15. aug, 2017

De eerste week in Montgenoux

Wat hebben we toch evengoed nog een spullen mee te nemen. Ik ben bijna de hele zaterdag voor het vertrek van zondag bezig de auto te laden. Elke keer als ik denk nu heb ik wel het laatste komtik weer boven in het appartement en heeft Geertje nog weer diverse dingen die ook mee moeten. Ik moet nu echt plekjes zoeken waar ik het nog weg kan stoppen. Ik had inmiddels de huishoudtrap naar de schuur van Paul gebracht want die kon echt niet meer mee. Maar op de fiets na van Geertje zit toch echt alles er in. We nemen ook het hondje van Tinie mee. Daar gaan we een maandje op passen. Het arme beestje is een beetje ziek en moet het nu ook de hele reis morgen doen met alleen de plek bij Geertje op schoot of voor haar voeten op de grond.

We vertrekken op zondag. De dag na zwarte zaterdag. Ik besluit nu eens niet de aller kortste route te nemen via Parijs maar weer eens via Maastricht te gaan rijden. Ik ben bang dat vooral Parijs vandaag wel eens grote problemen kan geven. Dan maar een uurtje meer. De nieuwe tunnel in Maastricht moet daar in ieder geval geen problemen meer geven. En het is deze dag echt geweldig om te rijden. Geen regen en ook niet al te zonnig ,maar echt perfect weer voor een lange tocht.

Na Maastricht via Luik naar Charleville en dan richting Reims. Tot daar geen enkel probleem en alleen maar grote wegen. Het is af en toe gewoon stil langs de weg. Tijger (het hondje van Tinie ) houd zich ook goed. Na Reims worden het alleen maar D wegen. Wat toch ontspannen. Wat een verschil met die eentonige tolwegen. We zeggen vaak tegen elkaar wat een heerlijk rit. Toch zijn we alle twee wel blij als we op een gegeven moment Bourges passeren. Nog ruim 50 kilometer. We halen Montgenoux nog binnen de 12 uur. Maar in die 12 uur 2 grote pauze,s ingelast en ook 2 keer een korte stop voor ons hondje.

We zijn direct weer gelukkig als we aankomen. Wat weer een weelde. Dit is de komende maand ons domein. Dit wordt een makkelijke overbrugging naar de overdracht van ons eigen huis op 1 september. Snel de benodigde spulletjes uit de auto, lekker wat gaan eten en morgen zien we wel wat we gaan doen. Het is die maandag al prachtig weer als ik op sta. Geertje is nog in diep slaap. Eerst maar eens alles verkennen. Ja alles is er nog zoals we al vele jaren gewend zijn. Alleen kunnen we nu wel zien dat George en Tinie hier de voorgaande 2 maanden al hebben gewoond. Veel bloemen en struiken het ziet er prachtig uit. Wie zijn we dat we hier van mogen genieten.

Ik besluit op de fiets brood te gaan halen in Le Chatelet. Dit is het dicht bijzijnde dorpje waar nog wel enkele winkels zijn en natuurlijk nog 2 echte bakkers. Ongeveer 7 kilometer. Moeilijk hier te omschrijven hoe mooi zo,n fietstochtje is . Kleine smalle binnen wegen,waar je bijna nooit iemand tegen kom. Alle bermen keurig onderhouden en de percelen afgeschermd met hoge heggen. Niet als bij ons met slootjes of hekken, maar overal goed onderhouden heggen van allemaal verschillende planten en boomsoorten door elkaar heen. Maar wel ondoordringbaar. Percelen met mais, afgewisseld met land waar een kudde koeien op loopt, maar ook diverse grote stukken grond waar dit jaar niets mee gedaan is. Je ziet dat de natuur daar al aardig grip op krijgt. Het heeft al een lange tijd niet echt geregend wat het wordt al aardig dor overal. Soms is de weg een lange tijd wel aardig vlak ,maar ook toch diverse stevige hellingen. De laatste kilometer naar Le Chatelet gaat alleen maar omlaag. Met een snelheid van bijna 40 kilometer raas ik het dorpje binnen. Niets veranderd met vorig jaar. O ja wel ik denk dat de vorig jaar gestarte pizza bezorgservice het niet heeft kunnen redden. Die was vorig jaar daar getart in de voormalige slagerij. Hebben we nog heerlijke gebraden kip kunnen kopen vorig jaar. Maar nu zie ik dat de rode luxaflex helemaal gesloten is. Maar de boulangerie is er natuurlijk nog wel. Maar eerst maar even een kopje koffie doen in het plaatselijk café annex verkoop van kranten en tijdschriften. Maar nog belangrijker de verkoop van een hele serie kansspelen. Krasloten, paarden lotto en weet ik wat nog meer. Ja de Franse houden wel van een gokje. Zoals vorig jaar al opgemerkt te hebben zitten aan de bar al weer een stuk op 5 Franse mannen aan een kopje koffie . Ook bij diverse een glaasje rose of witte wijn er naast. Ik ga in het hoekje aan de bar zitten en bestel een kopje koffie.( €1,20).

