25. jun, 2017

Onze inboedel is er. Nu wij nog.

Nu zitten we sinds maandag in het appartement van mijn broer in Zaandam.   Het werd ook echt ongezellig in ons eigen appartement. Ik was natuurlijk al lang bezig om alles wat in een doos kon ook in een doos te doen. Maar er komt een moment dat je niets meer inpakken kan. Want dan ga je spullen missen die je al in een doos heb gedaan. Dat gebeurde dus ook al regelmatig. Dan dacht ik dat kan alvast wel in een doos, maar moest natuurlijk Geertje dat laten weer gebruiken. Dus op een maandag zei ik nu gaan we de rest inpakken en slapen we vanavond in Zaandam. Voor diegene die meerdere keren een verhuizing hebben meegmaakt zal het bekend over komen. Maar wat heb je dan nog ongelooflijk veel spullen. Weer naar de Action om verhuisdozen op te halen. Inmiddels staan er meer dan 80 dozen klaar. Maar ook al die laatste spulletjes nemen weer dozen in beslag. Toch denken we dinsdag de boel wel verhuisklaar te hebben staan. Ik maak me nog steeds zorg over onze grote zware eetkamertafel. Wat lengte kan hij nooit in de lift. Dus hij zal wel heel schuin moeten staan. Maar dat stenen blad is zo enorm zwaar. Maar dan denk ik weer hij is hier 9 jaar terug ook gekomen.  Het plan was om vrijdag ochtend te gaan rijden en de donderdag avond de kleine vracht auto te gaan laden. Gelukkig kon ik deze auto al aan het eind van de middag ophalen. Om 7 uur waren alle hulp troepen aan wezig. Eerst nog even een kopje koffie maar dan beginnen. Ik zelf nam de positie in van het laden van de vrachtauto. Ik had al heel wat keer een indeling op schaal gemaakt wat het meest gunstige was, De basis van dat plan bleef nog wel een beetje in takt, maar opslot dacht ik wel waar moet dit nu nog staan. De inhoud van de auto was wel 23 m3. Dat betekent wel van de vloer tot aan plafond hoogte. Dus dat moet allemaal benut worden.  De wagen begint wel aardig door te zakken door al het gewicht. Maar ik weet dat hij het moet kunnen hebben.  Dubbel lucht achter. Maar er staan nog een groot aantal dozen die ook nog mee moeten. De auto is echt vol daar kan niets meer bij. Gelukkig hebben we de aanhangwagen nog van George.  Daar kunnen we gelukkig de rest van alles nog in kwijt  Ook weten we nog  in Paul zijn Volvo de televisie en andere onhandige dingen in  te krijgen. Maar het is inmiddels al bijna 11.00 uur. Wat een werk. Ik krijg medelijden met mijn hulptroepen. Als ik ze zie loopt het zweet met straaltjes van ze af. Maar dan gaat Dennis de vrachtauto een op een parkeerplaats zetten. We schrikken wel als we zien hoe scheef hij hangt. Komt dit nu doordat de weg een beetje schuin ligt of is de vrachtauto zo verkeerd geladen.? Het volgende probleen komt er aan. Paul zal met zijn auto de aanhanger gaan rijden. Wat naar nu de aanhanger heeft een 7 polige stekker en de auto 13. Dat past dus nooit. Wat nu? Jos heeft thuis wel een verloopstekker. Dus Paul achter Jos aan om deze op te halen. Komt Paul terug zonder stekker want deze stekker van Jos was van12 polig naar 7 dus net andersom. Wat nu. We gaan eerst maar eens onze dorst lessen. Geertje heeft in haar koelbox lekker koude drankjes. Ondanks het overlijden van de kamerlamp en de salon tafel ben ik erg tevreden hoe het allemaal is gegaan. Alleen had ik nooit gedacht dat het zo laat zou worden. Maar Paul moet nu wel zonder achtelicht terug naar Zaandam. We besluiten de gok te wagen als ik met mijn auto vlak achter Paul blijf rijden. Als Dennis met de vrachtauto weg gaat, maak ik me toch zorgen over de wijze waarop de auto toch scheef hangt en het heftig schommelen. Als dit morgen allemaal maar goed gaat komen. Gelukkig komen Paul en ik wel zonder problemen bij Paul aan in Assendelft. Met dank aan rijkswaterstaat die bijna het hele traject naar 1 baan heeft gewijzigd wegens nachtelijke werkzaamheden.  