7. apr, 2017

Als je denkt dat je er bent, ben je er nog niet.

Soms denk ik dat de post naar Frankrijk nog met postduiven gaat. Want na ruim 2 weken krijg ik via Marja bericht dat er nog iets niet klopt in de getekende stukken. Dus het duurt ruim 2 weken voordat de notaris de stukken heeft gekregen en heeft gecontroleerd. Het blijkt dat we op 1 belangrijke pagina nog de dagtekening hadden moeten plaatsen. Of we dit alsnog willen opsturen. Dus maar weer een kopie gemaakt van de bewuste bladzijde, getekend en direct maar weer opgestuurd.

Natuurlijk krijgen we al weer snel een telefoontje van Cees (de verkoper van het huis). Hij maakt zich al weer ongerust. Ik probeer hem maar weer gerust te stellen door te zeggen dat het inmiddels al weer 3 dagen geleden is verstuurd. Hun optie op het huis in Nederland schijnt nog altijd mogelijk te zijn.

Wij wachten maar af op de dingen die nu komen gaan. Ergens moeten we nu toch wel een officieel bericht krijgen en het officiële door alle twee partijen getekende document.

Intussen ben ik zelf toch al regelmatig bezig met alvast wat spullen die we toch niet meer nodig hebben in te pakken. Wel raar hoor ik denk dat ik al wel 15 dozen heb ingepakt, maar in huis is het nog maar nauwelijks waarneembaar. Wat heb je dan toch veel spullen die je maar weinig gebruik of die alleen maar voor het bewaren zijn opgeslagen. Daarbij ben ik nu ook zover dat er best veel spullen direct weggegooid worden. Toch lijkt het wel niet minder te worden hier in huis.

Natuurlijk moet ik nu ook plannen hoe we de twee maanden gaan overbruggen. Het hele interieur moet nu wel 2 maanden ergens worden opgeslagen. Want 23 juni moeten we ons appartement opleveren. En 1 september is pas de overdracht van het huis in Frankrijk. Wat was het toch mooi uitgekomen als we 1 juli de oorspronkelijke datum van overdracht hadden kunnen vasthouden. Maar ja niet achterom kijken Jan. Er zijn momenteel eigenlijk wel veel mogelijkheden om je huisraad tijdelijk ergens op te slaan. Maar wat een geweldige oplossing als we van Tinie te horen krijgen dat het bij hun wel in de grote schuur kan worden opgeslagen. Hun boerderij is maar op 7 kilometer van onze toekomstige woning. Inmiddels staat er al wat dozen bij hun in de schuur. Dozen die zij voor ons al eens meegenomen hebben als ze naar hun boerderij gingen. Dat is natuurlijk wel makkelijk straks als we vandaar uit naar ons huis de inboedel moeten verhuizen. Ook maar direct de datum van verhuizen van de inboedel gepland. Omdat we alles in eigen beheer willen gaan doen, moet er wel wat geregeld worden. Het internet is dan toch wel geweldig hoor. Ik zie dat ik makkelijk een kleine vrachtauto kan huren met meer dan 20 m3 inhoud. Via verschillende verhuisbedrijven heb ik geïnventariseerd hoeveel kubieke meter in wel moet verhuizen. Het gemiddelde dat de inventarisatie liet zien was rond de 21 m3. Dus het moet lukken. Voor de zekerheid ben ik nu bezig om de meubels op schaal uit te knippen uit karton om te kunnen beoordelen of het er wel allemaal in gaat passen. Het wordt wel krap hoor. Misschien moet ik nog wel een boedelbak er bij huren. Omdat we de 23e juni moeten opleveren en overschrijven besluit ik het weekend daarvoor maar te gaan verhuizen. Ik huur voor 3 dagen een vrachtauto. Donderdag avond met zijn alleen inladen. Vrijdag dan in de ochtend richting Frankrijk. Is toch wel met de vrachtauto 11 uur rijden. Ik ga dan in Vierzon een hotel reserveren. Dan moeten we de volgende ochtend nog ongeveer 110 kilometer. Kunnen we op gemak daar zaterdag alles in de schuur plaatsen. Omdat onze kinderen gaan helpen kunnen ze dan ook eens zien hoe die mooie boerderij van George en Tinie er uit ziet. Ze hebben wel veel van onze verhalen gehoord over de diverse weken dat we de afgelopen jaren daar al zijn geweest, maar het lijkt ze leuk om het nu eens in het echt te zien. En heel misschien is de sfeer tussen Cees en Andrea wat opgeklaard zodat ze ook alvast even ons toekomstige huis kunnen bewonderen. Aan het einde van die dag weer terug naar het hotel in Vierzon. En dan lekker op zondag weer terug naar huis. Nou ja huis we hebben dan nog wel ons huis maar is natuurlijk helemaal leeg.

