28. jan, 2017

Op weg naar Frankrijk voor het koopcontract te tekenen

Even na dat we het telefoontje krijgen van de mensen die maandag zijn geweest en vertellen dat ze ons appartement gaan kopen, krijgen we een telefoontje uit Frankrijk. Cees vertelt me dat we vrijdag avond om 7 uur bij de notaris moeten zijn om het koopcontract te ondertekenen. Nog maar net bekomen van het fantastische nieuws over ons appartement krijgen we dit bericht. Maar ja natuurlijk wel hartstikke gaaf. Ik zeg al heel snel toe aan Cees dat we vrijdag in Frankrijk zullen zijn. OK, om 5 uur bij ons, kunnen we ven bijpraten spreekt Cees af.

Maar hoe gaan we dat doen? Geertje zegt we kunnen toch George en Tinie vragen of we in de boerderij in Montgenoux mogen. Het zal er wel koud zijn, maar we maken snel de kachel aan en het moet toch wel lukken. Georg en Tinie zijn op vakantie op Curaçao. Maar die vinden het zoals altijd weer helemaal goed. We nemen Tijger het hondje van George en Tinie waar we op passen gewoon mee. Blijf dan maar beneden slapen want boven is het nu niet warm te krijgen wordt ons toegezegd. Ik zeg tegen Geertje, is goed maar dan gaan we morgen alvast die kant op. Misschien kunnen we nog wel wat langer blijven is Geertje haar idee.

Dus zo gezegd zo gedaan. Woensdag om 12 uur vertrekken we. Het is prachtig weer. Beetje lastig dat de zon steeds recht voor ons staat.

Natuurlijk is het hartstikke druk langs de wegen. Vooral zo rond Antwerpen en Gent. Wat is er toch ontzettend veel vracht verkeer. Maar toch gaat het goed. Ik had bedacht om Orléans te kunnen halen. Daar een hotel opzoeken en dan lekker ontspannen wat gaan eten.

Maar dan heb je eerst nog Parijs. En dat viel natuurlijk weer even tegen. Hoewel we nooit echt stil stonden ging het kilometer na kilometer bijna stapvoets. Na dik 1,5 uur zijn we eindelijk voorbij Parijs. Maar de tijd begint te dringen. Geertje besluit om Judith te gaan bellen onze dochter in Nederland. Ze vraagt of die alvast een hotel wil reserveren in Orléans. Wij gaan eerst dan toch maar eten in een van de vele wegrestaurants langs de tolweg. Al heel snel krijgen we telefoon van Judith dat het hotel in een voorstad van Orléans is gereserveerd. Als het hotel gesloten is als we er aankomen hebben we de inlogcode en kunnen we er ook wel in komen. Pfff dat is toch ook wel weer een hele geruststelling. Natuurlijk is het eten weer niet zo dat je zeg O wat lekker, maar ja we hebben gegeten.

Nog net voor dat het hotel personeel de deur dicht wil doen komen we er aan. We hebben best een mooie kamer. Bij het restaurant onder weg nog 2 kleine flesjes wijn meegenomen. Dus zittend op het bed proosten we op dit eerste stuk heenweg.

We hebben een goedenacht. Al vroeg ga ik mijn rondje lopen met Tijger. Rond om ons heen zijn nog wel 4 hotels met natuurlijk ook enkel restaurants. In ons hotel is er best wel een uitgebreid Petit Dejeuner. Het is weer prachtig mooi helder weer. Wel bok koud maar een stralend blauwe hemel. Nog maar 178 kilometer te gaan. Ik besluit mooi rustig aan binnendoor te gaan rijden. Niet die eentonige tolweg. We hebben toch tijd genoeg. Toch staan we al om half een voor de boerderij in Montgenoux. Maar dat is wel lekker want er moet nog wel wat gebeuren. Als we binnen komen wordt direct bevestigd wat we al hadden gedacht. Wat is het koud daar binnen. Logisch want er zijn al enkele maanden niemand in het huis geweest. Eerst het elektrisch en water aansluiten en dan zo snel mogelijk de kachel aan.

Dat gaat allemaal super goed. Voorde kachel is het al snel wel weer behaaglijk. Maar als je bij de tafel ga zitten voel je de kou van de muren af komen. Ook de stoel waarop je wilt gaan zitten zijn ijskoud. Maar ja dat wisten we want Tinie had al eens gezegd het duurt minmaal een etmaal voor het huis echt weer behaaglijk aan voelt.

We gaan na 4 uur nog maar even naar Le Chatelet om wat boodschappen te doen. We moeten toch nog wel wat eten en morgen ook.

Toch wel heel apart om in deze periode in Frankrijk te zijn. Wat zijn we al veel hier in de ze regio geweest. Maar altijd met prachtig mooi weer. Nu zijn alle bomen kaal. Er staat niets meer op het land, Het is nog stiller dan anders hier. We komen geen auto tegen en in heel traject naar Le Chatelet. Ook in de Super U is het heel anders. De dames aan de kassa zitten met polsjes aan achter de kassa. Zomers zeggen we O wat heerlijk koel hier in de winkel. Nu is het er ook koud. Geertje gaat al snel naar de afdeling groente. Want ze is toch wel nieuwsgierig of de wintergroente die je in Nederland allemaal kan krijgen of die nu hier ook is. Gelukkig is dat hier ook zo volop witlof, spruitjes kool soorten etc. Maar geen boerenkool dat hebben we nog niet gezien.

We genieten toch wel van het in Frankrijk zijn in deze periode. Als we weer in de boerderij komen voelen we al dat het warmer gaat worden. We voelen ons al weer helemaal thuis. En Tijger weet ook al heel snel zijn heerlijke plekje op de bank voor het raam. Na het eten toch maar weer eens even televisie kijken. Maar wat ik ook probeer geen beeld te krijgen. Ook via de hulplijn in Curaçao.(wat toch makkelijk dat whats-appen hè) geen beeld. Dan maar niet ook wel weer eens fijn om wat te lezen of te puzzelen.

We besluiten al snel ons bed op te gaan zoeken. Nog een flink blok hout in de kachel. Nu maar hopen dat hij branden blijft deze nacht.

Oh wat lekker die elektrische dekens. Ondank dat het in de slaapkamer nog koud is, is dit toch wel heel lekker. Als we straks in Rezay wonen, moeten er ook maar elektrische dekens komen.

Toch slaap ik heel onrustig. Ik ben veel te bang dat de kachel uit zal gaan. Dus om 2 uur, 4 uur, en 7 uur ben ik er steeds uitgegaan om weer een blok hout in de kachel te doen. Maar het gaat werken. Als ik om half negen uit bed kom is het toch al wel behaaglijk in de kamer. Ja, alleen de kamer hoor. Alle andere vertrekken zijn nog steen koud. Vandaag dus naar de notaris. Spannend hoor. Maar dat in het volgende blog.