29. apr, 2017

Het begint een beetje ongezellig hier te worden.

Het aftellen van de dagen is begonnen. Natuurlijk gaat het nog 4 maanden duren maar alle dagen is er weer 1 dichter bij onze droom. Vandaag nog 125 dagen.

Maar we hebben ook nog soms erg veel geluk. Deze week kregen we van Tinie bevestigd dat we de hele maand augustus in hun boerderij mogen. Tinie en George hebben al jaren een prachtige boerderij in het kleine gehucht Montgenoux in Frankrijk. Al die jaren hebben ze elk jaar wel iets gedaan om hun droomhuis nog mooier en comfortabeler te maken. Resultaat na zoveel jaar een prachtige boerderij met een grote tuin, een groot zwembad, een geweldige buitenkeuken, en niet te vergeten een privé mini camping compleet met sanitair.

Vele jaren zijn we daar enkele heerlijke weekjes op vakantie geweest. In mijn vorig verslag is ook al te lezen dat we als overbrugging bij hun in de grote schuur onze inboedel mogen opslaan. Maar nu mogen we ook de hele maand augustus in hun boerderij. Dat wordt natuurlijk vandaar ook heel makkelijk om onze inboedel dan naar Rezay te verhuizen.

Dat betekent dat we dan toch nog een groot gedeelte van de zomer in Frankrijk zijn. Natuurlijk was het aanbod van mijn broer om die 2 maanden te overbruggen  in hun appartement in Zaanstad een prachtige oplossing. We gaan daar ook vanaf de verhuizing van de inboedel tijdelijk wonen. Maar nog een extra maandje dit jaar in Frankrijk zeggen we beslist geen nee tegen. Heerlijk.

 

Ik ben dagelijks nog wel bezig met wat voorbereidingen voor het moment van verhuizen.

Want 23 juni de overdracht van ons appartement komt nu toch wel snel dichtbij. Nog steeds heb ik de planning om het weekend van 16 juni te gaan verhuizen. En na het weekend is het al weer 1 mei. Nog anderhalve maand dus. Maar hier in huis kan je het nu ook al wel merken hoor. Er staan al meer dan 40 verhuisdozen gevuld klaar. Ik heb al 2 boekenkasten uit elkaar gehaald en verzendklaar staan. Maar boeken zijn zwaar hoor. Dus een hoeveelheid in een verhuisdoos en de rest maar aanvullen met wat lichter materiaal. En wat hebben we toch veel spullen. Ook zijn er al best veel dingen die ik nu echt niet meer mee neem. Toch heb ik nog 3 dozen nu gepakt staan die ik niet weg kan doen. Ik heb er nu met grote letters op staan dat ze voor een Vide Grenier zijn. (dat betekent een soort vrijmarkt wat in vele dorpjes in Frankrijk een publiek trekker begint te worden.) Wie weet is er volgend jaar ergens dicht bij ons ook wel een dergelijk vrijmarkt. Dan hebben we al heel veel spulletjes die we daar kunnen presenteren.

Maar toen ik alles eens ging berekenen wat er allemaal al klaar stond en wat er dan echt mee moet naar Frankrijk kom ik er achter dat het allemaal toch teveel is voor zo’n grote bestel auto. Het moet een kleine vrachtwagen worden. Probleem is dat daar een chauffeur op moet met minimaal rijbewijs C. En dat heb ik niet. Maar 1 van mijn vrienden die een eigen transport bedrijf heeft gezegd dat hij ons daar mee wil helpen. Dus dat is gelukkig ook weer opgelost. Vorige week is het me ook gelukt om onze caravan te verkopen. Ik heb 2e paasdag op een vrije verkoopdag gestaan bij een groot caravanbedrijf. Ze zijn ook caravan makelaar en hadden me dit aangeboden. Die dag waren er wel veel belangstellende, maar uiteindelijk geen kopers. Toch kreeg ik na 3 dagen een bod op de caravan wat we toen geaccepteerd hebben. Het blijft toch wel een raar idee hoor. Nooit meer met de caravan op stap. Wat hebben we daar toch een plezier van gehad. Zeker als ik afgelopen jaar terug kijk. Bijna 5 maanden er mee op veel plaatsen in Frankrijk er mee geweest. Maar ja, een mens moet verstandig zijn. We weten ook wel dat we de komende jaren in de zomer periode echt niet met de caravan weg zouden gaan. Daar is ons paradijs te mooi voor. Nee, het zullen andere vakanties worden. In het najaar of de winter periode naar een zonnig oord. Wie weet hoe leuk dat ook weer is.

 

Ook administratief moeten er zo langzamerhand dingen worden geregeld. Ik heb gister alvast maar de formulieren ingevuld voor het officiële verdrags formulier 121. Heeft te maken met de vergoeding van medische zorg in Frankrijk. Maar ik ben ook al druk met het verzamelen van alle informatie die nodig is om straks geen problemen te krijgen. Frankrijk is nu eenmaal een land van vele regeltjes. Ik heb ook mijn verzekeringen hier eens allemaal nagekeken. Nu dus al maar diverse verzekering bericht gestuurd dat we geen nieuwe polis meer moeten hebben.  Toevallig lopen er verschillende ook in deze periode af. We zijn nu ook samen aan het beslissen hoe we ons huis gaan noemen. Ik vind dat ons huis een mooie Franse naam moet hebben. Het is misschien voor later ook wel makkelijk. In Frankrijk is het nog niet zo dat elke woning een huisadres heeft. Wel een postcode. Maar de postbezorgers moeten maar weten wie er op welk adres woont. Wij wonen straks in de straat Le Bourg. Maar we hebben geen huisnummer en er zijn nog enkele huizen in die straat. Nou heeft de plaatselijke post bezorger dat wel snel door, want die komt gewoon nog alle dagen de post langs elk huis brengen in welke uithoek van Frankrijk waar je ook woon. Maar ik denk dan aan een bezorger van iets anders dan post. Hoe weet die dan in welk huis we wonen. Dus we zijn een naam aan het bedenken. Dan zijn we wat makkelijker te vinden. En ik vind het wel weer leuk ook hoor.

Dus zo zijn we nu alle dagen toch een beetje bezig met de voorbereiding van ons vertrek naar Frankrijk. Het komt dichterbij.