Maar daar is ook al weer een oplossing voor gevonden. Mijn broer en zijn vrouw hebben al jaren lang een prachtige stacaravan in Frankrijk.(in de Lot en Garonne) Zij proberen daar zoveel en zolang mogelijk door te brengen. Maar ze wonen in een appartement in Zaandam. Ze boden ons aan om in die 2 maanden dat we geen huis zouden hebben in huis te mogen gaan bivakkeren. Zij zijn dan toch nog maanden in Frankrijk. Dus dat hebben we direct met 2 handen vastgepakt.

Geertje is nog steeds teleurgesteld dat we januari maar zo kort in Frankrijk konden blijven, Ze wil nog heel graag al is het maar voor een weekje naar de boerderij van Tinie en George onze boven buren. De mooie boerderij waar we ook in januari mochten zijn.

In overleg met Tinie wist ze al heel snel te regelen dat we toch weer een weekje naar de boerderij in Montgenoux mochten. Ik moest er wel wat afspraken voor afzeggen, maar ja ik vind het natuurlijk ook altijd wel erg leuk. Bij komend voordeel was dat ik ook weer wat volle verhuisdozen mee kan nemen. We dachten er over om in die periode als we toch in Montgenoux zijn om dan Andrea en Cees uit te nodigen om te proberen om de lucht tussen ons weer wat op te klaren. Maar niet iedereen was het met ons eens, want we kregen toch diverse keren te horen dat we misschien beter konden wachten op een reactie van hun kant. Wij zijn in dit geval niet de veroorzakers van een stuk onenigheid. Dus we twijfelde erg of dit misschien wel een goede actie zou zijn. Helaas was het de bittere waarheid.

In die week bezochten we in de ochtend de boerderij in ons dorp waar 2 enthousiaste Nederlanders ( Bart en Loes) een chambres d’hotes gaan beginnen. Via facebook hadden we al regelmatig contact met onze toekomstige mede dorpsgenoten. Bart heeft ons alles laten zien wat hij allemaal al heeft gedaan, maar ook wat voor werk er allemaal nog gedaan moet worden. Na dit leuke bezoek kwamen we toch langs onze toekomstige woning. We waren niet van plan om te stoppen, maar in het langzaam voorbij rijden zagen we Cees buitenlopen. Hij moest ons wel gezien hebben. Het zou erg vervelend zijn om nu door te rijden. We stopten en keerde terug. Toen we bij het huis kwamen bleef Cees doorgaan met het uitladen van de boodschappen die ze waarschijnlijk net hadden gekocht. Vriendelijk was hij ook niet. We vroegen waar Andrea was. Ze moest ergens in huis zijn. Dus wij spontaan naar binnen. Proberen toch een normale begroeting te doen. Maar we werden niet uitgenodigd om te gaan zitten. We waren natuurlijk erg nieuwsgierig hoe het nu met de gezondheid van Andrea was na die vervelende operatie, s. Maar het gesprek liep niet lekker. Zeker niet toen ik vroeg of het nu toch gelukt was om het huis in Nederland aan te kopen. We kregen echt de wind van voren. Cees was er inmiddels ook bijgekomen en begon ons van alles te verwijten. Maar vooral hoe we het in ons hoofd hadden gehaald om naar Frankrijk te komen. De getekende stukken waren via de notaris aangetekend opgestuurd. Met de bedoeling dat wij die zouden teken voor ontvangst. Op dat moment gingen dan de 7 dagen bedenktijd in. Nu waren we in Frankrijk en konden we niets ontvangen, mogelijk zou het dan weer terug gestuurd worden en waren ze weer weken achteruit. Volgens hem konden we dan nooit op tijd de 10% aanbetaling overmaken, en hadden hun nog steeds een groot probleem met de overeenkomst van hun huis in Nederland. Hoewel ik probeerde om in alle redelijk te bepraten dat er niets aan de hand was want als we maandag in Nederland zijn kunnen we het op een normale wijze ophalen in het postkantoor en dan tekenen. Maar alles was tegen doven mans oren gezegd. Toen Cees nog hard riep naar Geertje “”wat doe je hier nog ga naar huis”” was voor haar de maat vol en ging ze naar buiten. Ik probeerde nog wat gerust te stellen, maar ook dat had geen zin meer. Dus ging ik Geertje maar achterna. Wat een vervelende ervaring. Waarom nu toch. Wat hadden we nu weer fout gedaan?. Ongelooflijk hoe je je toch in mensen kunt vergissen. Wat hadden we vorig jaar toch een leuk contact met ze. 2 dagen later kregen we per mail toch verontschuldigingen aangeboden. Ze waren naar de notaris gegaan en daar kregen ze te horen dat de stukken nog helemaal niet naar Nederland waren opgestuurd. Wat doe ik dan. Toch maar weer een mailtje sturen met OK streep er onder. Kijk naar de toekomst. Toen we al bijna een week in Nederland waren werden eindelijk de stukken gebracht.  Maar snel getekend voor ontvangst en die avond direct maar de 10% voorschot aanbetaalt. Met een mailtje naar Andrea dat we hopen dat alles nu toch maar goed mag komen.