30. aug, 2017

Wie heb ut

 

 

Ja, wie heb ut zeggen we regelmatig tegen elkaar. Als we weer een mooi plekje hebben waar we samen achter in de tuin bij de rand van het zwembad zitten te genieten van het uitzicht naar het in het dal liggende dorpje Beddes. Als we in de grote buitenkeuken heerlijk ontbijten van de door mij net vers gehaalde baguettes. Ja een complete baguette zitten we niet mee die gaat gewoon helemaal op. Alles smaakt hier ook zo lekker. Lekker verse tomaatjes uit eigen tuin. Als we weer de zoveelste duik nemen in het grote zwembad. Door de warmte van de laatste dagen is de watertemperatuur de laatste dagen zo rond de 28 graden. Als we onze kinderen en kleinkinderen mee kunnen laten genieten van dit prachtige huis en tuin. Ze hebben er voor gekozen om de laatste 4 dagen van hun Franse vakantie bij ons langs te komen. Wat een heerlijke dagen. Wie heb ut. Ja wat zeggen we dit toch vaak tegen elkaar.

Nog een klein weekje en het is al weer voorbij. De maand overbrugging om 1 september in ons eigen huis te kunnen is echt geen straf geweest. We beseffen ook dat we diverse dingen waar we hier van genieten straks niet meer hebben. Want we hebben hier een uitzicht wat we in Rezay niet zullen hebben. Montgenoux is gelegen op een top van een van de vele heuvels in dit gebied. Waarschijnlijk ook wel een van de hoogste plaatsen hier in de omgeving omdat op 200 meter hier vandaan een grote zendmast staat. Door die hoogte hebben we hier achter de boerderij een geweldig weids uitzicht. We kijken dan uit op een klein dorpje dat diep achter in het dal is gelegen. Als in de namiddag de zon nog op het witte kerkje daar schijnt is het echt een plaatje waar een kunstschilder een mooi schilderij van zou kunnen maken. Als ik zoals bijna elke avond nog even met het hondje een wandeling ga maken zie ik ook prachtige zonsondergangen. Ik wandel dan naar het einde van dit kleine gehucht. Ja, meer is het niet dan een gehucht. Het eerst huis van Montgenoux wordt bewoond door een Engels echtpaar. Ik heb dat huis in de loop de jaren steeds mooier zien worden. Dit in tegenstelling van het huis wat er tegenover staat. Al die jaren dat we hier al komen(dat is denk ik al wel 7 jaar.) staat dit huis helemaal leeg. Maar er gebeurt ook helemaal niets mee. Een groot gedeelte van het dak heeft al jaren geen pannen meer. Maar al net zo lang is er provisorisch een zeil over gespannen. Dat is nu al steeds meer aan het los raken. Hierdoor heeft de regen al aardig vrij spel om in de woning te komen. Ook aan de grote tuin wordt nooit wat gedaan. Gevolg dat de natuur die helemaal over gaat nemen. Ondoordringbaar struikgewas en bomen. De boerderij waar wij in verblijven is het volgende huis. Nu een plaatje. Maar ik heb nog wel foto,s gezien van het moment dat George en Tinie het net hadden aangekocht. Een leegstaande oude boerderij met schuren en diverse oude bijgebouwen. Ik zie ze hier nog regelmatig staan. In verschillende vormen van verval. Hoog gras en een verwilderde tuin er om heen. Achter gelaten oude machines en gereedschap. Ook hier lag de mest en het hooi nog gewoon in de stal en op de zolders. Was de tuin waarschijnlijk ook een grote wildernis. George en Tinie moeten er toch dit al in hebben gezien.

