis.  Maar  we moeten aan het werk,zegt op een gegeven moment Paul. We gaan alvast deze auto,s lossen .De vrachtauto moet nog worden opgehaald.Want we hebben maar 2 dagen dus aanpakken. Hij heeft wel gelijk want er moet nog wel wat gebeuren in 2 dagen. Maar dat gaan we allemaal lezen we in het volgende hoofdstuk