Dan kan je tenmimste niet ingehaald worden door een politie auto. Nog even zoeken maar gelukkig heeft Paul wel de juiste verloopstekker. En gelukkig doet al het licht wat het hoort te doen. Ik spreek af dat ik de volgende ochtend om 8.00 uur weer terug bij Paul zal zijn. Maar dan ben je na een toch wel heftige avond wel thuis en ga je proberen te slapen. Maar om 4.00 uur sliep ik nog niet. Op een gegeven moment dacht ik zelfs nog om uit bed te gaan en weer even heen en weer naar Medemblik te rijden om mijn vergeten telefoon op te halen. Toch ben ik uiteindelijk even ingedut. Als ik dan de volgende morgen het plein bij Judith en Paul op rij zie ik tot mijn verbazing ook de vracht auto met Dennis staan. Hij zou al lang op weg moeten zijn, want we hadden afgesproken dat hij om 7 uur zou vertrekken.  Maar omdat hij in een gigantische file terecht was gekomen en toch problemen had met de auto had hij toch maar even besloten om eerst maar bij zijn zus koffie te drinken en verder plannen te bespreken. Wat haast betreft konden we toch niets, want de file stond nog steeds muurvast. Dennis maakte zich vooral zorgen om de banden spanning. Door het grote gewicht was het loopvlak van de dubbele achterbanden toch veel te slap. Dennis had nog geprobeerd bij een tankstation om daar lucht bij te pompen, maar de ventielen van die dubbele achterbanden zijn met de apperatuur bij het tankstation niet te vullen. We zijn nu toch al laat dus ik vraag aan Paul of er een garage in de buurt is. Daar hebben we meer mogelijkheden om er lucht in te krijgen. Gelukkig is vlak bij de dorpstraat in Assendelft een tankstation met een garage. Maar die rit er naar toe was echt bizar. Zo konden we nooit Frankrijk halen. Bij elke oneffenheid waggelde de auto van links naar rechts. Gelukkig treffen we bij de garage een aardige monteur die  bereid is om in onmogelijke standjes liggend onder de auto toch de banden op spanning te brengen. Na deze man uitbundig bedankt te hebben en een beste fooi te hebben gegeven. rijden we weg, maar direkt is het grote verschil te merken. De auto waggeld helemaal niet meer en hij lijkt nu ook wel mooi recht te staan. Dit hebben we gehad en nu op weg. We bellen Paul dat wij op weg zijn dat alles nu prima is en dat hij ook kan vertrekken. Wel veel later dan onze plannen waren, maar we rijden en inmiddels is de file helemaal opgelost Op weg naar Frankrijk.

Het gaat echt nu geweldig. zonder problemen door Nederland en door Belgie. Ik maakte me wel bezorgd over de grens overgang naar Frankrijk. Van de vorige reizen wist ik nog dat er voor de grens een hele blokkade was opgebouwd zodat de gendarmerie goed kan overzien wat er allemaal Frankrijk binnen wil. Onze vracht auto is natuurlijk veel te zwaar voor het BE rijbewijs van ons. De auto kan het wel hebben, maar als je meer dan 550 kilo in de auto heb geladen moet je rijbewijs C hebben. Maar wat een geluk de hele controle post is op het moment dat wij passeren verlaten. Pffff. Even een zucht van opluchting. Nu via Lille naar Parijs. Ook bij de tolpoort voor Parijs geen gendarmerie te zien. Ook die tolpoorten zijn een prachtig controle object voor de gendarmerie. Maar we naderen Parijs al om 14.45 uur. Parijs vrijdag middag is een heksenketel. We staan al snel in de file. Links en rechts alleen maar auto,s te zien. Wat een gigantische drukte. Met stil staan en af en toe weer een stukje rijden kunnen we na meer dan 2 uur Parijs achter ons laten. Op weg richting Orleans. Ik had een hotel gereserveerd in Issodoun. een redelijk  grote plaats een 50 kilometer voorbij Vierzon. Alles gaat als een zonnetje en om 20.30 staan