Het wisselt snel met mensen. Maar als er nieuwe mensen komen krijgt iedereen weer een hand ter begroeting. Ik ook natuurlijk. Geweldig toch dit is weer echt mijn Frankrijk. Ik vind al wel snel een gespreksonderwerp met mijn naaste buurman.

Vorig jaar nam ik hier ook menige ochtend een kopje koffie. Aan de bar zat elke morgen een man met op dat vroege tijdstip al een hele liter bier voor zich. En als hij die op had gedronken lag hij weer 9 euro op de bar en nam de volgende. Dus elke ochtend voor 11.00 uur al een liter bier naar binnen. Dus ik vraag aan mijn buurman of die man nog steeds komt of dat hij misschien al dood is. Maar nee hoor de man leeft nog steeds en is op dit moment even op vakantie. Maar hij komt nog regelmatig zijn 2 grote glazen bier drinken. Als ik weer terug fiets naar Montgenoux ,natuurlijk eerst nog even bij de plaatselijke boulangerie een brood gekocht te hebben heb ik het weer helemaal naar mijn zin. Dit is toch wat ik graag wil zien en beleven. Het is toch wel een kilometer of 7 maar ik kom de hele rit niemand tegen. Wat een verschil met Nederland. Gelukkig merken we dat het met ons oppas hondje ook langzaam wat beter gaat. De medicijn die we dagelijks moeten toedienen lijken te gaan werken. We moeten wel heel veel trucjes uithalen om die medicijnen toegediend te krijgen. Maar afwisselend in de heerlijke paté of lekkere ham gaat het toch ieder keer weer lukken.

We hopen maar dat dit zo door blijft gaan. Want wat was ze zielig de laatste dagen. Wij genieten van alles wat hier te bieden is. Een heerlijke tuin en niet te vergeten het grote zwembad wat nu al op 28 graden is. Dat is wel lekker want het is ook weer echt zomers warm hier.

Als ik een van de volgende dagen weer de dagelijkse fietstocht maak naar de bakker en het café zie ik in het café een groot aanplakbiljet . Op dit biljet staat dat er die avond in Maisonnais een dans voor stelling is van een Slavische dansgroep. Misschien wel leuk om dat eens te gaan zien. Maar ik ga op de terug weg door het dorpje heen om te zien of er al voorbereidingen zijn getroffen voor dit optreden. Maar in het dorpje is alles nog zoals het er al jaren is. Een café wat huizen een kerk en een gemeentehuis natuurlijk. (elk dorpje in Frankrijk heeft wel zijn eigen gemeente huis) Natuurlijk niemand op straat om wat te vragen. Niets dat laat zien dat er deze avond een optreden is van een buitenlandse dansgroep. Wel bij het gemeente huis dezelfde affiche als in het café waar in dit toch wordt aangekondigd. Ik twijfel of dit wel echt doorgang zal hebben. Dus in de latere middag ik toch maar weer de fiets gepakt en naar het dorp gegaan. Nog niets te zien. Net als ik weer weg wil gaan zie ik in een grote schuur aan de rand wat dranghekken staan. Zo neergezet dat er achter die dranghekken een groet ruimte is waar keurige rijen tafels staan. Het lijkt wel of hier buiten ook al wat voorbereidingen worden getroffen. Want op het erf van de boerderij staat ook een gedekte tafel met mooie schalen. Ik vraag in mijn beste Frans aan een meisje wat daar toevallig op het erf loopt of dit allemaal te maken heeft met het optreden van vanavond. Zij bevestigd me dat. Nu zie ik ook dat er op de affiche staat dat het allemaal pas begint om 19.00 uur. Een tijd dat de gemiddelde Fransman nog moet gaan eten. Zou er dan ook eten bij zijn. Dat moet toch wel denk ik. Maar ik fiets weer mooi terug naar Geertje en vertel mijn belevenis. Ja maar zegt Geertje. Dan is het toch leuk als we daar ook aan mee doen. Wat kan ons het schelen we zijn hier nu toch. Ga maar weer terug en kijk of we ook mee mogen doen met die avond met eventueel ook het eten. Dus ik weer terug. Tegenover de boerderij is een woning waar ik 2 vrouwen zie met keurig witte lange schorten voor. Dus ik denk die zullen er misschien wel bij horen. Ja hoor zij zijn van de organisatie. Het is inderdaad met eten er bij als je dit allemaal wil zien. We mogen ook best komen, Dus reserveer ik meteen maar. Het kost € 14,00 per persoon. Aanvang 19.00 uur, maar of we toch maar een halfuurtje eerder willen komen.