Het volgende huis je hiernaast is een leuk klein net huisje. Niets Frans meer aan door de keurig wit gestucte muren. Daar achter ook zo,n grote verbouwde boerderij. Ook veel grond er om heen. Al deze boerderijtjes hadden natuurlijk in het verleden hun eigen land er om heen. Het waren kleine boertjes met wat koetjes en klein ander vee. Nu is al dat land nog wel aanwezig maar opgekocht door een grote boer in de omgeving. Op 1 van mijn avond wandelingetjes liep ik zomaar langs een grote boerderij. Ik was een klein paadje in gelopen en kom op de achterplaats van een grote boerderij. Gigantische gebouwen ,schuren en machines. De bewoner de boer die denkt wat doet die man daar nou komt naar me toe en vraagt wat ik er kom doen. Ik vertel in mijn beste Frans dat ik gewoon aan het wandelen ben en geïnteresseerd kijk naar zijn gebouwen. Hij vertelde dat hij op dit moment 240 hectare land heeft. Dus opgekocht van omliggende kleine boerderijtjes. Tegenover het kleine gemoderniseerde huis je staat ook een woning waar wel mensen in wonen ,maar waarmee alleen het hoogst nodige onderhoud aan wordt gedaan. Best heel aardige mensen maar we houden ze op afstand. Ik ben er een keertje in huis geweest. Nou dat wil je niet weten wat een ongelooflijk bende in en om huis .Mijn mond viel open van verbazing. Hoe kan je hier in wonen. Ondanks we diverse keren uitgenodigd zijn voor een kopje koffie of zo gaan we dit toch maar uit de weg. Dit is dus een beetje ons wijkje. Verder langs de weg wat na 500 meter doodlopend is staan nog 5 huizen. Waarvan er de meeste als vakantie huizen worden bewoond. Het enige verkeer wat we hier langs horen komen zijn dus de plaatselijke bewoners. De dagen vliegen om. We beseffen dat we nu al heel snel naar ons eigen plekje kunnen gaan. We zijn al goed op weg met de Franse taal. We moesten een afspraak maken bij een plaatselijke huisarts. Geertje had de laatste dagen pijn in haar borst. Best we angstig want het was wel de borst waar ze jaren gelden een operatie aan heeft gehad wegens een kleine vorm van kanker. Dus afspraak gemaakt en wij op de afgesproken tijd naar deze dokter. Ja er zaten nog 5 mensen voor ons in een soort wachtkamer. Een soort wachtkamer want achter ons is een groot bureau met computer etc. Maar ongelooflijk het complete bureau ligt vol met papieren, brieven, nota,s etc. Niet netjes op stapeltjes maar alles door elkaar. Wat een ongelooflijke warboel. Dus wij maar wachten en wachten. Ruim 5 kwartier later zijn we aan de beurt. In Geertjes beste Frans verteld ze wat ze voelt. De dokter neemt wel alle tijd voor ons en spreekt ook langzaam zodat we toch redelijke kunnen communiceren. Waarschijnlijk is de pijn veroorzaakt door een teek. Want er is een klein zwart plekje te zien, Niet leuk, maar wel geruststellend want dit is te beheersen. We krijgen brieven mee om recepten te halen bij de pharmacy. En tot slot het gebruikelijke slot bij de Franse dokters. Even € 25- euro pinnen voor dit dokters bezoek.

Ook moesten we op het moment dat ons Franse huis in ons bezit komt wel zorgen dat er een opstal verzekering op is afgesloten. Dus naar een plaatselijk assurantie kantoor en proberen dat te gaan regelen. Ook dat is ons weer gelukt. Wel uitzonderlijk in de Franse verzekeringen is dat een opstalverzekering ook gelijk een inboedel verzekering dekt. De waarde van je inboedel moet je wel opgeven, maar je kan niet de verzekerde waarde van je woning bepalen. Nee dat wordt bepaald aan de hand van het aantal vertrekken. Bij brand of ander onheil worden aan de norm van van aantal vertrekken de herbouw bepaald. Maar een week later hadden we de polissen keurig in een map in ons bezit. We zijn er toch wel een beetje trots op dat dit ons weer gelukt is.

We beseffen ook dat onze ziektekosten verzekeringen na 1 april geen dekking meer geven. We zijn dan namelijk officieel uitgeschreven uit Nederland. In Nederland heb ik alle gegevens die nodig zijn om in Frankrijk verzekert te zijn al goed voorbereid. In Frankrijk bestaat nog een algemene verzekering. Net zo iets als voorheen bij ons het ziekenfonds. Alleen wordt maximaal 70% van de in rekening gebrachte kosten vergoed. Dus de 30% moet aanvullend verzekert worden. Maar voor dat je hier echt alles kan regelen moet je wel officieel bewijzen dat je woonachtig bent in Frankrijk.