we voor het hotel. Snel inboeken en betalen en op zoek naar wat te drinken en te eten. Het hotel is buiten het centrum gelegen. Maar Paul ziet in de verte een kerk en zegt daar moet ook het centrum zijn. Na een flinke wandeling worden we toch beloond met 2 grote terrassen. Een brasserie en een resaturant. Wat kan je nog meer wensen. Natuurlijk eerst maar bij de brasserie op het terras gaan zitten. Het is nog steeds een prachtige mooie warme avond. Wat zitten we dan toch mooi. Een heerlijke Grimberger voor ons en terug kijkend met voldoening op deze lange rit. Het smaakt natuurlijk geweldig en nog meerdere biertjes volgen. Ik had inmiddels bij het restaurant gereseveerd voor wat te eten. Waar kan je nog in de late avond om 22.30 uur nog gewoon een compleet diner regelen. Ja, in Frankrijk dus. Het was dik 1 uur toen we weer lopend, lachend en uitbundig richting het hotel moesten lopen. Wat hadden we een mooie avond gehad en wat een schik. In het hotel waren we alle drie zo van de wereld. Ik hoorde de volgende morgen dat Paul om 4 uur wakker werd met zijn kleren nog aan. 

We zijn door die vorige avond wel later opgestaan dan gepland. Maar ja wat geeft het. Montgenoux is nog maar 50 kilometer rijden. Dus na het gebruikelijk petit dejeuner op weg. Heerlijk binnen door langs de mooie landschappen van de Berry. Om 11 uur staan we dan voor de poort van de mooie boerderij van Tinie en George. Tinie staat ons al op te wachten met de camera gereed. Eerst even poseren jongens want dan stuur ik direct een foto door naar Geertje in Nederland. Dan weet ze dat jullie er zijn. Als we het terrein opkomen vallen de monden van Dennis en Paul open van verbazing. Natuurlijk hadden ze van ons al veel foto,s gezien. Maar dit was echt 10 keer mooier dan al die foto,s.  George vind het natuurlijk leuk dat ze zo enthousiast zijn. Dus eerst maar een uitgebreide rondleiding . Alles wat er te zien is wordt natuurlijk ook nog eens uitgebreid toegelicht door George. Het mooi zwembad daagt al uit om na het uitladen eens een heerlijke plons te maken. Paul en Dennis vallen van de ene in de andere verbazing. Natuurlijk wordt de boerderij van binnen ook helemaal bezocht. Paul zegt al tegen me. Ik weet zeker dat we het hier wel een paar dagen met ons gezinnetje uit gaan houden. Want als Geertje en ik in augustus hier een maandje mogen verblijven komen ze ons de laatste week van hun vakantie bezoeken.

We moeten van Tinie eerst koffie drinken voordat we beginnen met uitladen. In de mooie grote open keuken is dat natuurlijk geen straf. En wat leuk onze overburen Cor en Gerda van de Kaapstander in Medemblik komen ook gezellig bij ons. Zij verblijven sinds het begin van vorige week heerlijk in de stacaravan op het terrein. Maar er moet wel gewerkt worden. Nog 2 auto,s uitladen. De vrachtauto kan bijna met zijn hele achterkant in de grote schuur. Gelukkig ziet George dat de bovenkant van de vrachtauto maar 5 centimeter speling heeft tot de bovenkant van het grote deurkozijn. Laten we hem toch maar iets buiten het kozijn houden want de auto kan wel eens aardig om hoog komen als hij leeg is. Dat had George goed gezien want we hadden helemaal vast komen te staan. George had van te voren al de ruimte waar onze inboedel moet komen te staan helemaal ruim gemaakt en voorzien van een stevig stuk zeil op de grond. Regelmatig komt Tinie langs om het gebeuren op foto te zetten om het door te sturen naar Geertje. Wat een verschil met het inladen van afgelopen donderdag avond. Doordat we maar een klein stukje hoeven te lopen om de spullen op hun plek te krijgen gaat het lossen als een trein. Natuurlijk geholpen door Cor en George. Ik denk dat we na een uurtje al leeg waren. Nu de auto van Paul