Dus wij precies op tijd al in het dorp aanwezig. Er is nog niemand te zien. Nou dan gaan we nog maar een rondje om met de auto. Na wat rond gereden te hebben besluiten we toch maar te gaan. Het is al bijna kwart voor 7. Ja op de parkeerplaats is er 1 auto bijgekomen. Maar we parkeren de auto en gaan er toch maar naar toe. Inderdaad zijn nu de tafels allemaal voorzien van labels voor gereserveerde plaatsen. Aan het begin van de schuur waar we naar binnen moeten staat een tafel. Al snel komt er een ouder Fransman met zijn geldkistje , Hier moet dus iedereen betalen. Wij betalen ook en gaan de nog totaal lege schuur in. We krijgen een mooie plek achterin maar met een heel goed uitzicht op de dansvloer. Ja er ligt een prachtige houten harde dansvloer in de schuur. Volgens de mevrouw die me ook vanmiddag heeft geantwoord komt de dansgroep pas om een uur of 8. Zij komen direct van een ander optreden in Saint Armand Montrond. Een grotere plaats in de ze regio.

Ik zie dat de eerste 3 rijen tafels ook gereserveerd zijn voor deze groep. Dus die gaan waarschijnlijk ook daar eten. We wachten maar af. Langzaam aan komen er toch wat meer mensen opdagen.

En ja hoor daar komt een grote moderne bus met een groot logo op de bus van een Slavische dansgroep. In mooie klederdracht stappen ze uit, Wat me opvalt dat de gemiddelde leeftijd zo rond de 25 jaar moet zijn. Bij ons in Nederland is de leeftijd van folkloristische dansgroepen vaak veel en veel ouder. Direct worden er voorbereidingen getroffen hoe me hier gaat dansen. Het is inmiddels al bijna half negen. Maar gestaag komen er steeds meer mensen naar binnen en zoeken in de schuur hun gereserveerde plaatsen. Al snel komt het eerste optreden. Heel leuk maar folkloristisch heel herkenbaar. Rondjes draaien op een soort polka muziek afgewisseld met hard stampende laarzen van de mannelijke dansers. Als dit optreden afgelopen is zullen we toch wel eens wat kunnen gaan eten. We zien dat de leden van de dansgroep nu in een rij staan achter grote tafels om iets op hun borden te krijgen. Dus het eten gaat toch eindelijk beginnen. Na de dansgroep worden wij uitgenodigd om ook in de rij te gaan staan om wat op de borden te gaan scheppen. Maar echt Frans heel rustig zonder te dringen staat iedereen mooi in de rij te wachten tot het zijn of haar beurt is. Dit is dus nog ,maar het voorgerecht, Eenvoudig maar toch weer super lekker. Salades en andere heerlijke koude gerechten. De dansgroep gaat weer verder met zijn optreden. De muzikale begeleiding bestaat uit 2 trekzakken en 2 heel een eenvoudige ritmische begeleidingen. Het meest eenvoudige is wel de man die staat met een grote gebogen houten stok. Aan het boven einde van die stok is een touw bevestigd met daaraan onder aan hangend een omgekeerde zwarte kunststofemmer. Door aan het touw te trekken ontstaat er een basachtige toon die ritmisch de trekzakken begeleiden. Waar in eenvoud toch zo mooi kan zijn. Inmiddels ook tijd voor het hoofdgerecht. Weer na de dansers in de rij. Maar nu heerlijke groente en een lekker stuk vlees. Alles heel simpel door de diverse mensen op je bord geplaatst, We krijgen ook een halve liter wijn per persoon beschikbaar. Wat toch een feest. We kletsen ook heel gezellig met 2 Franse dames die naast ons zijn komen zitten. Goed voor onze Franse taal kennis. De organisatie van de dansgroep weet wel hoe je een sfeertje moet maken. Want het aanwezige publiek wordt diverse keren gemotiveerd om mee te doen. Natuurlijk worden wij ook een paar keer er uitgepikt om mee te doen met een dans of een ander gezellig spel. Ik denk dat we om 11.00 uur weer in de rij kunnen voor het traditionele kaasplateau. Veel van de dansers gaan terug naar de bus, Maar er komen er ook weer terug .Nu in hun gewone kleren en bezetten al snel met meerdere de dansvloer . Ondersteund door de 2 collega,s met de trekzakken. Voor ons al wel tijd om maar naar huis terug te gaan. Wat een bijzonder avond. Toch leuk om dit zo onverwachts weer eens mee te maken. Het is bijna middernacht als we weer terug zijn in Montgenoux. Dit allemaal toch maar weer beleefd in de eerste week. Wat gaan we nog meer een maken. We gaan het jullie vertellen.