En als bewijs vinden ze een afrekening van energie gebruik wel heel normaal. Hier in Frankrijk is geen basis registratie van persoonsgegevens. Dus moet je op die wijze bewijzen dat je echt van die woning gebruik maak en dat je daar dus woon. Ja dat kunnen we nog niet laten zien,omdat we nog geen energie gebruiken.

Maar toch zijn we gister alvast toch maar naar een bureau van de CPAM gegaan om te inventariseren of we ons toch alvast voor deze basisvoorziening kunnen inschrijven. Wat ik al verwachte had ik wel veel papieren mee ,maar natuurlijk niet alles. Als bewijs dat we er gaan wonen moet ik aan de notaris een kopie vragen van de overdracht. Moeten we nog een kopietje maken van ons trouwboekje. (hoop maar dat ik dat snel kan vinden in deze verhuis situatie) Dus als we dat voor elkaar hebben kunnen we weer terug komen. Als we dat voor elkaar hebben dan kunnen we ook de aanvullende verzekering afsluiten. Ja het is allemaal wat omslachtig,maar dat is nu eenmaal Frankrijk. Ik vind het tot nu toe nog wel leuk.

Vandaag op uitnodiging van de verkopers ons toekomstige huis bezocht. We zagen er toch wel wat tegenop omdat onze vorige nare ontmoeting nog goed in ons geheugen zit. Maar we hadden met elkaar afgesproken maar gewoon te doen net of er nooit iets vervelends was gebeurt. En wonder boven wonder. De ontmoeting ging echt heel ontspannen. Of er nooit iets vervelends is geweest tussen ons. Gelukkig maar . Ze hebben ons uitgebreid voorgelicht hoe alles in het huis is aangelegd. Best handig dat voorkomt voor later veel vragen. Om eerlijk te zijn viel alles nu toch een beetje tegen. Het huis was al helemaal leeg. Dus natuurlijk erg ongezellig. In tegenstelling toen we het vorig jaar bezochten. Maar we kijken er best wel doorheen, maar je heb nu eenmaal een bepaald plaatje in je hoofd. Nu is alles natuurlijk alles puur te zien. Normaal staat er een kast voor een muur of hangt er een schilderij aan de muur. Nu is alles kaal en is elk oneffenheidje in de muur zichtbaar.

Maar wat een ruimte en wat een mogelijkheden. Er moet nog wel heel wat gebeuren, maar dat kan allemaal later gelukkig wel. Ook is de tuin lang niet meer zo keurig en netjes als vorig jaar. Het hoognodige is de afgelopen maanden wel gebeurt ,maar meer ook niet. De natuur neemt zo langzaam weer bezit van de tuin. Dus ook hier kan ik mijn lol weer op. Maar ook dat hoeft allemaal morgen niet. We hebben gelukkig alle dagen straks de tijd.

Nu op naar aanstaande vrijdag. Om 14.30 uur is de overdracht. Dan wonen we echt officieel in Frankrijk.

Ruim 2 jaar geleden begonnen we heel enthousiast aan onze zoektocht naar een woning in Frankrijk. In al deze verhalen heb ik geprobeerd om alles wat we beleefd hebben rond deze zoektocht met jullie te delen. Dus ga ik deze belevenissen nu afsluiten. Want de zoektocht is gelukt en we hebben gekocht wat we zochten.

Maar ik blijf natuurlijk schrijven en jullie onze belevenissen in ons nieuwe thuisland met jullie delen. Maar dan allemaal onder een nieuw hoofdstuk op deze website. Dus tot Rezay. Ik denk dat het nog wel wat weekjes gaat duren wanneer mijn volgende tekst kan worden gepubliceerd. Dit hangt natuurlijk af wanneer we in onze nieuwe woning een internet aansluiting hebben. Alleen dit realiseren zal wel weer stof zijn voor een nieuwe belevenis.