nog. Nee zegt Tinie wat dachten jullie nu. We gaan eerst eens even heerlijk wat drinken en wat lekkerre hapjes nemen. Voor de open keuken stond de grasmaaier al klaar met daar achter een wagentje gedekt met allemaal lekkers. Want we moesten aan het eind van de tuin onder de grote eiken boom in de schaduw gaan zitten. Wat een feest en wat een verwennerij. Wat voel je je dan toch gelukkig met een stel van deze fantastische mensen. Genieten van een heerlijk koud biertje en heerlijke hapjes op kleine afstand van het zwembad. Dat zwembad lokt ons wel. Maar ja, de auto van Paul moet ook nog leeg.  Dus na deze gezellige intermezzo toch maar weer aan het werk. De auto en de aanhangwagen leeg maken is daarna een fluitje van een cent. Wat heb je dan toch een spullen realiseer ik me en wat heb ik toch een ongelooflijk geluk dat we hier alles mogen opslaan. Ik denk wel eens die verkopers van het huis hebben er geen idee van wat voor extra werk en kosten ze ons hebben aangedaan door die 2 maanden extra te eisen. Wat een geluk dat wij dan weer zulke mensen als Tinie en George hebben. Heel tevreden kijk in nog eens naar onze stapel spullen alles mooi afgedekt met 2 grote oranje zeilen die alvoor ons klaar waren gelegd. We zijn klaar en natuurlijk is nu het zwembad aan de beurt. Het is nog heerlijk vroeg. Goed dat ik het hotel in Issodoun niet voor 2 nachten heb gereseveerd. Want dan hadden we er al om 4 uur kunnen zijn. Maar dat had ik gedacht. Gaan jullie maar lekker van het zembad genieten, maar jullie mogen nog lang niet naar huis, want we gaan natuurlijk nog wel eerst even met zijn allen wat eten. Protesteren helpt niet bij Tinie. Wat is met deze warmte een zembad dan toch heerlijk. Het water geeft een temperatuur van 25 graden dus je duikt er zo in. Ik heb al weer heel veel zin in de maand augustus. Ik zie dat het wagentje al weer voor de open keuken staat en wordt geladen met borden, bestek, koelbox, frituur  en schalen.  Op de heerlijke plek onder de boom is de tafel al gedekt. Natuurlijk zijn Cor en Gerda er ook bij. Een grote schaal met schijven meloen en een schaal met plakken ham staan ons al te wachten. Daar hoort natuurlijk ook een goed wijn bij. Wat toch een feest. Maar dat is nog maar het begin. Want het is zaterdag vandaag. En elke zaterdag is er in het nabij gelegen stadje La Chatre een grote markt. En op die markt staat zo als op vele van de markten altijd een auto met van die heerlijk kippen aan de gril. Cor is vanmorgen naar de markt gegaan en heeft in de rij gestaan om voor ons die geroosterde kippen te halen. Daar komen even 5 van die geurende kippen uit de zak op tafel. George als een echte gast heer neemt het mes en deelt ons allemaal grote stukken van deze lekkernij. Heerlijke frietjes en salade er bij wat kan je nog meer wensen. Echt als God in Frankrijk. Gezellige mensen om je heen, heerlijk eten, en dat omdat we gewoon aan het verhuizen zijn. Nog maar een glaasje heerlijk witte wijn. We krijgen het allemaal niet op. Maar dat geeft niet want de dames weten daar morgen wel weer een heerlijke salade van te maken. Maar als je denkt dat het dan afgelopen is. Nee hoor. Volgens de bekende Franse eetgewoonte en begrippen sluit je natuurlijk af met een kaasplateau. Cor heeft ook nog even op de markt de kaasboer geplundert. Ja en ik als echte francofiel doe je daar natuurlijk een onwijs plezier mee. Paul en Dennis hadden tijdens dit eten het plan opgevat om toch even langs onze toekomstige woning in Rezay te gaan bekijken. Nog met de herinnering aan de heel onplezierige ontmoeting van de vorige keer kon ik daar weinig zin in krijgen. Maar George zij dan ga ik toch met onze auto. (frans kenteken valt niet zo op) en blijf jij lekker hier. ga ik wel even. Maar het lijkt Cor en Gerda ook wel leuk om onze toekomstig woning eens te zien. Dus met zijn allen gaan ze weg. Samen met Tinie ruim ik alles op wat we hebben achter gelaten. Het duurt toch nog lang voordat ze weer terug zijn. Ze hebben vanaf de weg  redelijk kunnen zien hoe het er uit ziet. De bewoners waren niet thuis, maar ze durfde toch niet het erf op te gaan. Zou wel erg raar zijn als ze wel thuis zouden komen. Ook hebben ze nog even het andere huis bezocht waar ik vorig jaar met Joep ook heb gekeken. Mogelijk dat andere buren van ons die ook besloten hebben wat in Frankrijk te kopen daar te gaan wonen. Het is nu inmiddels al bijna 7 uur. Ik had nu toch beter wel het hotel in Issodoun kunnen handhaven. Want nu moeten we nog heel naar een dorpje voor bij Orleans waar we een hotel hebben gereserveerd. Wat een ongelooflijke dag. Dit had ik toch nooit verwacht. Tinie had wel gezegd dat zij wel wat te eten zou regelen. Maar dit was gewoon pure verwennerij. Uitgebreid nemen we van iedereen afscheid en gaan op weg naar ons hotel. Niet volgens de routeplanner, maar ik wil wel eens kijken wat het verschil in tijd is als je binnen door ga.  Weer via Issodoun naar Vierzon en dan autoroute naar Saran. Een buitenwijk noordelijk van Orleans. Het is weer laat als we daar aankomen. Verschil 12 minuten met de tolweg. Ook dit hotel is buiten het centrum. Maar er is een een restaurant met een groot terras bijna naast het hotel.  Nu nagenieten van deze dag met nog maar weer een lekker biertje en een hamburger. Op tijd naar bed. 

Ik ben al om 8 uur klaar wakker en ga alvast lekker beneden zitten aan een glaasje jus de orange. Ook Dennis en Paul komen er al snel bij. Na de gebruikelijk croisants en broodjes op weg naar Nederland. De vrachtauto rijd nu veel beter dan op de heen weg. Dus we kunnen lekker opschieten. Al heel snel naderen we weer Parijs. Wel weer even een heftig moment voor de tolpoorten bij Parijs. Als we aan komen rijden en in de rij gaan staan zien we al direct een gendarme  naar onze tolpoort toekomen. Die staat ons op te wachten zeg ik tegen Dennis. Op zondag is het verboden met vrachtauto,s in Frankrijk te rijden. Volgens mijn informatie mag het wel met deze vrachtauto als het totale gewicht maar minder is dan 3500 kilo. Maar toch je weet het maar nooit. Het blijft natuurlijk wel Frankrijk. 3 auto,s voor ons heeft de automobilist moeite met het betaal traject dus het duurt lang. De gendarme kijkt echt naar onze auto. Maar we kunnen weer een auto opschuiven. De gendarme was even terug naar zijn auto maar komt direct weer terug naar onze poort.  Net als wij verder kunnen gaan komt 2 poorten naast ons een andere klein vrachtauto en de man stuift daar op af. Rijden zeggen we en zonder aan te houden kunnen we verder gaan. Pfff dat was even geluk hebben. Ik denk dat we geen problemen gehad zouden hebben, maar dit was toch wel even lekker.  Stel je voor als we dit op de heenweg hadden gehad. Dan hadden we echt een probleem gehad. Een mens moet af en toe wat risico,s durven nemen. Zonder verder op onthoud  komen we terug in Nederland. Lekker op tijd. Onderweg krijgen we een uitnodiging om bij Judith te gaan barbequen. Maar de auto moet nog wel terug naar het verhuurbedrijf in Hoorn. We overleggen met Jantien . Die zegt dat ze ons gaat ophalen in Hoorn en dat we dan gezamenlijk naar Judith gaan. Paul is rechtstreeks na Zaandam naar Assendelft gegaan. En dan sluiten we dit toch wel heftige weekend heel gezellig af door weer een verwennerij  met heerlijke hapjes op de barbeque . Ik voel me een gelukig iemand met zulke lieve kinderen en vrienden om me heen. Een belangrijke stap is gezet. De inboedel staat op ons te wachten in Frankrijk. Nu wij nog.